บทที่ 2

เมื่อเหลียงหมิงเจาตื่นขึ้น บริเวณขมับยังคงปวดหนึบอยู่เล็กน้อย

“ใครเป็นคนพาข้ากลับมาหรือ” นางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

ในเวลานั้นชิงจู๋สาวใช้ประจำตัวกำลังถือถ้วยยาเดินเข้ามาพอดี เมื่อนางได้ยินเข้าก็ยิ้มเล็กยิ้มน้อยพลางตอบว่า “เป็นท่านโหวน้อยสกุลเซี่ยเพคะ เขาอุ้มองค์หญิงวิ่งกลับมาจากสวนหลวงตลอดทาง จนคนในสำนักหมอหลวงต่างตกใจ คิดว่าเกิดเรื่องใหญ่อันใดขึ้น”
เหลียงหมิงเจาชะงักครู่หนึ่ง “เซี่ยหลินเฟิง?”

“ใช่เพคะ” ชิงจู๋พยักหน้า

เหลียงหมิงเจานึกถึงภาพเลือนรางในหัวก่อนหมดสติ หัวใจพลันสั่นไหวเล็กน้อย “เขา...ได้พูดอะไรหรือไม่ สีหน้าดูร้อนรนหรือไม่”

ชิงจู๋เอียงศีรษะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ท่านโหวน้อยสกุลเซี่ยก็ยังมีท่าทีไม่เอาไหนไม่เคารพใครเช่นเดิมเพคะ หลังจากวางองค์หญิงลงบนเตียงก็พูดว่าจะลงใต้ไปเที่ยวเล่น และยังพูดอีกว่า—”

นางเลียนแบบเสียงหนุ่มเสเพลของเซี่ยหลินเฟิง “อย่างไรการเลือกราชบุตรเขยก็ไม่เกี่ยวอะไรกับข้าอยู่แล้ว ไม่สู้ไปดื่มสุราหาความสำราญที่เจียงหนานดีกว่า แต่วันอภิเษกขององค์หญิง ข้าจะกลับมามอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้อย่างแน่นอน”

ความอึดอัดหม่นหมองในใจของเหลียงหมิงเจาพลันสลายหายไปจนหมดสิ้น จนนางเกือบจะหลุดหัวเราะออกมา

ราชบุตรเขยก็คือเขา เขาจะส่งของขวัญอะไรกัน

หลายวันต่อจากนั้น เรื่องของเสิ่นเยี่ยนชิงกับหลินเจินเจินก็ถูกลือไปทั่วเมืองหลวง

“เมื่อเช้านี้เสิ่นซื่อจื่อไปจวนซ่างซูอีกแล้ว ได้ยินว่าเขาต้มน้ำแกงสาลี่หิมะให้คุณหนูหลินด้วยตัวเองเลยนะ”

“ไม่ใช่แค่นั้นนะ! ในงานโคมไฟเมื่อคืน ซื่อจื่อเสิ่นถึงกับทุ่มเงินก้อนโตซื้อโคมไฟทั้งถนนเพื่อคุณหนูหลินเชียวล่ะ!”

“เมื่อเช้านี้ยังมีคนเห็น ซื่อจื่อเสิ่นอุ้มคุณหนูหลินที่ข้อเท้าแพลงไปตลอดทางถนนจูเชวี่ย!”

ชิงจู๋กระทืบเท้าด้วยความโมโห “องค์หญิงฟังนะเพคะ! ไม่ว่าซื่อจื่อเสิ่นจะสูงส่งสง่างามเพียงใด เขาก็เป็นคนที่ฝ่าบาททรงเลือกไว้ให้เป็นว่าที่พระสวามีขององค์หญิง! การที่เขาทำเอาอกเอาใจหญิงอื่นอย่างโจ่งแจ้งต่อหน้าผู้คนเช่นนี้ ไม่เท่ากับหักหน้าองค์หญิงหรือเพคะ”

เหลียงหมิงเจามองดอกแอปริคอทที่กำลังร่วงหล่นอยู่นอกหน้าต่าง จู่ ๆ นางก็หัวเราะออกมา

ใช่แล้ว เขากำลังหักหน้านางอยู่จริง ๆ?

