Semua Bab ร่ายรักม่านพิศวาส: Bab 41 - Bab 50

“เอ่อ...”“แล้วดาไปบอกแม่ตอนไหน ว่าดากับคุณอชิมีอะไรกัน”“ฉันพอจะเดาได้ แกมันดูง่ายจะตายไป”“แล้วเป็นไงล่ะแม่ มันมีประโยชน์ไหม นอกจากจะไม่สนใจ เขายังดูถูกดูแคลน และยังบอกเรื่องแผนการของแม่กับคุณลุงอีก”“นี่แหละที่ฉันกลุ้มใจ ถึงได้หนีมาหาแกนี่ไง”“แม่...” ปุณณดาเรียกเสียงหลง มารดาไม่ได้ห่วงความรู้สึกเธอเลยสักนิด“ฉันไม่อยากกลับไปอยู่ห้องเช่าแบบเดิมอีกแล้วยายดา ช่วยแม่คิดหน่อย ที่จะทำให้คุณพลเชื่อว่าแม่ไม่ได้คิดวางแผนจับคุณอชิให้แก”“...” มีแต่ความเงียบงัน“ยายดา ช่วยแม่คิดหน่อยสิ” หทัยทิพย์เขย่าบุตรสาวอย่างเร่งเร้าเอาคำตอบ“ดาจะไปบอกคุณลุงเอง”“ยายดา!”“ดาจะเป็นคนยอมรับเองว่าเป็นแผนของดา แต่แม่สัญญาได้ไหมว่าจะปล่อยดาไปมีอิสระ ไม่บังคับให้ดาไปแต่งงานกับใครอีก” เธอคงไม่สามารถทำตามอย่างที่รับปากบิดาไว้ได้อีกแล้ว และเชื่อว่าดนุพลก็คงดูแลมารดาเป็นอย่างดี คงถึงเวลาที่เธอคว

“ยอมรับแล้วสินะ ว่านอนกับพี่อชิมาแล้ว” อลิสายิ้มเหยียด “แต่ฉันไม่ถือหรอกนะ เพราะหลังจากฉันแต่งงานกับพี่อชิ ฉันจะไม่ให้เขาไปยุ่งกับผู้หญิงคนไหนอีก เตรียมตัวเตรียมใจเอาไว้ หลังจากพี่อชิกลับมาเราจะคุยเรื่องแต่งงานกัน” จากที่เคยปฏิเสธงานแต่งงานมาตลอด แต่วันนี้เธอกลับเปลี่ยนใจเพราะไม่อยากสูญเสียตำแหน่งคนสำคัญให้ใครโดยเฉพาะผู้หญิงตรงหน้านี้ ที่สำคัญเธอเพิ่งตรวจพบว่าตนกำลังตั้งครรภ์ และผู้ชายที่เธอเลือกที่จะเป็นพ่อของลูกคืออชิรวิชญ์ ปุณณดาจัดของเท่าที่จำเป็นลงกระเป๋าเดินทาง เพราะยังไม่รู้ว่าจะไปทำงานที่ไหน แต่ที่แน่ๆ คงเป็นต่างจังหวัด เพื่อหลีกหนีการพบเจอกับอชิรวิชญ์ แต่ทว่าความคิดต้องสะดุดลงเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู“เชิญค่ะดาไม่ได้ล็อก” หญิงสาวเอ่ยอนุญาต ประตูห้องก็ถูกเปิดเข้ามา “ยายอนงค์ มีอะไรหรือคะ” ปุณณดาเอ่ยถามอย่างแปลกใจ“คุณดาจะไปจริงหรือคะ”“ยายอนงค์รู้ด้วยหรือคะ”“ยายรู้ทุกเรื่องแหละค่ะ แล้วคุณดาจะไปอยู่ที่ไหนกับใคร”“ดาคงไปหาเพื่อนที่

