Semua Bab ร่ายรักม่านพิศวาส: Bab 61 - Bab 70

“มันอะไรกันคะ”“อย่ามาตีหน้าซื่อ เพราะเธอวางยายายลิสา”“วีแค่ผสมในแก้วให้นิคดื่ม แต่ลูกสาวคุณแม่ไปหยิบมาดื่มเองค่ะ”“ไม่จริง เธอส่งแก้วนั้นให้ฉัน” อลิสาปฏิเสธเสียงแข็ง“เธอรู้อยู่แก่ใจลิสา”“ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้มนัสวี” ปรางวลัยชี้นิ้วไปที่ประตูด้วยท่าทางโกรธจัด“คุณแม่ไล่วีเหรอคะ”“ใช่ คนที่คอยแทงข้างหลังยายลิสา ฉันไม่ไว้หน้าหรอก”“วีไปก็ได้ แต่อยากบอกไว้ว่า คุณแม่กับยายลิสาไม่มีทางสมหวังหรอก” เธอยังมีหลักฐานหลายชิ้นที่จะมอบให้อชิรวิชญ์ แต่มันยังไม่ถึงเวลา“เชิญ!” ปรางวลัยชี้นิ้วไปที่ประตู เท่านั้นมนัสวีถึงกับสะบัดหน้าหนีเดินออกไป“คุณแม่คะ คือลิสา”“ทำไมทำตัวแบบนี้ แม่อุตส่าห์ส่งให้แกไปเรียนต่อสูงๆ เพื่อจะกลับมาแต่งงานกับตาอชิ ให้เท่าเทียมกับเขา แต่สิ่งที่แกทำสิ”“ลิสาถูกวางยา คุณแม่ก็ได้ยิน” อลิสาแก้ตัวเสียงอ่อยๆ“ใช่ แกถูกวางยา

“ฉันคิดถึงพ่อ” เท่านั้นหญิงสาวถึงกับโผเข้ากอดเขาแน่น ยิ่งมาอยู่ในบรรยากาศที่รายล้อมด้วยความทรงจำที่มีแต่บิดา ยิ่งทำให้หญิงสาวอดร้องไห้คิดถึงท่านไม่ได้“ท่านคงไม่อยากเห็นเธอร้องไห้นักหรอก”“แต่ฉัน...” เสียงสะอึกสะอื้น ทำเอาอชิรวิชญ์ทนไม่ไหวถึงกับสอดปลายลิ้นร้อนไปในโพรงปากนุ่ม เขาไม่อยากได้ยินเสียงสะอื้นออกมาจากปากเธอ เสียงมันช่างบาดลึกเข้าไปในหัวใจ จึงจัดการให้เป็นเสียงครวญครางแทนเสีย“อืม...” ปุณณดาพยายามผลักไสร่างของอีกฝ่ายออก “ทำบ้าอะไรของคุณ”“ก็ปิดเสียงสะอื้นให้เธอไง ฉันไม่ชอบฟังมันเลย ฉันชอบเสียงครางของเธอมากกว่า”“พูดบ้าอะไรของคุณ” ใบหน้านวลแดงก่ำ “กลับเถอะ” เธอเฉไฉกล่าวตัดบทยกนาฬิกาขึ้นดูเวลาก็เกือบจะสองทุ่ม “ป่านนี้ยายอนงค์ชะเง้อรอแย่เลย”“ก็จริงนี่ จะให้ฟังทั้งคืนก็ยังได้” เขายังไม่เลิกเซ้าซี้ปุณณดาไม่สามารถทนฟังได้ จึงรีบเดินหนีลงมาที่หน้าประตู เพียงไม่ถึงห้านาทีเขาก็เดินตามมาที่รถก่อนยื่นกุญแจให้เจ้าของบ้

“แกคิดมากไป ยังไงแม่ก็จะเลิกกับคุณพลอยู่แล้ว”“แม่แน่ใจนะที่จะเลิกกับคุณลุง” ปุณณดาอดเป็นห่วงความรู้สึกมารดาไม่ได้“เขาหมดรักแม่แล้ว แม่จะยื้อไปคงไม่มีประโยชน์ แม่ยังมีศักดิ์ศรีนะยายดา เมื่อเขาไม่รักก็คงไม่หน้าด้านอยู่หรอก” อีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้นางยอมถอยจากดนุพลง่ายๆ ก็เพราะบุตรสาว นางเลิกรากับดนุพล ปุณณดาก็สามารถแต่งงานกับอชิรวิชญ์แบบไม่ตะขิดตะขวงใจ“งั้นเรากลับไปอยู่บ้านกัน”“ขอเวลาแม่เก็บของก่อนแล้วกัน”“งั้นพรุ่งนี้ดาช่วยแม่เก็บของ”“แม่ว่าแกไปจัดการเรื่องบ้านดีกว่า ทิ้งรกร้างไว้นาน ไม่รู้ต้องปรับปรุงอะไรบ้าง แม่มีเงินเก็บพอสมควร จะใช้จ่ายยังไงก็มาบอกแล้วกัน”“ไม่ต้องหรอกค่ะ คุณอชิปรับปรุงบ้านเราให้สวยยิ่งกว่าเก่า พรุ่งนี้ไปดูบ้านเรากันนะ”“แม่ไม่คิดว่าเขาจะทำ”“ยังไงคะแม่”“เขาเคยบอกว่าจะปรับปรุงบ้านหลังนั้นให้แก แม่ไม่คิดว่าคุณอชิจะทำจริงๆ”“เขาอาจจะแค่อยากชดเชยที่