“เจ้าไปหยิบหีบไม้จันทน์แดงในห้องปีกตะวันออกมาที”

หลังจากชิงจู๋ยกหีบมา เหลียงหมิงเจาก็เปิดดูอย่างเลื่อนลอย ของทั้งหมดล้วนเกี่ยวข้องกับเสิ่นเยี่ยนชิงทั้งสิ้น

บทกวีที่เขาเขียนเล่น ๆ หยกพกที่เขาไม่ต้องการแล้ว แม้กระทั่งพู่กันขนหมาป่าที่ใช้งานจนเก่า...

ของเต็มหีบทั้งใบนี้ ล้วนเป็นความรักอันต่ำต้อยของนาง

“เตรียมเกี้ยว ไปจวนสกุลเสิ่น”

เมื่อมาถึงจวนสกุลเสิ่น เสิ่นเยี่ยนชิงกลับไม่อยู่

พ่อบ้านบอกว่า เขาพาคุณหนูหลินไปชมดอกเหมยที่นอกเมืองแล้ว

เหลียงหมิงเจาจึงสั่งให้คนยกหีบเข้าไปไว้ในห้องหนังสือของเขา ในขณะที่กำลังจะจากไป ทว่ากลับได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอกประตู

——

“ท่านพี่เยี่ยนชิง หมู่นี้ท่านเอาใจใส่ข้าถึงเพียงนี้ หากองค์หญิงรู้เข้า จะทรงกริ้วมากเป็นแน่เจ้าค่ะ”

เป็นหลินเจินเจิน

ไม่นานนัก เสียงอบอุ่นนุ่มนวลของเสิ่นเยี่ยนชิงก็ดังขึ้น “หลายวันมานี้ ข้าจงใจให้คนแพร่ข่าวว่าข้าดีกับเจ้าเพียงใด ก็เพราะหวังว่าองค์หญิงจะรู้ตัวและถอยห่างออกไปเสีย”

“แต่องค์หญิงทรงชอบเจ้าถึงเพียงนั้น จะยอมตัดใจได้อย่างไร”

“ต่อให้นางเลือกข้า สุดท้ายข้าก็หาทางถอนตัวอยู่ดี เจินเจิน ตั้งแต่วันที่ได้เห็นเจ้าร่ายรำกระบี่ในงานเลี้ยงวันนั้น ข้าก็ตกหลุมรักเจ้า ชาตินี้... นอกจากเจ้า ข้าจะไม่แต่งงานกับผู้ใด”

เหลียงหมิงเจาราวกับถูกสายฟ้าฟาด

ร่ายรำกระบี่?

นั่นคือการร่ายรำของนางไม่ใช่หรือ!

วันนั้นนางซ่อนตัวอยู่หลังฉาก เพื่อร่ายรำกระบี่ถวายพระพรวันคล้ายวันพระราชสมภพของเสด็จพ่อ นางสวมอาภรณ์สีแดงเพลิง มือหนึ่งถือกระบี่พลิ้วไหวไปตามจังหวะร่ายรำ ทว่าเสิ่นเยี่ยนชิงมาถึงช้าเกินไป จึงเห็นเพียงเงาร่างสีแดงวาบสุดท้ายเท่านั้น

หรือว่าเขาจะเข้าใจผิด คิดว่าคนผู้นั้นคือหลินเจินเจิน?

