Se connecter“อือ...คงงั้นมั้ง” เขาตอบสั้นๆ พร้อมประตูลิฟต์ปิดสนิทแล้วพาเขาและหญิงสาวโดยสารไปยังชั้นบนสุดของตึก
“พี่หมอเมาหิวไหมคะ พอดีตอนจะเข้ามามีมี่แวะซื้อขนมหม้อแกงร้านโปรดพี่หมอเมามาให้ด้วยค่ะ” เธอเอ่ยพร้อมใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้กอดแขนใหญ่ชูถุงกระดาษที่เป็นถุงใส่ขนมหม้อแกงขึ้นให้เขาดู
“ขอบคุณนะครับ มีมี่น่ารักกับพี่แบบนี้แล้วไม่ให้พี่รักได้ยังไงฮึ”
“มีมี่ก็รักพี่หมอเมาค่ะ เรื่องการ์ดแต่งงานกับของชำร่วย มีมี่เอามาให้พี่หมอเมาดูด้วยนะคะ เพราะช่วงนี้พี่หมอเมาไม่ค่อยว่างเลย มีมี่ไม่อยากให้พี่ไปเหนื่อยข้างนอกเลยเอามาให้พี่ดูที่โรงพยาบาลดีกว่าค่ะ” เธอเข้าใจอาชีพของเขาดีและเธอก็ไม่ใช่เด็กแล้วด้วยจึงรู้ว่าอาชีพของเขานั้นเดิมพันด้วยชีวิตคนอื่นเสมอ และเขามีหน้าที่ต้องช่วยเหลือคนพวกนั้น เธอจะสนับสนุนเขาทุกอย่างเท่าที่เธอจะทำเพื่อเมืองเมาได้
“พี่ขอโทษมีมี่นะครับ ทั้งๆ ที่เป็นงานแต่งงานของเราแท้ๆ แต่มีมี่เหนื่อยคนเดียวเลย”
“ขอโทษมีมี่ทำไมคะ พี่หมอเมาไม่ได้ทำอะไรผิดสักหน่อย พี่หมอเมามีงานมีหน้าที่ต้องช่วยเหลือคน มีมี่ไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยนะคะ” เธอบอกตอบกลับ
“ขอบคุณนะครับที่เข้าใจพี่”
“ก็พี่หมอเมาเป็นหมอนี่คะ มีมี่เข้าใจค่ะ อีกอย่างมีมี่ก็เร่งเคลียร์บัญชีที่ร้านทองช่วยคุณแม่กับคุณพ่อเหมือนกันค่ะ เพราะต้องเร่งเคลียร์มาดูแลงานแต่งงานของเรา มีมี่จัดการเองได้ค่ะ พี่หมอเมาก็ทำหน้าที่ช่วยคนป่วยต่อไปเลยนะคะ ขอแค่วันแต่งงานพี่หมอเมาไปร่วมพิธีก็พอแล้วค่ะ มีมี่เข้าใจดีว่าอาชีพของพี่เป็นยังไง” ปณิตาคิดอย่างที่พูดจริงๆ เธอไม่เคยน้อยใจเขาเลยสักนิด เพราะรู้ดีว่าอาชีพของเขานั้นเหนื่อยแค่ไหน และที่สำคัญเธอภูมิใจในตัวของคู่หมั้นเธอมากที่เขารักอาชีพของเขา
“ขอบคุณนะครับมีมี่ พี่รักมีมี่ที่สุด” แล้วเขาก็ตวัดแขนข้างที่เธอกอดแน่นออกมาโอบกอดเธอพร้อมกับประตูลิฟต์เปิดออก แล้วเขาก็โอบกอดพาคู่หมั้นสาวเดินออกจากลิฟต์ไปยังห้องทำงานส่วนตัวของเขา ส่วนปณิตาก็เดินยิ้มอิงซบอกเขาเดินไปตลอดทางเดินด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุข
พรพนิตเหม่อลอยจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ภาพของเมืองเมาและคู่หมั้นของเขายังคงตามมาหลอกหลอน หลังจากทานมื้อเย็นฉลองเรียนจบกับแม่และเพื่อนเธอก็กลับมาบ้านที่สลัมมาทำความสะอาดเพราะไม่ได้มานานแล้ว เมื่อทำความสะอาดเสร็จก็รู้สึกเหนื่อยเพลียเลยนั่งพักจนเผลอหลับไปไม่รู้ตัว มารู้สึกตัวตื่นอีกทีก็อยู่บนรถยนต์เสียแล้ว และก็ไม่ตกใจแปลกใจเมื่อมองเห็นคนขับที่นั่งข้างๆ
