Semua Bab ร่ายรักม่านพิศวาส: Bab 11 - Bab 20

“แรกๆ ก็เจ็บแบบนี้ ทนอีกนิดนะ” คนที่มากด้วยประสบการณ์กระซิบบอก เขาไม่เคยทนใจเย็นอะไรกับเรื่องพวกนี้มาก่อน แต่ปุณณดาเขากลับไม่กล้ารุนแรงเพราะเธอบอบบางจนเขาไม่กล้าจะให้ช้ำแม้แต่จุดเดียว ทั้งที่กายแกร่งของตนจวนเจียนจะระเบิดตลอดเวลา“เจ็บ...”“กอดฉันไว้แน่นๆ ถ้าเจ็บฉันอนุญาตให้กัดไหล่ฉันได้” เขาบอกเท่านั้น อีกฝ่ายก็เอาแต่ส่ายหน้าทั้งใบหน้านองไปด้วยน้ำตา จนเขาต้องจูบซับน้ำตาอย่างไม่นึกรังเกียจแม้แต่น้อย ก่อนจะกดศีรษะเล็กซบกับบ่าของตน“ฮื้อ...” เธอร้องอื้ออึงในลำคอด้วยความเจ็บปวด“กัดไหล่ฉัน” ในเมื่อเธอเจ็บเขาก็ควรเจ็บไปด้วยปุณณดาทนไม่ไหวจึงตัดสินใจกัดลงไปกับไหล่แกร่ง อชิรวิชญ์ก็ดันกายแกร่งเข้าไปสุดแรงพร้อมหลับตาลงด้วยความเจ็บปวดกับแรงกัดของหญิงสาว และแช่นิ่งอยู่กับที่ ในขณะกายสาวตอดรัดกายแกร่งเขาอย่างรุนแรงอชิรวิชญ์เริ่มขยับสะโพกเข้าออกช้าๆ เน้นๆ เป็นระยะ ขณะสองมือเรียวโอบกอดรัดร่างเขาไว้ พร้อมขยับสะโพกสวนกลับขึ้นมาตามกลไกธรรมชาติ และความต้องการเบื้องลึก“เป็นยังไง หายเจ็บ

“คือคุณพ่อกำลังบังคับให้วีแต่งงานกับลูกชายเพื่อนคุณพ่อ วีเลยตัดสินใจทำเรื่องโง่ๆ ลงไป” มนัสวีเสกสรรปั้นแต่งเรื่องขึ้น หวังให้ชายหนุ่มเห็นใจและหายโกรธตน “วีอยากให้พี่อชิเป็นคนแรกของวี” หญิงสาวได้โอกาสโผเข้ากอดชายหนุ่มไว้แน่น“เดี๋ยวพี่จะช่วยพูดกับท่านเอง” เขาพอจะรู้จักสนิทสนมกับบิดาหญิงสาว ก็คงสามารถพอพูดคุย ช่วยอีกฝ่ายได้บ้าง“ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ” หญิงสาวปล่อยโฮออกมาดังๆ หวังให้เขาเกิดความเห็นใจ และเหมือนจะได้ผลเสียด้วย เพราะฝ่ามือใหญ่ค่อยๆ ลูบไล้แผ่นหลังบางไปมาเชิงปลอบใจ โดยไม่รู้ว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองมาด้วยความเจ็บปวด“แล้วเมื่อคืนพี่อชิกับผู้หญิงคนนั้น เอ่อ...”“ไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น” ชายหนุ่มตอบออกมาทันควัน เขาไม่อยากให้ปุณณดาเสียหาย และที่สำคัญมนัสวียังเป็นเพื่อนว่าที่คู่หมั้นตนอีกด้วย ไม่อยากให้เรื่องนี้รู้ไปถึงหูอลิสา นานนับชั่วโมงกว่ามนัสวีจะขอตัวกลับเพราะถูกบิดาโทรศัพท์ตาม อชิรวิชญ์จึงเดินไปส่งที่รถก่อนจะกลับเข้ามายังบ้านพัก พลางส่ายตามองหาปุณณดา ประจ

