All Chapters of ร่ายรักม่านพิศวาส: Chapter 51 - Chapter 60

“คุณดาอยู่ไหนครับ ผมเห็นแม่คุณดาเดินเข้ามาในงานคนเดียว” เขาเอ่ยด้วยความเป็นห่วง ยิ่งเห็นมารดาเธอเดินกลับมาเพียงลำพัง“ดาขอโทษด้วยค่ะคุณพฤกษ์ที่ไม่ได้โทรศัพท์ไปบอก ดามาอยู่ที่ห้องพักของแม่น่ะค่ะ อยู่ในงานก็ไม่สนุกเพราะไม่รู้จักใคร”“ผมก็เป็นห่วงคิดว่าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น เห็นหายไปนาน” ปลายสายบอกมาเท่านั้น หญิงสาวก็เหลือบมองคนข้างกาย“ดาไม่เป็นอะไรค่ะคุณพฤกษ์ เอ่อ...คืนนี้ดาคงนอนกับแม่ที่ไร่นี้ พรุ่งนี้ดาสัญญาว่าจะกลับไปให้ทันเวลางานค่ะ”“ไม่ต้องรีบกลับหรอกครับ อยู่คุยกับคุณแม่ก่อนก็ได้ครับ ท่านกลับกรุงเทพฯ เมื่อไหร่ค่อยโทรศัพท์มาบอกผมแล้วกันครับ ผมจะได้ขับรถมารับกลับไร่ของเรา”“ขอบคุณมากนะคะคุณพฤกษ์ ดาฝากรักด้วยนะคะ”“ครับ” ปลายสายขานรับก่อนวางสายไป“นี่เธอบอกรักมันงั้นเหรอ” เขาถึงกับตาลุกวาวเมื่อได้ยินคำว่ารักจากปากของปุณณดาที่เอ่ยออกไป“ฉันบอกรักคุณพฤกษ์ตอนไหน”“ดาฝากรักด้วยนะคะ” เขาจีบปากจีบคอพูด จนปุณ

“แต่งงานกัน”“ใช่ ตาอชิพูดว่าจะยกเลิกงานแต่งงานกับหนูอลิสา นั่นแสดงว่าเขาพร้อมจะรับผิดชอบหนูดาแล้ว”“แน่ใจหรือคะ คุณก็รู้ว่าเราทำให้แม่เขาเจ็บปวดแค่ไหน เขาจะยอมรับลูกของคนที่ทำให้แม่เขาเสียใจงั้นหรือคะ”“ผมรู้ และผมเองก็เสียใจ” เขายอมรับกับสิ่งเลวร้ายที่เกิดขึ้น เพราะความมักง่ายเห็นแก่ตัวของตน ทำให้ครอบครัวต้องพังพินาศ“เสียใจที่เลือกทิพย์ใช่ไหม” หทัยทิพย์รู้สึกโกรธที่ได้ยินคำนี้“ผม...” ดนุพลก็พูดไม่ออก เขาไม่ได้คิดโทษใครนอกจากตนเอง ที่หลงมัวเมาความสุขทางกาย ยอมใช้หนี้ให้หทัยทิพย์อย่างไม่มีข้อกังขา“ตอนนี้คุณก็คงหมดรักทิพย์แล้ว มันเร็วจริงๆ” ใช่เร็วมาก แต่งงานกันไม่ถึงปีด้วยซ้ำ“ผมขอโทษ แต่เรายังเป็นเพื่อนกันได้”“เพื่อน คุณคิดว่ายังเป็นเพื่อนกันอีกเหรอ”“เมื่อก่อนเราคบกัน เรายังเป็นเพื่อนกันได้ไม่ใช่เหรอ”“คุณก็รู้แก่ใจ แล้วที่เรากลับมาเจอกัน คุณมองฉันเป็นเพื่อนไหม” เขาและนางกลับมาเ

