บททั้งหมดของ ร่ายรักม่านพิศวาส: บทที่ 71 - บทที่ 80

“ไม่ เราไม่มีอะไรกัน พี่อชิชิงหนีกลับไปก่อน” มนัสวีเป็นคนตอบขึ้นมา“เราควรบอกคุณน้าปรางเรื่องนี้”“คุณน้ารู้แล้วนี่คะ”“คุณน้ารู้แล้ว ตั้งแต่เมื่อไหร่”“น่าจะสี่ห้าวันได้แล้วมั้งคะ”“คุณน้าปรางรู้แล้ว แต่ทำไมถึงต้องบีบบังคับให้พี่รับผิดชอบลิสาอีก” เขารู้สึกเหมือนคนโง่“คงอยากยัดเยียดลูกสาวให้ ใช้คำสัญญาเป็นข้ออ้างแหละค่ะ”“อย่ามากล่าวหาคุณแม่ฉันนะ”“หรือมันไม่จริง” มนัสวีสวนกลับไปทันที“นี่เธอ!” อลิสาเม้มปากไว้แน่นด้วยความเจ็บใจ“ถ้าแม่เธอบังคับให้พี่อชิรับผิดชอบในสิ่งที่ไม่ได้ก่อ ก็เตรียมตัวรับความอับอายไว้เลยแล้วกัน”“เธอจะทำอะไรฉัน”“ฉันไม่ทำหรอก แต่เวรกรรมจะทำเธอเอง”“เวรกรรม พูดมาไม่อายเลยนะ” อลิสาเหยียดยิ้มอย่างสมเพช “เธอทำร้ายฉัน เกือบทำลายชีวิตพี่อชิ เธอสิควรรับกรรม”“ใช่ ฉันกำลังรับกรรมอยู่ไง ฉั

“ทิพย์แล้วแต่ลูกค่ะ ถ้าแกรักคุณอชิคงไม่มีอะไรต้องขัดขวาง อีกสองสามวันฉันคงเก็บของกลับบ้านแล้ว” หทัยทิพย์ฝืนยิ้มให้ดนุพล ที่กำลังจะกลายเป็นอดีตสามี“คุณทิพย์เอ่อ...ผม”“เราจบกันด้วยดี ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ”“เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันได้ใช่ไหม”“ขอเวลาทิพย์ทำใจหน่อย งั้นทิพย์ขอตัวก่อนนะคะ” หทัยทิพย์พยายามเชิดหน้าขึ้น เพื่อเดินหน้าต่อไป ท่ามกลางสายตาที่เป็นห่วงของดนุพล“ฉันคงเป็นผู้ชายที่แย่มากใช่ไหมอนงค์” เขาหันไปขอความคิดเห็นแม่นมบุตรชาย“เพราะเรื่องคุณอชิหรือเปล่าคะ ที่ทำให้คุณท่านตัดสินใจเลิกรากับคุณทิพย์”“อืม...คงตั้งแต่เกิดเรื่องนั่นแหละ ที่เขาวางแผนจับตาอชิเพื่อหวังสมบัติ ฉันก็คิดทบทวนมาตลอด ว่าเราอาจจะรักกันไม่มากพอ คุณทิพย์ก็หวังหาที่พึ่ง” เขาคงเป็นผู้ชายที่เห็นแก่ตัวคนหนึ่ง พอหมดรักก็สลัดทิ้งไปทันที ซึ่งอาจจะเป็นข้อหนึ่งในการเลิกครั้งนี้ก็ได้ ปุณณดากำลังเก็บรื้อกระเป๋า เพื่อนำเสื้อผ้าไปแขวนไว้ในตู้ขนาดใหญ่ ไม่รู้ท

“สักวันคุณจะรู้เองค่ะ ข้าวของฝากไว้ก่อนนะคะ ถ้าหายดีแล้วดาจะไปเก็บกลับมาเองค่ะ”“ผมจะไปดูงานบริษัทที่กรุงเทพฯ พอดี เดี๋ยวผมจะให้ปองรักเก็บใส่กระเป๋าให้เองครับ”“ชวนรักมาด้วยสิคะ ดาอยากให้รักมาเห็นบ้านดา” หญิงสาวบอกด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น จนปลายสายต้องจำใจตอบตกลง คุยต่อเพียงไม่กี่คำหญิงสาวต้องขอตัววางสาย“เธอจะให้หมอนั่นมาที่บ้านของเราหรือ” เขากล่าวเสียงเข้มด้วยความไม่ชอบใจ“ทำไมคุณพฤกษ์จะมาไม่ได้คะ แล้วบ้านนี้ก็บ้านของฉันไม่ใช่ของคุณ และเงินที่คุณไถ่ถอนมา ฉันจะหาคืนให้คุณ รวมถึงค่าตบแต่งปรับปรุงบ้านด้วยค่ะ”“ฉันทำทุกอย่างเพื่อความสุขของเธอนะดา และฉันไม่ได้ต้องการอะไรคืนทั้งนั้นนอกจากหัวใจ” เขาเดินเข้าไปสวมกอดหญิงสาวไว้แน่น เพราะกลัวจะสูญเสียผู้หญิงตรงหน้าไป “ต้องให้ฉันทำยังไงดา บอกฉัน ฉันยอมทุกอย่างแล้ว”“ขอเวลาฉันหน่อยนะคะ” แม้ใจเอียงเอนไปเกือบครึ่ง เธออยากให้มั่นใจมากกว่านี้“เท่าไหร่ล่ะดาบอกฉันสิ”“อาจจะปีหรือสอ

