Semua Bab ร่ายรักม่านพิศวาส: Bab 21 - Bab 30

“พร้อมฉันหรือคะ” เธอถามอย่างแปลกใจ ไม่คิดว่าเขาจะทำตามคำพูด ที่เคยบอกเรื่องให้เธอกินข้าวพร้อมกับเขาทุกเย็น“อืม...ไปตักข้าวสิ ฉันหิวจะแย่”“ค่ะ” ปุณณดารีบกุลีกุจอ ตักข้าวนำมาวางให้เขาและเธอ “ไม่รู้ว่าคุณชอบกินอะไร เลยทำอาหารง่ายๆ ให้ก่อน ว่าแต่คุณจะกินได้หรือเปล่าคะ”“ฉันกินง่ายๆ อะไรก็กินได้หมดแหละ นอกจากปลาร้า”“ค่ะฉันจะจำไว้”“ลงมือกินข้าวกันเถอะ ฉันหิวแล้ว” เขาบอกพร้อมตักอาหารใส่จานหญิงสาว ทำเอาเธอนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ“มองทำไมกินสิ”“ค่ะ” เธอพึมพำเบาๆ  รู้สึกตื้นตันในอก สิ่งที่เขาทำช่างเหมือนบิดาปฏิบัติกับเธอไม่มีผิดเพี้ยน“ขอบคุณนะคะ” ปุณณดายิ้มให้ชายหนุ่มก่อนจะลงมือกินอาหารตรงหน้าอย่างมีความสุข ขณะอชิรวิชญ์เหลือบมองหญิงสาวเป็นระยะๆ อย่างครุ่นคิด“แม่เธอว่ายังไงบ้าง ตอนออกมา”“ฉันบอกคุณไปแล้วไงว่าแม่ไม่อยู่ ออกไปดินเนอร์นอกบ้านกับพ่อคุณ”“ฉันคิดว่าเธอโก

“นั่นไม่ได้เรียกจูบ ต้องแบบนี้”อชิรวิชญ์เริ่มสาธิตโดยการขบเม้มริมฝีปากล่างเบาๆ จนปุณณดาค่อยๆ เผยอปากออกมา ปลายลิ้นร้อนไม่รอช้ารีบสอดเข้าไปในโพรงปากนุ่มเกี่ยวตวัดดูดดื่มความหอมหวานด้วยความเสน่หา และด้วยความช่ำชองมากด้วยประสบการณ์ทำให้หญิงสาวเริ่มคล้อยตามได้ไม่ยาก เผลอไผลตวัดลิ้นเล็กตอบโต้กลับไปอย่างอ่อนเดียงสา แต่กลับทำให้อีกฝ่ายพึงพอใจไม่น้อย ปลายลิ้นทั้งสองยังคงตวัดโลมเลียอย่างดูดดื่มและเร่าร้อน ขณะมือใหญ่ค่อยๆ ลูบไล้บริเวณกลางใจหญิงที่มีกางเกงตัวเก่งมากั้นกลาง ก่อนจะกดเน้นลงไป“อืม...”“คราวหลังไม่ต้องใส่แล้วนะกางเกงยีน” เขาถอนจูบออกมาก่อนจะพึมพำบอก พร้อมกันนั้นค่อยๆ รูดซิปกางเกงลงก่อนจะใช้แรงดึงออกจนพ้นปลายเท้า “ใส่แต่กระโปรง ยิ่งสั้นยิ่งดี...เวลาฉันต้องการเธออย่างเร่งด่วน จะได้ทำอะไรง่ายๆ” เขาบอกด้วยสายตาอันร้อนแรง แต่ปุณณดากลับอับอาย รู้สึกราวกับเป็นโสเภณีราคาถูก แต่ต้องกล้ำกลืนไว้ในอกเพื่อหนี้สินมหาศาลที่บิดาก่อไว้ก่อนสิ้นชีพ“สวย” เขาลุกขึ้นสลัดชุดคลุมอาบน้ำออกอย่างไม่ไยดี ไม่สนใจว่ามันจะ

