Semua Bab ร่ายรักม่านพิศวาส: Bab 31 - Bab 40

“เธอต้องอยู่เป็นนางบำเรอของฉันที่นี่ จนกว่าจะคุ้มค่ากับเงินสามสิบล้านที่พ่อฉันจ่ายหนี้แทนพ่อแม่ของเธอ”“นั่นมันเป็นเงินพ่อของคุณ ที่ตกลงกับแม่ฉันเอง ฉันไม่ได้เกี่ยวอะไรทั้งนั้น” ถึงเวลาที่เธอควรเห็นแก่ตัวบ้าง“เกี่ยวสิ เพราะเธอคือลูก ลูกอย่างเธอต้องชดใช้หนี้แทน”“แต่ว่าที่คู่หมั้นคุณกลับมาแล้ว ตามที่เราได้ตกลงกันไว้เป็นอันยุติ”“ตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้แต่งงานกับลิสา”“คุณไม่ชอบที่พ่อคุณไปมีผู้หญิงอื่น แต่คุณกลับทำเสียเอง”“อย่ามาพูดมากให้ฉันเปลี่ยนใจ เงินสามสิบล้าน ฉันเชื่อว่าน้ำหน้าอย่างเธอ คงหามาคืนไม่ได้หรอก” เขาไม่สามารถปล่อยปัณณดาไปได้จริงๆ ยิ่งเห็นเธอกับธนากร สนิทสนมกันมากเท่าไหร่ เขายิ่งไม่อยากให้เธอห่างกาย“ฉันจะไปบอกว่าที่คู่หมั้นของคุณ” หญิงสาวกล่าวข่มขู่หวังให้เขาปล่อย แต่ไม่คิดที่จะทำจริงๆ อย่างปากพูด“หากเธอหลุดปากบอกลิสา แม่เธอจะไม่มีทางมาชูคออยู่ในสังคมได้อีกแน่”“คุณจะทำอะไรแม่ฉัน”&

“แม่ไม่ได้ต้องการดาตั้งแต่แรก ใช่ไหม” หญิงสาวถามย้ำซ้ำๆ“เอ่อ...” หทัยทิพย์เองก็พูดไม่ออกที่พลั้งปากบอกออกไปแบบนั้น“ใช่ไหมแม่ แม่ไม่ได้รักและต้องการดา”“แกจะถามเซ้าซี้ทำไมกัน” จากที่รู้สึกผิดเพราะสัญญากับอดีตสามี ว่าจะไม่บอกบุตรสาวในเรื่องนี้ แต่เมื่อถูกกดดันมากๆ ก็เริ่มหงุดหงิด“ดาแค่อยากรู้ ว่าแม่เคยรักดาบ้างไหม”“เอ่อ...ฉัน” หทัยทิพย์ก็นิ่งเงียบ ทบทวนในสิ่งที่บุตรสาวถาม แต่ทว่าได้ยินเสียงสามีเรียกหา “แค่นี้ก่อนนะยายดา คุณพลเรียกหาแม่แล้ว” เท่านั้นก็ตัดสายทิ้ง ขณะใบหน้าบุตรสาวนองไปด้วยคราบน้ำตา“พ่อจ๋า ดาคิดถึงพ่อ ไม่มีใครต้องการดาสักคน” หญิงสาวร้องไห้โฮออกมาอย่างสุดกลั้นกับความจริงที่เจ็บปวดในวันนี้ อะไรก็ไม่เจ็บปวดเท่ามารดาไม่รัก และไม่ได้ต้องการเธอ ทำให้ย้อนนึกถึงเรื่องราวในอดีต ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับมารดาไม่เคยสวยงาม เจอหน้ากันก็เอาแต่ดุด่า ทำอะไรก็ขวางหูขวางตาไปหมด แม้แต่วันแม่ท่านก็ไม่เคยไป จนบิดาต้องแต่งตัวเป็นผู้หญิงมาแทนมารดา ปุณณดา