“อืม และเดี๋ยวนี้ด้วย”“ฉันกลัวป้านวลขึ้นมาเจอ”“ไม่ต้องห่วงฉันล็อกประตูแล้ว และสั่งกำชับแกไม่ให้ขึ้นมารบกวน ช่วงสองสามวันนี้ ต้องการพักผ่อน” เขาดักเธอไว้ทุกทาง“สองสามวัน” ดวงตาคู่สวยกะพริบถี่ๆ“ใช่ ถ้าเธออยากได้เงินมาใช้หนี้ เธอจะต้องไม่ปฏิเสธฉัน”“แต่ตอนนี้ยังกลางวันอยู่”“แค่ปิดม่าน ในห้องก็มืดแล้ว” เขาจัดการดึงผ้าม่านให้ภายในห้องนอนมืดสลัว“ฉันเจ็บแผลอยู่”“ฉันจะพยายามไม่ถูกที่เข่าของเธอ ไม่ต้องมีแต่อะไรทั้งนั้น อย่าขัดใจฉัน งั้นฉันจะยกเลิกทุกอย่าง เลือกเอาแล้วกัน” เขากล่าวแกมข่มขู่ แต่ใบหน้ากับซุกไซ้ที่ซอกคอด้วยความเสน่หา ขณะฝ่ามือลูบไล้บริเวณต้นขาเรียวเลื่อนขึ้นกลางใจหญิงสาวแล้วหยุดตรงตะขอกางเกงยีนตัวสั้น “ทำไมตัวเธอถึงหอมแบบนี้ ใช้น้ำหอมอะไร”“ฉันไม่เคยใช้น้ำหอม” หญิงสาวเงยขึ้นปฏิเสธเกร็งตัวยามอีกฝ่ายขบเม้มที่ซอกคอ“คงเป็นเสน่ห์ของเธอสิ” เขาเงยหน้าขึ้นมองก่อนโน้มใบ

“ปล่อย ฉันจะอาบน้ำ”“ก็อาบไปสิ” เขาไม่สนใจนอกจากซุกไซ้ซอกคอขาวด้วยความเสน่หาราวกับหญิงสาวคือสิ่งเสพติด“คุณอชิ” น้ำเสียงเจ้าของเรือนร่างเริ่มสั่นยามถูกอีกฝ่ายปลุกเร้าด้วยร่างกายและฝ่ามือ ตอนนี้กำลังป้วนเปี้ยนบริเวณซอกขาด้านใน“อย่าค่ะ...อืม” ฝ่ามือเรียวเริ่มยันกับฝาผนังห้องน้ำ เพราะเรียวขาเริ่มอ่อนแรงทรงตัวแทบไม่อยู่“ฉันรู้ว่าเธอชอบมัน” เขาเร่งจังหวะยามที่ร่างกายหญิงสาวกำลังตอดรัดปลายนิ้วตนอย่างบ้าคลั่ง ก่อนจะดึงนิ้วออกมาพร้อมกับเสียงขัดใจของเธอ “ใจเย็น” เขายิ้มเมื่อได้ยินหญิงสาวหายใจฮึดฮัดอย่างขัดใจ และไม่รอช้าใช้กายแกร่งถูไถบริเวณสะโพกกลมกลึงเพื่อกระตุ้นความต้องการในกายหญิงสาวให้เริ่มทวีคูณ เขาอยากให้เธอมีอารมณ์ร่วมไปกับเขาด้วย“คุณอชิฉันขอ...อืม”“ขออะไร” เขายังคงแกล้งทรมานหญิงสาว“ฮื้อ...คนบ้า” เธออดไม่ได้แหวขึ้นมา เขาก็รู้ว่าเธอต้องการอะไร ยังมาแกล้งถามอีก“รู้แล้วน่า” เขายิ้มด้วยความภูมิใจก่อนสอดประสานก

อชิรวิชญ์เดินมาถึงบริษัทก็พบว่าธนากรมารอที่ห้องทำงานเรียบร้อยแล้ว ใบหน้าทั้งคู่มีสีหน้าเคร่งเครียดไม่น้อยกับเรื่องหนี้สินของปุณณดา“แน่ใจนะ”“ครับแน่ใจ เอ่อ...”“อะไร” อชิรวิชญ์ขมวดคิ้ว ยามเห็นสีหน้าอึกอักของคนสนิท“คนที่เคลียร์หนี้ให้คือนายท่านครับ”“คุณพ่อน่ะหรือ นานหรือยัง”“ก่อนที่จะแต่งงานสองเดือนครับนาย” ธนากรยื่นรายละเอียดทั้งหมดให้แก่ผู้เป็นนาย“สามสิบล้าน นี่คุณพ่อบ้าหรือเปล่า” เขาพูดออกมาด้วยความโมโห โดยลืมไปว่าเขาเองก็ยอมใช้หนี้สินแทนปุณณดาไม่ต่างจากบิดา“แล้วนายจะบอกคุณดาหรือเปล่าครับ”“คุณดา...” เขารู้สึกขัดหูยามธนากรเอ่ยถึงปุณณดาอย่างสนิทสนม“ครับคุณดา” เหมือนคนเป็นลูกน้องจะไม่รู้ พยักหน้ารับคำอย่างซื่อๆ“คงไม่บอก ปล่อยไว้แบบนี้ตามที่แม่เลี้ยงฉันต้องการ”“คุณหทัยทิพย์จะโกหกคุณดาไปทำไมนะครับ” ธนากรก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน“ฉันก็ไม่รู้ แต