ชู้รักคุณหมอ 4

ในตอนเช้าของวันนี้ เมืองเมาต้องเข้าประชุม พอประชุมเสร็จก็มาตรวจคนไข้ของตัวเองทันที ทำเหมือนทุกครั้ง และเมื่อตรวจคนไข้ทุกห้องหมดแล้วก็มาหยุดที่ห้องพิเศษที่ตัวเองดูแลอยู่ พอเปิดประตูเข้ามาในห้องพร้อมพยาบาลที่ติดตามมาด้วยทุกครั้งก็เจอกับคนไข้พิเศษของตัวเอง

       “สวัสดีค่ะคุณหมอ” พลอยยกมือไหว้นายแพทย์หนุ่มเหมือนทุกครั้ง

       “สวัสดีครับ วันนี้ดูสีหน้าคุณพลอยซีดๆ นะครับ” เขายกมือไหว้ท่านตอบ แล้วมองไปทางลูกสาวของท่านที่ตัวเองคุ้นเคยเป็นอย่างดี

       “สวัสดีค่ะคุณหมอ” เธอยกมือไหว้เขาเมื่อถูกจ้องมอง

       “ครับ” เขาตอบสั้นๆ แล้วหันมารับแฟ้มประวัติรายงานผลของผู้ป่วยจากพยาบาลมาเปิดดูแล้วทำการตรวจเหมือนทุกครั้ง จนเวลาผ่านไปได้สักพักทำการตรวจเสร็จพยาบาลก็รับแฟ้มในมือนายแพทย์หนุ่มออกไป ทิ้งเหลือแต่ผู้ป่วย และญาติของผู้ป่วยและเขาอยู่ในห้อง

       “คุณพลอยดูสีหน้าไม่ดีเลยนะครับช่วงนี้ ทั้งๆ ที่ความดันก็ปกติ เบาหวานก็อยู่ในระดับที่ควบคุมได้ ส่วนค่าไตก็เริ่มคงที่ แม้จะสี่เปอร์เซ็นต์ แต่ก็ถือว่าดีนะครับ เพราะเราก็ฟอกไตกันทุกอาทิตย์” นายแพทย์หนุ่มเอ่ย เพราะสังเกตระยะหลังๆ มานี้สีหน้าของพลอยไม่ค่อยดีเลยจริงๆ

       “อิฉันแก่แล้วหมอ จะให้หน้าตาแจ่มใสได้ยังไง อีกอย่างค่ารักษาก็ต้องแพงมากแน่ๆ ค่ะ อิฉันสงสารลูกทั้งเรียนทั้งหาเงินมารักษาอิฉัน” นางบอกเล่าถึงความกังวลตัวเอง

       “น่ารักบอกแม่แล้วไงคะว่าไม่ต้องคิดมาก สำหรับหนูแล้วเงินเท่าไหร่ไม่สำคัญ หามายากลำบากแค่ไหนก็ได้ ขอแค่มันต่อชีวิตแม่ให้อยู่กับหนูนานๆ”

พรพนิตที่ยืนข้างเตียงเอ่ยแล้วเอื้อมมือไปกุมมือเหี่ยวย่นของท่านบีบให้กำลังใจ แม่ของเธอเป็นทั้งความดัน เบาหวาน และโรคไต นี่แหละที่เป็นสาเหตุให้เป็นผู้ป่วยติดเตียงอยู่โรงพยาบาล ทั้งๆ ที่เมื่อก่อนท่านป่วยแค่ความดันกับเบาหวาน ท่านก็ยังดูแลตัวเองได้ แต่พอไตวายเฉียบพลันต้องผ่าตัดด่วน ท่านก็อ่อนแรง แม้จะฟอกไตทุกอาทิตย์ อาทิตย์ละสองครั้งก็ตามเถอะ แต่ท่านก็ออกจากโรงพยาบาลไม่ได้ เพราะอาการของท่านต้องอยู่ในความดูแลของแพทย์และพยาบาล หากว่าพาไปอยู่ที่บ้านแล้วเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินแล้วพามาส่งโรงพยาบาลไม่ทัน ท่านอาจจะจากเธอไปได้ และนั่นไม่ใช่สิ่งที่พรพนิตจะรับได้ เธอจึงให้ท่านพักที่โรงพยาบาลเพื่อที่จะได้อยู่ใกล้แพทย์และพยาบาลผู้เชี่ยวชาญ

       เมืองเมามองคนตัวเล็กด้วยสายตาชื่นชมก่อนจะเอ่ยขึ้น

       “งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ” ก่อนจะเดินออกไปนั้น เขาไม่ลืมยกมือไหว้ผู้ป่วยแล้วหันไปส่งสายตาเป็นคำสั่งกับพรพนิตด้วยหางตา ก่อนจะเดินจากไป

       “วันนี้ลูกไม่ไปไหนเหรอน่ารัก” นางถามลูกสาวทันทีเมื่อเหลือกันสองคน

       “เดี๋ยวจะออกไปแล้วค่ะแม่ พอดีวันนี้นัดกับข้าวทำวิจัยต่อ”

       “อือ...ไปเถอะลูก แม่ก็จะนอนพักผ่อนแล้ว แม่อยู่คนเดียวได้”

       “แม่ไม่ต้องคิดมากนะคะ หนูไม่ได้เหนื่อยลำบากอะไรเลยถ้าเทียบกับการมีแม่อยู่กับหนูในแต่ละวัน น่ารักรักแม่นะคะ”

       “แม่ก็รักน่ารัก ไปเถอะลูก ขนาดวันหยุดเสาร์อาทิตย์ก็ไม่ได้หยุด ว่าแต่ฝึกงานที่บริษัททัวร์ใกล้จบยังลูก”

       “อีกสองอาทิตย์น่ารักก็ฝึกงานจบแล้วมาทำวิจัยให้เสร็จ ถ้าผ่านก็คือทำเรื่องจบได้เลยค่ะ”

       “แม่ภูมิใจในตัวลูกนะน่ารัก และแม่ก็เชื่อว่าพ่อเราที่อยู่บนฟ้าก็ต้องภูมิใจในตัวน่ารักเหมือนแม่” นางบอกลูกสาวยิ้มๆ

       “น่ารักจะทำให้พ่อกับแม่ภูมิใจในตัวหนูค่ะ ไปนะคะ เพราะต้องกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนจะไปหาข้าวค่ะ” แล้วเธอก็เดินออกไปจากห้องของแม่ทันที

       พลอยมองลูกสาวเดินจากไปแล้วก็ข่มตานอนต่อ หลายวันมานี้เธอรู้สึกเหนื่อยในใจแปลกๆ ทั้งๆ ที่ความดัน เบาหวาน และค่าของไตก็ดีมาตลอด แต่ทำไมถึงได้รู้สึกเหนื่อยกัน อาจเพราะคิดมากเรื่องค่าใช้จ่ายและเป็นห่วงลูกสาวมากจึงทำให้รู้สึกเครียดเหนื่อยในใจ