ชู้รักคุณหมอ 12

“อย่าไปเผลอหลับแบบนี้อีกรู้ไหม เดี๋ยวก็โดนพวกขี้ยาในสลัมเข้ามาข่มขืนหรอก”

เขาบอกดุๆ ด้วยความเป็นห่วง ดีนะที่เขาติดตั้งแอปติดตามในโทรศัพท์ของหญิงสาวไว้เลยทำให้รู้ว่าวันๆ เธอไปไหน ไปทำอะไร ที่ไหนบ้าง ทันทีที่ผ่าตัดเสร็จเคสสุดท้ายของสัปดาห์ เขาก็รีบโทรหาเธอทันที แต่โทรเท่าไหร่ก็ไม่รับสายจึงเป็นห่วง และเป็นเหตุให้เขามารับเธอที่สลัมนี่แหละ

       “และรู้ไหมว่าตอนนี้กี่ทุ่มแล้ว” เขาเอ่ยต่อพร้อมกับบังคับพวงมาลัยเข้าไปในตึกคอนโด

       “ไม่รู้ค่ะ”

       “สามทุ่มจะสี่ทุ่มแล้ว ถ้าจะหลับก็ควรเปิดไฟด้วย มันอันตรายรู้ไหมน่ารัก”

       “ขอโทษค่ะ น่ารักจะไม่ทำให้หมอเมาเป็นห่วงอีก”

       “ฉันไม่ได้เป็นห่วงสักหน่อย” เขารีบปฏิเสธทันทีทั้งๆ ที่ความจริงตัวเองเป็นห่วงสาวน้อยมาก ร้อนรนมากตอนที่ติดต่อหญิงสาวไม่ได้หลังจากออกจากห้องผ่าตัด

       คำตอบของนายแพทย์หนุ่มทำให้พรพนิตกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคอด้วยความฝืดเคืองแล้วก็เปิดประตูลงจากรถทันทีเมื่อรถมาจอดที่ที่จอดรถประจำ เธอก้าวลงจากรถไปเงียบๆ โดยไม่รอคนที่ขับรถเลยสักนิด เมืองเมารีบดับเครื่องยนต์แล้วเปิดประตูรถลงจากรถแล้วล็อกรถก้าวสาวเท้ายาวๆ เดินตามเธอมาในตึก

       “ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับเธอน่ารัก” เมื่อเดินตามทัน เขาก็เอ่ยขึ้น

       “ค่ะ ขึ้นห้องค่อยคุยได้ไหมคะ น่ารักเหนื่อย” เธอบอกเขาเสียงเหนื่อยๆ พร้อมยกมือปิดปากหาวระหว่างยืนรอลิฟต์โดยสารที่กดเรียก

       “ทำไมง่วงบ่อยจังช่วงนี้” เขาก้มมองคนตัวเล็กที่สูงเพียงระดับอกตัวเองที่ตาปรือพร้อมจะหลับตลอดเวลา พอประตูลิฟต์เปิดออก เธอก็ก้าวเดินเข้าไปในลิฟต์ เขาเองก็เดินตามเข้าไปแล้วกดชั้นและประตูลิฟต์ก็ปิด พรพนิตไม่ได้ตอบเขา เพราะเธอเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมอาทิตย์นี้ถึงได้ง่วงบ่อยอย่างที่เขาถามนั่นแหละ

       เมื่อเข้ามาในห้องพักส่วนตัว พรพนิตก็ไม่พูดไม่จากับเมืองเมา เท้าเล็กก้าวเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อจะเดินไปอาบน้ำโดยไม่คิดสนใจคนที่เดินตามมา เพราะภาพของเขาตอนอยู่ในลิฟต์และบทสนทนาของเขาและคู่หมั้นมันยังคงดังก้องในหูอยู่เลย เธอรู้สึกผิดต่อผู้หญิงคนนั้นเหลือเกินในตอนนี้

       “จะอาบน้ำเหรอ ดีเลย อาบด้วยกันจะได้ไม่เสียเวลา” เมืองเมาเดินตามมาติดๆ พร้อมคว้าหยิบผ้าเช็ดตัวอีกผืนเดินตามเธอเข้ามาในห้องน้ำ

       “น่ารักขออาบคนเดียวได้ไหมคะ”

       “อะไรกันน่ารัก เนี่ยดึกแล้วนะ ฉันก็เหนื่อยเหมือนกันนะ วันนี้ผ่าตัดตั้งสองเคสเลย นะ...อาบด้วยกันนะ หลายวันมานี้เราไม่ได้...” เมืองเมาหยุดพูด แต่ส่งสายตากรุ้มกริ่มให้เธอรู้ว่าตอนนี้เขาต้องการอะไรจากเธอ ไม่ได้ต้องการอาบน้ำอย่างที่พูด

       “วันนี้น่ารักเหนื่อยค่ะ” เธอปฏิเสธแล้วดันเขาออกจากห้องน้ำ แต่เขาไม่ยอมจับขอบประตูไว้แน่น ไม่ยอมให้เธอผลักออกมาด้านนอกได้สำเร็จ

       “เดี๋ยวฉันดูแลเธอเองน่ารัก นะ...อาบน้ำด้วยกันเถอะ และฉันมีเรื่องจะบอกเธอด้วย” เขาบอกเธอแล้วปล่อยมือที่จับรั้งขอบประตูห้องน้ำมาดันเธอหายเข้าไปในห้องน้ำพร้อมเขาตามคนตัวเล็กไปติดๆ ส่วนประตูก็ใช้เท้าใหญ่ถีบปิดเต็มแรง

       ปึก!

       ตอนนี้เมืองเมารู้สึกสับสนตัวเองมาก ไม่เข้าใจทำไมเขาต้องโหยหาคนตัวเล็กคนนี้มากถึงขนาดนี้ ตลอดหลายวันที่ยุ่งที่โรงพยาบาลไม่ได้เจอหน้า เขาก็คิดถึงแต่เสียงหัวเราะและใบหน้าหวาน แปลก...ทั้งๆ ที่เขาบอกตัวเองมาตลอดว่ารักปณิตาคนเดียว รักคู่หมั้นคนเดียวเท่านั้น แต่ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจแล้ว เพราะตอนนี้มันถึงเวลาที่ต้องคืนอิสระให้พรพนิตแล้ว

       “ถอดเสื้อผ้าสิ อาบน้ำกัน” น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยลอดออกมาจากริมฝีปากหนาพร้อมกับจัดการกับเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงสแล็คสีดำของตัวเองออกจากร่างเช่นกัน เพียงเวลาไม่นานนายแพทย์หนุ่มก็ยืนเปลือยเปล่า ส่วนพรพนิตยังคงใส่ชุดนักศึกษาเหมือนเดิม