“ฉันขออนุญาตแม่เลี้ยงแล้ว หากว่าคุณพฤกษ์ไม่พอใจ เดี๋ยวฉันจะพาดาหาห้องพักในเมืองเอง”“ฉันไม่ได้ไม่พอใจเรื่องคุณดา แต่ไม่ชอบที่เธอทำเหมือนมีอภิสิทธิ์เป็นเจ้าของไร่”“แต่ฉัน...” เธอพยายามอธิบายแต่พฤกษ์ชิงหนีเดินขึ้นรถไปก่อน“ไปเถอะรัก อย่าสนใจพ่อเลี้ยงเลย” นพชัยรู้ตื้นลึกหนาบางดีจึงเข้ามาแตะศอกให้เดินขึ้นรถ ท่ามกลางสายตาไม่พอใจของนายจ้าง เมื่อไปถึงบ้านไร่ ปุณณดาได้รับการต้อนรับอย่างดีจากแม่เลี้ยงพรรณีเจ้าของไร่ ยิ่งรู้ว่าอีกฝ่ายคอยช่วยเหลือปองรักยามลำบาก ก่อนจะถูกแม่เลี้ยงนำมาขายเพื่อใช้หนี้“งั้นเดี๋ยวป้าให้ตองนวลจัดห้องพักให้”“ไม่ต้องหรอกค่ะ ดานอนห้องเดียวกับรักได้ค่ะ”“ไม่ได้หรอกครับ คุณดาเป็นแขก ห้องปองรักก็เล็กนิดเดียว” พฤกษ์กล่าวแย้งขึ้นมา“ดารบกวนไม่กี่วันหรอกค่ะ หากได้งานทำเมื่อไหร่ก็จะย้ายออกไปทันที” ปุณณดารู้สึกเกรงใจ เพราะเพื่อนเธอก็เป็นแค่ลูกจ้าง“คุณดาจะมาหางานทำที่เชียงใหม่หรือครับ”

เกือบอาทิตย์แล้วที่อชิรวิชญ์กลับมานอนที่บ้าน เพราะกลับไปนอนที่คอนโดฯ เมื่อไหร่ก็เห็นแต่ภาพของปุณณดาเต็มไปหมด จนต้องหนีกลับมานอนที่บ้านอีกรอบ                “คุณพ่อกลับมาแล้วเหรอพี่แจ่ม” เขาเอ่ยถามสาวใช้ที่เดินมารับกระเป๋าทำงาน“มาถึงตั้งแต่ช่วงบ่ายค่ะ”“ตอนนี้ท่านอยู่ไหนล่ะ”“น่าจะอยู่ห้องหนังสือนะคะ เห็นคุณอนงค์จัดชากับของว่างไปให้”“คุณทิพย์ล่ะ” เขาเอ่ยถามก่อน เพราะไม่อยากพูดอะไรกับบิดาต่อหน้าหทัยทิพย์“ออกไปสปาค่ะ”“อืม...” เขาขานรับคำก่อนแยกตัวไปหาบิดาที่ห้องหนังสือ แต่ทว่าไม่ทันได้เคาะขออนุญาต ก็ได้ยินเสียงพูดคุยแทรกขึ้นมาเสียก่อน“ไม่ยอมรับหรืออนงค์”“ค่ะคุณท่าน อนงค์ทั้งขอร้องและสัญญาว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใครแม้แต่คุณอชิ แต่คุณดาก็ยังยืนยันคำเดิม”“ตาอชิเกี่ยวอะไรด้วย เงินก็เงินของฉัน”“เธอไม่อยากรู้ส

“ไม่ คุณพฤกษ์เองก็ไม่เคยพูด”“แล้วแกเคยเจอเสี่ยธวัชชัยไหม”“ไม่ค่ะ ดาไม่เคยรู้เลยว่าคุณพ่อคุณพฤกษ์ชื่ออะไร เท่าที่รู้เห็นว่าแยกกันอยู่กับแม่คุณพฤกษ์ ที่แม่ถามคงไม่มาบังคับดาเรื่องนี้อีกใช่ไหม”“ถ้าจะรักชอบ...”“ไหนแม่ให้อิสระดาแล้วไง”“แม่ก็ไม่อะไรแล้ว แค่ลองถามดูเท่านั้น แปลกใจที่แกมาอยู่กับคุณพฤกษ์ได้”“คุณพฤกษ์เป็นนายจ้างของปองรัก แม่คงจำรักได้”“เพื่อนที่แกชอบพามานอนที่บ้านใช่ไหม” นางพอจำได้คลับคล้ายคลับคลา“นั่นแหละ แต่ถ้าดารู้ว่าเขาเป็นลูกเสี่ยธวัชชัยคงไม่มาทำงานด้วยหรอก”“งั้นกลับกรุงเทพฯ พร้อมแม่ไหม”“แม่!”“ก็ไม่ได้ให้กลับไปอยู่ที่บ้านคุณพล หมายถึงบ้านของพ่อแกน่ะ คุณอชิจัดการโอนชื่อเป็นของแกแล้วไม่ใช่เหรอ” นางพอทราบเรื่องนี้จากสามี“ดาไม่ต้องการมันแล้ว”“ทำไมล่ะ แกอยากได้บ้านหลังนั้นคืนมาไม่ใช่เหรอ”“ก็ใช่