“เวลาจะให้คำตอบแกเอง แล้วนี่คิดดีแล้วใช่ไหมที่จะยกเลิกงานแต่งงานน่ะ” หลังอดีตภรรยาเสีย อชิรวิชญ์ก็ยึดมั่นคำสัญญามาตลอด“ครับ ผมกับลิสาเราไม่ได้รักกัน แล้วขืนแต่งงานกันไปก็ต้องเลิกกันอยู่ดี ผมไม่เท่าไหร่ แต่ลิสาอาจจะต้องเสียหาย” และอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้เขาตัดสินใจยกเลิกงานแต่งงานคือปุณณดา เธอทำให้วงจรชีวิตเขาปั่นป่วนไปหมด เธอต้องรับผิดชอบปุณณดา ปุณณดายิ้มสมเพชตัวเองที่หวังว่าเขาต้องการรับผิดชอบจริงๆ สุดท้ายก็แค่ต้องการแก้แค้นมารดาเธอเท่านั้น ก่อนตัดสินใจเดินออกจากบ้านเจ้าของไร่ หมายจะหารถกลับไปยังไร่ของพฤกษ์“ยายดานั่นจะไปไหน” หทัยทิพย์เดินตามบุตรสาวออกมาด้วยความแปลกใจ ทั้งที่ตนใช้ให้ไปตามสามีกับอชิรวิชญ์มารับประทานอาหารเช้าร่วมกัน“ดาจะกลับไร่ก่อนจ้ะ เรื่องโฉนดบ้าน เดี๋ยวดาตามไปจัดการให้นะแม่”“จะรีบกลับไปไหน คุณพฤกษ์อนุญาตให้แกอยู่กับแม่จนกว่าจะกลับกรุงเทพฯ” หทัยทิพย์จูงมือบุตรสาวกลับมายังเรือนหลังใหญ่ของเจ้าของไร่ ซึ่งทุกคนมานั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร“ขอโทษด้วยนะ

“รอแป๊บ” เขาเดินหายขึ้นห้อง” ซึ่งปุณณดาคิดว่าเขาน่าจะขึ้นไปเอาโฉนดบ้าน แต่เปล่าเลยชายหนุ่มกลับลงมาพร้อมกระเป๋าสตางค์และโทรศัพท์มือถือ“คุณไม่ต้องลงไปรอเป็นเพื่อนฉันหรอก”“ใครบอกว่าฉันลงไปเป็นเพื่อนเธอ ฉันจะกลับบ้านพร้อมกับเธอต่างหากล่ะ”“กลับพร้อมฉัน”“ใช่ ฉันหิวข้าว จะกลับไปกินข้าวที่บ้าน”“โทร.สั่งมาก็ได้ จะไปกินข้าวที่บ้านให้เสียเวลาทำไม”“บ้านฉัน ทำไมจะกลับไม่ได้” เท่านั้นปุณณดาก็หมดคำพูด ก่อนจะเดินนำชายหนุ่มลงไปด้านล่าง เพื่อรอคนขับรถมารับ รอไม่ถึงยี่สิบนาทีรถที่บ้านก็ขับมาจอดบริเวณหน้าคอนโดฯ อชิรวิชญ์รีบเดินไปเปิดประตูให้หญิงสาว และก็รีบแทรกตัวไปนั่งเบาะด้านหลังคู่กับเธอ เพียงไม่นานรถก็แล่นออกมา“คุณอนงค์รู้ว่าคุณดากลับมา รีบเตรียมอาหารให้ยกใหญ่เลยครับ” ลุงชิดหันมาเอ่ยระหว่างที่รถติดไฟแดง“ไม่เห็นต้องลำบากเลยค่ะ”“ไม่ลำบากเลยครับ ดูคุณอนงค์จะดีใจเสียมากกว่าครับ” เพียงเท่านั้นภายในรถก็เงียบเส

“ฉันไปทำงานนะคะ ไม่ได้ไปทำอะไรสักหน่อย”“ก็นั่นแหละฉันหวง ไม่อยากให้เธอไปทำงานใกล้หมอนั่น”“คุณกลายเป็นคนคุยไม่รู้เรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่กัน”“ตั้งแต่เธอหนีไป เธอต้องรับผิดชอบ”“เอ๊ะ! คุณนี่” ปุณณดารู้ว่าเขากำลังกวนอารมณ์เธออยู่ แต่ไม่ทันได้พูดอะไรกัน เสียงเอะอะหน้าประตูห้องทำงานก็ดังขึ้น“พี่อชิ”“เดี๋ยวดิฉันต้องเรียนท่านก่อนค่ะ”“เอ๊ะ...จะมาขวางทำไม” อลิสากระชากเสียงใส่อย่างหงุดหงิด ทำให้อชิรวิชญ์จำต้องปล่อยปุณณดาออกจากอ้อมแขนก่อนจะผละร่างเดินออกไปดู“มีอะไรกัน”“ก็ยายเลขาฯ หน้าห้องพี่สิ มาขวางลิสา”“พูดอะไรให้เกียรติเลขาฯ พี่ด้วย เขาอายุเยอะกว่าเราหลายปี” อชิรวิชญ์หันมาตำหนิอลิสาก่อนจะพาหญิงสาวเข้ามาในห้องทำงาน“เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” อลิสาเอ่ยถามอย่างแปลกใจ เท่าที่สอบถามจากแม่บ้าน ปุณณดาได้ออกจากบ้านไปทำงานถึงที่เชียงใหม่“ดามาช่วยงานพี่”