บทที่ 4

ฉันเบือนหน้าหนีด้วยความอับอายและโกรธเกร้ว ไม่กล้าสบตาเขาตรง ๆ

"ตามที่คุณเล่ามาบวกกับแบบสอบถามฉบับนี้ อาการของคุณไม่ใช่โรคทางกายภาพหรอกนะ" เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ประสานมือทั้งสองข้างไว้ที่ท้ายทอยด้วยท่าทางเกียจคร้าน “มันเหมือนปฏิกิริยาตอบสนองต่อสิ่งเร้าที่เกิดจากการสะกดจิตตัวเองในส่วนลึกมากกว่า"

"สะ... สะกดจิตตัวเองงั้นเหรอคะ?" ฉันอึ้งไป

"ใช่" เขาพยักหน้า "บางทีอาจเป็นเพราะประสบการณ์บังเอิญสักครั้งในอดีต ที่ทำให้ร่างกายของคุณรับรู้ถึงความเสียวซ่านอย่างรุนแรง และจิตใต้สำนึกของคุณก็จดจำความรู้สึกนั้นไว้ หลังจากนั้น เมื่ออยู่ในสถานการณ์ที่เฉพาะเจาะจง อย่างเช่น ความเหนื่อยล้า ความเครียด หรือถูกกระตุ้นด้วยสิ่งเร้าบางอย่าง ร่างกายของคุณจะเปิดใช้งานปฏิกิริยานี้โดยอัตโนมัติ ทำให้คุณเข้าใจผิดไปเองว่าตัวเองป่วย"

การวิเคราะห์ของเขาฟังดูมีเหตุมีผลมาก แต่ฉันก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่ดี "งั้น... แล้วจะรักษาออกยังไงคะ?"

"ผูกปมที่ไหนก็ต้องแก้ที่นั่น" เขาหยัดกายลุกขึ้น ยืนอ้อมโต๊ะทำงานแล้วเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน

ร่างสูงใหญ่ของเขาบดบังแสงสว่างจนมืดมิด ครอบงำฉันไว้เบ็ดเสร็จ นำพากลิ่นอายความกดดันอันหนักหน่วงมาให้

"ในเมื่อร่างกายจดจำความเสียวซ่านนั้นได้ ก็ต้องทำให้มันลืม หรือพูดอีกอย่างคือ ทำให้มันชินชาไปเอง"

เขาโน้มตัวลงมา ใช้มือทั้งสองข้างยันไว้กับที่เท้าแขนของเก้าอี้ที่ฉันนั่ง กักขังฉันไว้ตรงกลางระหว่างตัวเขากับพนักพิง

ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้ม พร้อมกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของเขาที่ลอยมาแตะจมูก

"ผมจำเป็นต้องตรวจร่างกายของคุณอย่างละเอียด เพื่อหาจุดไวต่อความรู้สึกทั้งหมดของคุณ จากนั้น..."

เขาเว้นจังหวะ เลื่อนเข้าไปใกล้ใบหูของฉันแล้วเอ่ยทีละคำ ด้วยน้ำเสียงที่มีเพียงเราสองคนเท่านั้นที่ได้ยิน

"...ก็เริ่มการบำบัดด้วยการลดความไวต่อสิ่งเร้า"

หัวใจของฉันเต้นโครมครามอย่างบ้าคลั่ง จวนเจียนจะกระดอนหลุดออกมาจากลำคอ

บำบัดด้วยการลดความไวต่อสิ่งเร้า?

ฟังดูแล้ว... ทำไมมันถึงเหมือนกับ...

"คุณ... คุณคิดจะทำอะไรคะ?" ฉันมองเขาด้วยความตื่นตระหนก ร่างกายหดรั้งถอยหนีไปข้างหลังไม่หยุด

"ไม่ต้องกลัวนะ เฉินเนี่ยน" เขาหัวเลาะในลำคอแผ่วเบา เอื้อมมือมาใช้ปลายนิ้วอันเย็นเยียบเช็ดคราบน้ำตาที่หางตาของฉันอย่างแผ่วเบา "ผมบอกแล้วไงว่าผมเป็นหมอ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำ ก็เพื่อรักษาโรคให้คุณทั้งนั้น"

การกระทำของเขาอ่อนโยนมาก ทว่ากลับแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจขัดขืน

"ตอนนี้... ไปนอนลงบนเตียงนั่นซะ" เขาชี้นิ้วไปทางเตียงตรวจที่อยู่ตรงมุมห้อง

ฉันมองตามทิศทางนิ้วของเขา มันคือเตียงแคบ ๆ ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาว ดูเย็นช้าและแข็งกระด้าง

แค่คิดว่าจะต้องไปนอนอยู่บนนั้น แล้วโดนเขา...

"ไม่... ฉันไม่เอา!" ฉันลุกพรวดขึ้นมาทันที หมายจะผลักเขาออกเพื่อวิ่งหนี

ทว่าเขาเหมือนจะคาดเดาปฏิกิริยาของฉันไว้ได้ตั้งนานแล้ว เขาคว้าข้อมือของฉันไว้ฉับพลัน ออกแรงกดเพียงเล็กน้อย ก็สามารถกดฉันให้ทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ตามเดิม

"เฉินเนี่ยน คุณไม่มีทางเลือก" น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบขึ้นมาทันที แววตาก็แปรเปลี่ยนเป็นคมปราบ "จะยอมร่วมมือกับผมตอนนี้ หรือจะปล่อยให้อาการอยากของคุณรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งคุณไปเกิดตบะแตกต่อหน้าธารกำนัลในวันข้างหน้า"

น้ำเสียงที่เย็นชาของเขา ได้กระชากความจริงอันนองเลือดที่ฉันไม่อยากเผชิญหน้าที่สุดออกมาแผ่หลา

"ฉัน... ฉันจะไปนอนค่ะ" ฉันหลับตาลง เอ่ยประโยคนี้ออกมาด้วยความสิ้นหวัง น้ำเสียงสะอื้นไห้จนแทบฟังไม่ได้ศัพท์

"ดีมาก" เขายิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะยอมปล่อยมือออกจากข้อมือของฉัน "จะถอดเอง หรือจะให้ผมช่วยถอด?"

หยาดน้ำตาแห่งความอดสูพวยพุ่งออกจากเบ้าตาอีกครั้ง

ฉันกัดริมฝีปากล่างแน่นจนรับรู้ได้ถึงรสชาติคาวเลือดจาง ๆ

ฉันค่อย ๆ หยัดกายลุกขึ้น ก้าวเดินไปข้างหน้าทีละก้าว... ลากสังขารราวกับกำลังเดินเข้าสู่ลานประหาร ย้ายตัวเองไปหยุดอยู่ข้างเตียงตรวจอันเย็นเยียบแผ่นนั้น

ทุก ๆ ก้าวที่เดินไป ฉันรู้สึกราวกับว่าศักดิ์ศรีของตัวเองกำลังถูกลอกซับออกไปทีละชั้น... ทีละชั้น...

ฉันหันหลังให้เขา มือไม้สั่นเทายามที่เอื้อมไปรูดซิปด้านข้างของชุดพยาบาล

อาภรณ์หลุดร่วงลงสู่พื้น เผยให้เห็นชุดชั้นในผ้าฝ้ายสีขาวบริสุทธิ์ที่อยู่ด้านใน

ตามด้วยกระโปรง... ถุงน่อง...

เมื่อกางเกงชั้นในตัวจิ๋วชิ้นสุดท้ายถูกร่นผ่านข้อเท้าลงไป ฉันรู้สึกราวกับเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในร่างกายถูกสูบฮวบจนเหือดแห้ง

ในห้องตรวจยามดึกสงัด ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศเป่าพัดมาโดนผิวเนื้อเปลือยเปล่า จนกระตุ้นให้ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

ทว่าสิ่งที่ฉันหวาดกลัวยิ่งกว่า คือสายตาอันร้อนแรงที่อยู่เบื้องหลัง สายตาที่ราวกับจะมองทะลุทะลวงผ่านร่างกายของฉันไปจนหมดสิ้น