รุ่งเช้า                เสียงกริ่งเรียกที่หน้าห้องพักทำเอาสองหนุ่มที่นอนกอดกันค่อยๆ ขยับร่างลืมตาตื่นขึ้นมา เป็นปุณณดาเองที่จะขยับร่างลุกขึ้น                “ไม่ต้องหรอก เธอนอนต่อเถอะ ฉันจะลงไปดูเอง” เขาหันไปคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมใส่ลวกๆ ก่อนลงไปชั้นล่าง เพียงไม่กี่นาทีก็เดินกลับขึ้นมา“ใครมาคะ”“ลิสามา เธออยู่ในห้องนี้ก่อนนะ ห้ามลงไป จนกว่าเขาจะกลับ” เขาไม่อยากให้ทั้งสองต้องมาเผชิญในสภาพที่กระอักกระอ่วนใจ เขาพูดเท่านั้นก็เดินหายเข้าไปในห้องน้ำเพียงไม่กี่นาทีก็กลับออกมา รีบแต่งตัวลงไปชั้นล่าง“ทำไมอาบน้ำไวจังคะ”“ก็ไม่อยากให้ลิสารอนาน ว่าไงมีอะไรถึงมาหาพี่แต่เช้า” เขาเอ่ยถามพลางเดินมาที่เคาน์เตอร์เพื่อชงกาแฟ“ก็คุณแม่สิคะ ไม่ยอมออกเงินทุนเปิดร้านให้ลิสา”“คุณน้าท่านทำถูกแล้ว”

“สวัสดีค่ะ”แค่ปลายสายพูดออกมา ทำเอาปุณณดานิ่งอึ้ง เพราะจำเสียงของคนพูดได้ “ฮัลโหล ฮัลโหล”“นั่นใช่เบอร์ของคุณอชิรวิชญ์หรือเปล่าคะ”“ใช่ค่ะ พี่อชิเข้าห้องน้ำอยู่ค่ะ มีธุระอะไรหรือเปล่าคะ พอดีเรามากินข้าวกันที่พัทยา” อลิสาคิดว่าคนที่โทรศัพท์มาน่าจะติดต่อเรื่องงานกับชายหนุ่ม“ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรหรอกค่ะ แค่นี้นะคะ”ปุณณดาตัดสายทิ้งทันทีพร้อมกับมองอาหารที่อยู่เบื้องหน้า คงไม่มีความหมายสินะ เธอตัดสินใจเดินกลับขึ้นห้องนอน ปล่อยอาหารทิ้งไว้แบบนั้น ได้แต่หวังว่าชายหนุ่มจะโทรศัพท์กลับมาบ้าง จนแล้วจนรอดสุดท้ายคือความเงียบ ด้านอชิรวิชญ์รู้สึกหงุดหงิดที่รถเสียกลางทางระหว่างขับรถกลับไปกรุงเทพฯ ไหนจะถูกถามเรื่องของปุณณดา จำต้องจอดรถทิ้งไว้ข้างทางเพื่อหาโรงแรมพักคืนนี้“ไปเถอะลิสา”“ไม่เอาลิสาเดินไม่ไหว ให้ลิสารออยู่ที่นี่ พี่อชิหาโรงแรมได้ค่อยให้รถมารับ”“ลิสาอย่าดื้อ อยู่ที่นี่มันอันตราย”“แต่ลิสาเดินไม่ไหว&rdq

ดนุพลเอ่ยถึงเรื่องงานแต่งงานอย่างจริงจังกับบุตรชายเป็นครั้งแรก เพราะเขาคิดว่าเป็นสิ่งเดียวที่จะชดเชยให้ภรรยาผู้ล่วงลับไปแล้ว ยอมรับว่ายังเสียใจทุกการกระทำ และไม่ได้อยู่ในช่วงเวลาสุดท้ายของชีวิตเธอ“ผมกับลิสาเรายังไม่พร้อมครับ” อชิรวิชญ์เอ่ยกับบิดาเสียงเครียด เวลานี้เขายังไม่พร้อมจะแต่งงาน อลิสาก็เช่นกัน ขณะหทัยทิพย์ยิ้มแก้มปริเมื่อได้ยินคำตอบจากลูกเลี้ยง“แต่คุณปรางโทร.มาบอกว่าแกไปค้างอ้างแรมกับหนูลิสาเมื่อคืน”“รถแค่เสียกลางทางครับ ก็เลยแวะพักโรงแรม แต่ผมกับลิสาเราอยู่คนละห้อง คนละชั้น”“แต่หนูลิสาเขาเสียหาย”“จะเสียหายได้ยังไงครับ เราไม่ได้มีอะไรกันเกินเลย”“นั่นสิคะคุณพล คุณปรางก็พูดเกินไป”“ผู้หญิงแค่ไปไหนกับผู้ชายข้ามคืนก็เสียหายแล้วนะคุณทิพย์”“ก็คุณอชิยืนยันแล้วไงคะว่าไม่มีอะไรกัน แต่ยายดาของทิพย์นี่สิคะ ที่เสียหาย...”   หทัยทิพย์พูดเท่านั้น อชิรวิชญ์ก็หันไปมองแม่เลี้ยงทันที รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล&