“คุณดาอยู่ไหนครับ ผมเห็นแม่คุณดาเดินเข้ามาในงานคนเดียว” เขาเอ่ยด้วยความเป็นห่วง ยิ่งเห็นมารดาเธอเดินกลับมาเพียงลำพัง“ดาขอโทษด้วยค่ะคุณพฤกษ์ที่ไม่ได้โทรศัพท์ไปบอก ดามาอยู่ที่ห้องพักของแม่น่ะค่ะ อยู่ในงานก็ไม่สนุกเพราะไม่รู้จักใคร”“ผมก็เป็นห่วงคิดว่าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น เห็นหายไปนาน” ปลายสายบอกมาเท่านั้น หญิงสาวก็เหลือบมองคนข้างกาย“ดาไม่เป็นอะไรค่ะคุณพฤกษ์ เอ่อ...คืนนี้ดาคงนอนกับแม่ที่ไร่นี้ พรุ่งนี้ดาสัญญาว่าจะกลับไปให้ทันเวลางานค่ะ”“ไม่ต้องรีบกลับหรอกครับ อยู่คุยกับคุณแม่ก่อนก็ได้ครับ ท่านกลับกรุงเทพฯ เมื่อไหร่ค่อยโทรศัพท์มาบอกผมแล้วกันครับ ผมจะได้ขับรถมารับกลับไร่ของเรา”“ขอบคุณมากนะคะคุณพฤกษ์ ดาฝากรักด้วยนะคะ”“ครับ” ปลายสายขานรับก่อนวางสายไป“นี่เธอบอกรักมันงั้นเหรอ” เขาถึงกับตาลุกวาวเมื่อได้ยินคำว่ารักจากปากของปุณณดาที่เอ่ยออกไป“ฉันบอกรักคุณพฤกษ์ตอนไหน”“ดาฝากรักด้วยนะคะ” เขาจีบปากจีบคอพูด จนปุณ
Terakhir Diperbarui : 2026-08-07 Baca selengkapnya