“ฉันจะหนีไปไหน คุณก็รู้ว่าบ้านฉันอยู่ไหน ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ”“ไปทำงานเป็นเลขาฯ ฉันเหมือนเดิมได้ไหม”“แต่คุณมีเลขาฯ อยู่แล้วนะคะ”“ฉันกำลังเข้าไปบริหารงานแทนคุณพ่อ เลขาฯ ท่านเองก็ขอเกษียณตัวตาม เพราะฉะนั้น ฉันต้องหาเลขาฯ ใหม่ คนที่เหมาะสมที่สุดคือเธอ”“แต่ฉันไม่มีประสบการณ์เลยนะคะ เพิ่งจะเรียนจบมาไม่ถึงปีด้วยซ้ำ”“ฉันเชื่อว่าเธอทำได้” เขาพยายามหว่านล้อม หวังให้หญิงสาวเข้ามาอยู่ในสายตาตลอดเวลา ไม่อยากจะอยู่ห่างหญิงสาวสักวินาที“ถ้าฉันทำงานพลาดล่ะ จะทำยังไงคะ” เธอไม่ค่อยมั่นใจในตัวเองสักเท่าไหร่“ทุกอย่างต้องมีการเรียนรู้ เอางี้เดี๋ยวให้เธอเข้าไปที่บริษัทให้เลขาฯ พ่อเทรนงานให้”“แต่ฉันต้องกลับไปเชียงใหม่ก่อน”“กลับไปทำไม!” น้ำเสียงเข้มยามนึกถึงเธอกลับไปเจอผู้ชายคนนั้น“ไปลาออกสิคะ”“ไม่ต้องไปหรอก โทร.ไปลาออกก็ได้นี่”“ข้าวของเครื่องใช้ เสื้อผ้าฉันอยู่ที่โน

“พ่อเข้าใจ ลูกไม่ต้องคิดมากหรอก” ดนุพลหันมายิ้มให้ ก่อนรถจะมุ่งหน้าไปที่คลินิกที่ใกล้บ้าน ปรากฏว่าปุณณดาแขนหักต้องใส่เฝือกอ่อน“ดีนะไม่เป็นอะไรมาก” หทัยทิพย์เอ่ยกับบุตรสาวขณะเดินกลับมาที่รถพร้อมถุงยา“ถือว่าฟาดเคราะห์ไปนะลูก” ดนุพลเอ่ยขึ้นแล้วเดินขึ้นไปนั่งเบาะด้านข้างคนขับ ก่อนสั่งให้ขับรถไปยังโรงพยาบาลที่บุตรชายพาอลิสาไป“คุณอลิสาเป็นอะไรมากไหมคุณ”“ยังไม่ออกจากห้องฉุกเฉิน” เขาบอกเท่านั้น  ภายในรถจึงตกอยู่ในความเงียบ  จนกระทั่งถึงโรงพยาบาล  ดนุพลก็เดินลงจากรถไปทันที“แม่ ดาอยากไปดูอาการคุณอลิสา”“ไปทำไมยายดา เดี๋ยวโดนยายปรางด่ามาอีกหรอก” หทัยทิพย์ไม่เห็นด้วยที่บุตรสาวจะไป“อย่าให้ดารู้สึกผิดเลยนะคะ”“ก็ตามใจ แต่แม่ไม่ไปด้วยหรอกนะ”“ค่ะ เดี๋ยวดาไปคนเดียวได้” ปุณณดาเปิดประตูลงจากรถ เดินตรงไปยังห้องฉุกเฉิน แต่ทว่าต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นอชิรวิชญ์กับดนุพลนั่งอยู่อีกฟากหนึ่งของห้องฉุกเฉิน โดยบริเวณนั้นไม่มีปรางวลัยนั่งอยู่ ไม่รู้หายไปไหน แต่เธอสลัดความสงสัยทิ้งเดินตรงไปหาทั้งคู่ แต่แล้วต้องหยุดชะงัก เมื่อได้ยิน