“หมอเมามาได้ยังไงคะเนี่ย”
“แล้วทำไมไปหลับที่นั่นได้ บ้านก็ไม่ปิดไม่กลัวรึไง แล้วช่วงนี้ทำไมหลับบ่อยจัง” เขาหันมาถามเธอแล้วหันไปมองถนนตรงหน้าต่อ เพราะใกล้จะถึงคอนโดแล้ว
“พอดีน่ารักแวะไปทำความสะอาดบ้านค่ะ ไม่ได้ไปนานแล้วเลยแวะไป พอทำเสร็จรู้สึกเพลียเลยเผลอหลับค่ะ”
หลังจากมื้อเย็นจบไป สองสามีก็พากันลงว่ายน้ำในสระ จะว่าว่ายน้ำก็ไม่ได้ เพราะตอนนี้ฟักทองใส่กางเกงว่ายน้ำยืนพิงขอบสระ กางแขนยึดขอบสระว่ายน้ำ ส่วนคนที่ดำน้ำนั้นคือชณินันท์ต่างหาก หล่อนดำน้ำทำหน้าที่บำเรอสามีอยู่ใต้น้ำ ปากน้อยของหล่อนดูดกลืนเอ็นเนื้อของสามี สองมือน้อยก็คลึงเฟ้นไปด้วย“อ่า...นิดของพี่ เสียว...ซี้ดดด อือ...” เสียงพร่าครางซ่านแอ่นเด้งเอวเข้าหาคนที่ดำอยู่ใต้น้ำ“อูว์...ไม่ไหวแล้วนิด พี่อยากแตกในปากนิด อือ...” เอวสอบทำหน้าที่แอ่นเด้งเข้าหาคนที่ดำอยู่ในน้ำเป็นจังหวะ และพอสาวอวบโผล่ขึ้นมาหายใจบนผิวน้ำ เขาก็คว้าร่างตรงหน้าเข้ามาบดจูบกระแทกหนักหน่วง“อ่ะ...อื้อ...”เรียวลิ้นสากสอดแทรกเข้าไปในปากน้อยของภรรยาที่โผล่ขึ้นมาหายใจ ก่อนจะดำลงไปในน้ำเพื่อมอบความสุขให้สามีใต้น้ำอีก ชณินันท์ใส่ชุดเดรสตัวบางสีขาวสายเดี่ยว ไร้ชุดชั้นในปกปิดทั้งบนทั้งล่าง เพื่อให้สามีได้จัดการตัวเองได้สะดวก“อ่า...พี่ฟัก อืม...”หล่อนครางพร่าเมื่อสามีถอนจูบร้อนออกจากปากเธอ เธอยกมือขึ้นจับใบหน้าของสามีแล
สองสามีภรรยาหนีลูกๆ มาเที่ยวฮันนีมูนก็จูงมือกันเดินเล่นตามชายหาดและถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกว่าครั้งหนึ่งพวกเขาทั้งสองมาด้วยกัน และเก็บไปฝากลูกๆ ตัวน้อยด้วย ที่ขยันวิดีโอคอลมาหาทุกๆ วัน ฟักทองพาชณินันท์เดินเที่ยวเล่นข้างนอกจนเธอเหนื่อยและอิ่มเอมความสุขกับความสวยงามของทะเลมัลดีฟส์ ตกเย็นเขาก็พาหล่อนไปดินเนอร์หรูๆ ที่ห้องโดยที่เขาจ้างให้พนักงานมาจัดมื้อพิเศษให้ “พี่ฟัก...” “ทำไมฮึ” เขาถามภรรยา “ทำไมทำให้นิดรักไม่หยุดแบบนี้คะ ขอบคุณนะคะสำหรับมื้อนี้” หล่อนมองมื้อพิเศษที่สามีเตรียมไว้ให้ เป็นมื้อพิเศษจริงๆ “เพื่อนิดทำไมพี่จะทำไม่ได้ อะไรที่ทำให้นิดรักพี่มากขึ้นกว่าทุกวัน พี่ก็จะทำ พี่รักนิดนะ” “นิดก็รักพี่ฟักค่ะ”เธ