“ไม่นะ แม่ไม่พูดอะไร” ตั้งแต่บอกว่าอชิรวิชญ์ทราบเรื่อง ท่านก็ดูเงียบๆ ไป แถมเกาะติดดนุพลตลอดเวลาแทบไม่มีเวลาคุยกับเธอด้วยซ้ำ แต่หากย้ายออกมามารดาคงไม่สนใจหรอก“อืม...” เขาครางรับในลำคอ“หากฉันย้ายออกมาอยู่ข้างนอก แม่อาจจะไม่สนใจก็ได้” หญิงสาวพึมพำชิดอกแกร่ง“เธอเปลี่ยนใจแล้วใช่ไหม”“ค่ะ”“ไม่ต้องขนของอะไรมาก แค่เสื้อผ้าของใช้จำเป็น”“แม่คงได้สงสัย”“แม่เธอคงไม่ได้สนใจอะไรหรอก”“คงจริงอย่างที่คุณพูด งั้นคืนนี้ฉันไม่กลับคอนโดฯ กับคุณ ฉันจะกลับไปคุยกับแม่”“วันนี้ฉันจะกลับไปนอนบ้าน”“กลับไปนอนบ้าน”“ใช่! ทำไม นั่นก็บ้านฉัน”“คุณห้ามเข้าไปหาฉันที่ห้องนอนฉันเด็ดขาด” เธอกลัวเขาจะเข้าไปทำประเจิดประเจ้อที่ห้องนอนจนทำให้มารดาจับได้ เขาคงไม่เดือดร้อน แต่เธอนี่สิ“อืม...งั้นไปเถอะ แวะไปกินข้าวก่อนกลับ”“ไม่กลับไปกินที่บ้านหรือ

“ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวรับมาเช็ดน้ำตาเบาๆ ขณะชายหนุ่มจำต้องผละร่างหันมาสตาร์ตรถแล้วขับออกไปจากคฤหาสน์หรูท่ามกลางความไม่สบายใจ “คุณทำให้ฉันนึกถึงพ่อ” ปุณณดาเอ่ยขึ้นขณะรถติดไฟแดง”“ฉันเป็นผัว ไม่ใช่พ่อเธอจำไว้” เขาหงุดหงิด เธอมักเปรียบเขาเหมือนบิดาเธออยู่ร่ำไป“คุณดีกับฉัน ยิ่งกว่าแม่เสียอีก” หญิงสาวไม่สนคำพูดเขา และยังพูดต่อไป“ฉันดีกับเธอเหรอ”“ใช่ค่ะคุณดีกับฉัน ไหนจะยอมชดใช้หนี้ทั้งหมดให้ เงินไม่ใช่น้อยๆ เลย” คำพูดของหญิงสาวทำให้เขาสะอึก นอกจากโดนแม่หลอกแล้ว เธอยังถูกเขาหลอกซ้อนหลอกซ้ำอีกรอบ ปุณณดาทำไมถึงอ่อนเดียงสาแบบนี้ อชิรวิชญ์รู้สึกมีความสุขที่มีปุณณดาอยู่ใกล้ๆ แม้จะเจอหน้ากันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงกลับไม่เคยเบื่อ ความสัมพันธ์ทางกายที่ลึกซึ้ง ความรู้สึกทางใจก็ค่อยๆ ซึมลึกเข้าไปเงียบๆ โดยที่ชายหนุ่มไม่รู้ตัวเลย“ทำอะไรกินหอมเชียว” อชิรวิชญ์เดินเข้ามาซ้อนด้านหลังก่อนหอมแก้มหญิงสาวหนึ่งฟอดใหญ่ รับอรุณเช้าของวันหยุดสุดสัปดาห์

“ใช่เขาบ้ามาก ยอมช่วยจ่ายหนี้ตั้งสามสิบล้านให้เรา ทั้งที่เขาไม่ชอบเรา”“แกมันโง่ยายดา”“ทำไมต้องมาด่าดาด้วย”“ด่าสิ ยายโง่ โดนหลอกน่ะรู้ตัวไหม”“หลอก เขามาหลอกอะไรดา นี่ดางงไปหมดแล้วนะแม่” ปุณณดาไม่เข้าใจในสิ่งที่มารดากำลังโมโหนัก“ฉันอยากจะบ้าตาย มีลูกโง่อย่างแก” หทัยทิพย์โมโหจนต้องใช้ปลายนิ้วชี้ลงกลางหน้าผาก “แกมันโง่เหมือนพ่อแกไม่มีผิด โดนหลอกซ้ำหลอกซ้อน”“หมายความว่ายังไงกัน บอกให้ดาหายโง่หน่อย”“ก็หนี้น่ะสิ ฉันใช้ไปหมดแล้ว คุณพลช่วยเคลียร์หนี้ให้ทั้งหมด”“แล้วทำไมแม่ต้องโกหกดาเรื่องหนี้ของพ่อด้วย”“แกเป็นลูกก็ต้องใช้หนี้แทนพ่อของแก เงินทั้งหมดฉันต้องได้คืนมา”“แม่!” ปุณณดาแทบทรุดเมื่อได้ยินคำพูดจากปากของมารดา “แม่ขู่จะขายดา แม่ยอมให้ดาเป็นผู้หญิงไร้ยางอายเพราะต้องการเงินคืน” เธอส่ายหน้าแทบไม่เชื่อเลย ไม่มีใครรักและจริงใจกับเธอสักคน แม้แต่มารดาผู้ให้กำเนิด