เหลียงหมิงเจาถอยเซไปด้านหลัง จนไม่ทันระวังชนแจกันบนโต๊ะข้างล้มลง

“ใคร?” เสิ่นเยี่ยนชิงผลักประตูเข้ามา เมื่อเห็นว่าเป็นนาง คิ้วพลางขมวดขึ้นเล็กน้อย “องค์หญิงมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

เหลียงหมิงเจาจ้องมองใบหน้าเย็นชาดุจพระจันทร์ของเขา จู่ๆ ก็รู้สึกน่าขันขึ้นมา

ชาติที่แล้ว เขายอมสละทุกสิ่งเพื่อไปรักหลินเจินเจิน แต่สุดท้ายแล้วคนที่ทำให้หัวใจของเขาหวั่นไหวอย่างแท้จริงกลับไม่อาจบอกได้ว่าเป็นใคร

นางเกือบหลุดปากพูดความจริงออกมา ทว่าหลังจากนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก็ข่มความสั่นไหวในใจลงได้

บางทีพวกเขาทั้งสองคงเป็นดั่งคำว่า มีวาสนาพบพาน ไร้วาสนาครองคู่ นับตั้งแต่ชาติที่แล้วเรื่องที่เขาแกล้งตาย ระหว่างพวกเขาก็สิ้นสุดลงแล้ว

“ข้ามาคืนของ” นางขยับตัวหลีกทาง เผยให้เห็นหีบใบนั้น

สีหน้าของเสิ่นเยี่ยนชิงเย็นเยียบลงทันที “วันอภิเษกยังอีกตั้งนาน องค์หญิงถึงกับรอไม่ไหว รีบขนสินเดิมมาไว้ที่นี่แล้วหรือ”

“ข้ามิได้—”

“ตำแหน่งราชบุตรเขย หวังว่าองค์หญิงจะทรงไตร่ตรองอีกครั้ง” เขาเอ่ยขัดนางขึ้น แววตาเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง “ข้ามีใจให้เจินเจินอยู่แล้ว ความรักที่ฝืนใจกัน ย่อมไม่มีความสุข”

ปลายนิ้วของเหลียงหมิงเจาสั่นเทาด้วยความโกรธ

ทั่วทั้งเมืองหลวง มีคุณชายตระกูลสูงศักดิ์นับไม่ถ้วนล้วนต้องการจะแต่งงานกับเหลียงหมิงเจา แต่สำหรับเขากลับกลายเป็นหายนะที่ต้องหลีกหนีให้ไกลที่สุด!

นางแทบจะหลุดปากออกไปว่า “คนที่ข้าเลือกไม่ใช่เจ้า...” จู่ๆ หลินเจินเจินก็ร้องขึ้น “โอ๊ย!” ก่อนจะทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างอ่อนแรง

“ท่านพี่เยี่ยนชิง...ข้อเท้าข้าแพลง...”

เสิ่นเยี่ยนชิงรีบก้มตัวอุ้มหลินเจินเจินขึ้นมาในทันที จากนั้นก็เดินตรงเข้าไปยังห้องด้านในโดยไม่หันกลับมา เขาไม่ได้แม้แต่จะเหลือบมองเหลียงหมิงเจาแม้แต่น้อย

เหลียงหมิงเจายืนอยู่หน้าประตู เฝ้ามองดูเขาค่อย ๆ ทายาให้หลินเจินเจินอย่างทะนุถนอม พลางเอ่ยปลอบนางเสียงแผ่วเบา “เจ็บหรือไม่”

ความอ่อนโยนเช่นนั้น คือสิ่งที่นางได้เฝ้าปรารถนาแต่มิอาจได้ครอบครองในชาติที่แล้ว

เสิ่นเยี่ยนชิง เจ้าช่างตาบอดและโง่เขลาเสียจริง

แม้แต่คนที่ทำให้หัวใจของเจ้าหวั่นไหวอย่างแท้จริง เจ้าก็ยังมองไม่ออก

ในเมื่อเป็นเช่นนี้เจ้าก็ควรอยู่กับความเสียใจไปตลอดชีวิต

เหลียงหมิงเจาค่อย ๆ หลับตาลง ก่อนจะหันหลังเดินจากไป