ชีวิตคู่สามีภรรยาของฟักทองกับชณินันท์เป็นไปอย่างราบรื่นและเร่าร้อนตามฉบับหมอหื่นอย่างเขา ไม่ว่าจะผ่านมากี่ปีต่อกี่ปี รักของทั้งสองก็ไม่เคยหมดโปร ตอนนี้ก็อยู่กินด้วยกันมา 10 ปีแล้ว เพิ่งจะมีโอกาสได้มาฮันนีมูนกัน ส่วนลูกชายอย่างพู่กันกับลูกสาวสีน้ำก็ถูกส่งไปอยู่กับลุงและป้าที่ปักษ์ใต้ ส่วนคุณหญิงแม่ก็หันหน้าเข้าทางธรรมไปปฏิบัติธรรมแทบทุกอาทิตย์ โดยมีป้าสุณีติดตามไปด้วย ด้านพี่ชายของเขาอย่างมะเขือกับบุญป่วงพี่สะใภ้ก็พากันเข้ามาช่วยบริหารงานที่โรงพยาบาล เพราะตอนนี้โรงพยาบาลกำลังขยายตัวไปทางภาคอีสาน จึงทำให้งานเยอะจนพี่ชายต้องลาออกจากงานราชการมาช่วยงานของครอบครัว “อือ...ไม่หิวเหรอคะพี่ฟัก” หล่อนครางพึมพำในลำคอเมื่อมือของสามีนั้นวนเวียนกับสองเต้าของเธอ และใบหน้าของเขาก็ซุกไซ้ดูดเม้มยอดปทุมคู่งามทั้งสอง พอลูกๆ โต พ่อก็ครอบครองสองเต้าแต่เพียงคนเดียว “อือ...ไม่เอาไม่หิว อยากกินนิดมากกว่า” “อือ...แต่ว่าเรามาฮันนีมูนกันนะคะ ไม่คิ
“ชอบมาก ชอบทุกอย่างที่นิดทำให้พี่ อ่า...ที่รักขึ้นมาขย่มพี่เถอะ นิดจ๋า...นิดที่รัก ซี้ดดด อ่า...” ชณินันท์ผละจากหว่างขาร้อนของสามีและเคลื่อนตัวไปนั่งคร่อมทับที่หน้าท้องแข็งแรงของสามี สองมือกลมป้อมของเธอดันหน้าท้องของสามีแล้วแอ่นยกเด้งบั้นท้ายใหญ่ของตนเองขึ้นเสียดสีไปมากับเอ็นเนื้อร้อนที่ชูชันของชายหนุ่ม “อูว์...อย่าทรมานพี่แบบนี้ที่รัก อ่า...ขย่มพี่เถอะนิด อ่า...” “ค่ะ นิดจะขย่มพี่ฟักตอนนี้แหละ อือ...” แล้วเธอก็กดกระแทกบั้นเอวตัวเองลงหาความเป็นบุรุษของสามีที่แอ่นยกเด้งรอท่าอยู่ก่อนหน้า ทันทีที่สอดแทรกสอดประสานร่างกัน หล่อนก็หยุดเคลื่อนไหวเมื่อความใหญ่โตอัดแน่นในช่องท้อง “อ่า...นิดขยับสิ อย่านิ่งแบบนี้ พี่ไม่ไหวแล้วนะทูนหัว อ่า...” ฟักทองเอ่ยอย่างทรมานพร้อมบิดเอวสอบส่ายหมุนไปมารอท่าภรรยาเคลื่อนไหว
งานแต่งงานของทั้งสองจัดขึ้นพร้อมกันกับงานแต่งงานของพี่ชายและบุญป่วง ซึ่งก็แต่งงานกันมาได้สามปีแล้ว และตอนนี้ในท้องของชณินันท์ก็กำลังมีเจ้าตัวเล็กอีกหนึ่งคนที่เพิ่งได้ 8 สัปดาห์ ส่วนลูกคนแรกเป็นผู้ชายชื่อน้องพู่กัน ตอนนี้อายุได้ 2 ขวบแล้ว กำลังเป็นที่รักของคุณหญิงย่าและคุณลุงมะเขือกับป้าบุญป่วง ที่มีลูกสาวชื่อน้องนาบุญ วัย 1 ขวบครึ่ง “ไม่เอานะคะพี่ฟัก” หล่อนผลักดันหน้าสามีออกห่างเมื่อสามีกำลังจะจูบเธอทั้งๆ ที่อยู่ในครัวของบ้าน “อือ...นะนิดนะ ขึ้นไปบนห้องกันนะครับ” เขาอ้อนภรรยา “แต่พู่กัน...” “อยู่กับลุงเขือ ป้าป่วงและมีน้องนาบุญกับคุณหญิงย่าดูแลอยู่ ไม่ต้องห่วงหรอกนะ เราไปต่อขาแขนให้เจ้าตัวเล็กกันนะ” “ไม่เอาค่ะ กลางวันอยู่เลย”