“ขอบคุณมากครับ”“ไม่ต้องขอบคุณหรอก คุณเองก็น้องเขยผม”อชิรวิชญ์ตบบ่าอีกฝ่ายเบาๆจากนั้นก็พากันกลับมาที่ห้องพักฟื้น ทั้งสองอยู่คุยกันต่อไม่นานก็ขอตัวกลับ เพราะดูท่าทางคุณแม่มือใหม่อยากพักผ่อนเต็มแก่“งั้นพี่พาดากลับก่อนนะลิสา”“ค่ะพี่อชิ ขอบคุณสำหรับของฝาก”“เรื่องเล็กน้อย หลานพี่ทั้งคน”“ดากลับก่อนนะคะ พักผ่อนเยอะๆ”“ขอบคุณค่ะ” อลิสาหันไปบอกให้สามีออกไปส่งแขกที่รถ“ไม่ต้องหรอกลิสา พี่เดินกลับเองได้ เดี๋ยวว่างจะแวะมาเยี่ยมใหม่” เขาพูดทิ้งท้ายก่อนจะจูงมือปุณณดากลับมาที่ลานจอดรถ “แวะกินข้าวก่อนกลับกันดีไหม”“ดาบอกแม่ว่าจะกลับไปกินข้าวที่บ้าน”“งั้นดาทำข้าวผัดให้พี่กินหน่อยได้ไหม” ข้าวผัดไข่กลายเป็นเมนูโปรดเขาไปแล้ว ที่มักเรียกร้องให้เธอทำให้กินเสมอ“ไม่เบื่อบ้างหรือไงคะ” หญิงสาวก็เคยสงสัยเหมือนกัน“จะเบื่อได้ยังไงครับ ก็เป็นเมนูแรกที่ดาทำให้พี่กิน&r

“ดาก็รู้หากพี่มองนานกว่านี้ พี่อาจจะอดใจไม่ไหว ดานั่นแหละที่จะต้องเสียเปรียบ ที่สำคัญดาเพิ่งพบเรื่องเหตุการณ์ร้ายๆ มา พี่กลัวดาจะหวาดกลัวจนไม่ยอมให้พี่มาแตะต้องตัวดาอีก”“สำหรับพี่อชิดาไม่กลัวหรอกค่ะ ขอบคุณนะคะที่ช่วยดา หากพี่อชิไม่ตัดสินใจเข้าไป ดาอาจจะไม่มีหน้ามาพบพี่อชิอีกแล้ว”“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับดา พี่รับได้ทุกอย่าง อย่าตีค่าตัวเองแบบนั้น พี่รักเพราะดาเป็นดา”“พี่อชิ...เมื่อก่อนนอกจากพ่อ ดาไม่คิดว่าจะมีใครรักดาได้อีกแล้ว ขอบคุณนะคะที่เห็นค่าผู้หญิงคนนี้”“เพราะดามีค่าที่สุดในชีวิตพี่ พี่อาจจะเคยใจร้ายกับดา แต่ในอนาคตภายภาคหน้าพี่จะไม่มีวันทำให้ดาเสียใจ แต่งงานกับพี่นะครับคนดี” เขาส่งสายตาวิงวอน กลัวเหลือเกิน กลัวเธอจะปฏิเสธ“ค่ะ ดาจะแต่งงานกับพี่อชิ”เมื่อคิดทบทวน ที่ผ่านมาอชิรวิชญ์ก็ได้พิสูจน์ถึงความรักและหวังดีที่มอบให้ ยังเผื่อแผ่ไปถึงมารดา ที่เขาเคยเคียดแค้นชิงชัง แต่ ณ เวลานี้ได้สิ้นสุดลงแล้ว“ขอบคุณครับ ขอบคุณ” เขาพูดด้วยเสียงสั่นๆ รู้สึ