“อ่า...ไม่ไหวแล้ว นิดร้อน อือ...” “อือ...พี่ก็เหมือนกัน ขอเข้าไปนะ อยากอยู่ในตัวนิด” จากนั้นเขาก็เคลื่อนตัวขยับพลิกร่างอุ้ยอ้ายใต้ร่างให้นอนตะแคง เขาต้องเข้าทางด้านหลังของหญิงสาว เพราะข้างหน้าติดท้องทำให้เขาสอดแทรกได้ไม่ถนัดและไม่ลึกซึ้งพอ “อือ...เชื่อมือพี่นะนิด พี่เป็นอาจารย์หมอนะ เชื่อพี่ที่รัก อ่า...” เขาซุกหน้ากับไหล่ของคนเจ้าเนื้อแล้วก็กระซิบดูดเม้มติ่งหูของเธอ เอวสอบเคลื่อนมาเสียดสีเอ็นเนื้อร้อนแข็งแรงกับร่องก้นของเธอ ก่อนจะสอดแทรกเข้าไปในช่องทางรักคับแน่นของหญิงสาวที่ฉ่ำแฉะ “อ่ะ...อื้อ...” สองแขนแข็งแรงกอดรัดร่างอ้วนเข้ามาแนบอกตัวเองแน่นเมื่อแก่นกายร้อนของเขาสอดแทรกหลอมรวมเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันกับหญิงสาว “อ่า...อือ พี่ฟัก...นิด...”&n
“อ่ะ...อื้อ” พรพนิตแหงนเงยหน้าขึ้นรอรับจูบเร่าร้อนพร้อมกับสองมือเล็กที่จับหนังสือก่อนหน้าก็เปลี่ยนมาลูบไล้หน้าท้องแข็งแรงแล้วเคลื่อนมากอบกุมท่อนเนื้ออวบใหญ่ของเขากลางหว่างขาร้อนแล้วจับนวดคลึงเคล้นขยุ้มขยำเป็นจังหวะไปมา “อ่า...เก่งมากน่ารัก อื้อ...อ่า แรงอีกน่ารัก บีบแรงอีก อ่า...นั่นแหละ เด็
เมื่อกลับมาถึงห้อง พรพนิตก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนชุดนอน วันนี้เมืองเมาไม่ได้อยู่เวรและเขาจะมาค้างกับเธอที่คอนโดลับที่มีเขาและเธอเท่านั้นที่รู้จัก หญิงสาวอ่านหนังสือหาข้อมูลทำวิจัยที่โต๊ะทำงานของนายแพทย์หนุ่มไปได้สักพักก็เกิดง่วงจึงต้องปิดหนังสือแล้วฟุบหน้านอนหลับที่โต๊ะทำงานชายหนุ่ม พรพนิตเผลอหลับ
นางผกาและนายเมืองหลวงมองลูกชายที่เลื่อนเก้าอี้ให้ว่าที่ลูกสะใภ้แล้วก็อดยิ้มเอ็นดูไม่ได้ เมืองเมาและปณิตาเป็นคู่ที่เหมาะสมกันมาก นางก็คาดหวังว่าเมื่อทั้งคู่แต่งงานกันแล้วจะมีหลานตัวน้อยๆ มาให้เลี้ยงแก้เหงาสองสามคน และหากลูกเหมือนพ่อกับแม่จะน่ารักน่าชังมากเลยทีเดียว “มีมี่ทานเยอะๆ นะจ๊ะ วันนี้
“หมอเมา” พอเปิดประตูห้องออกมาก็เจอกับเขายืนคุยโทรศัพท์อยู่หน้าประตู เธอรู้ว่าเขารอเธอและเธอก็ดีใจที่เขายืนรอเธอที่หน้าห้อง แต่พอได้ยินเสียงเขาตอบกลับคนในสายก็ก้มหน้ามองเท้าตัวเองด้วยใจที่ขมขื่นทันที “ครับมีมี่ เดี๋ยวตอนเย็นพี่ไปรับที่บ้านนะครับ” แล้วเขาก็กดวางสายแล้วเก็บโทรศัพท์ไว้ในกระเป๋าเ







