All Chapters of โฉมงามกับสามสามี: Chapter 71 - Chapter 80

จินฝานก้าวออกมาข้างหน้าอย่างร้อนตัว หัวใจกระตุกเกร็งด้วยความอัดอั้น เขาเองก็รู้ดีว่าอุบายนี้ช่างแยบยลยิ่งนัก ทว่าเมื่อมีท่านผู้เฒ่าหลินเทียนซือนั่งค้ำหัวอยู่เช่นนี้ หากดื้อแพ่งไม่ยอมทำตาม ย่อมถูกตราหน้าว่าไร้น้ำใจต่อภรรยาอีกคน“ข้าจะย้อนกลับไปหุบเขาไท่ซาน นำน้ำพุวิญญาณมาให้ท่านเทพโอสถภายในสามวัน”“ดี!” สือถงขบกรามแน่นจนขึ้นสันนูน จำต้องยอมรับข้อเสนออย่างขมขื่น ทว่าไม่วายจะตวัดสายตามองไปที่ชิงหลางด้วยรังสีฆ่าฟัน“ข้าจะไปเอาไข่มุกพันปีมาให้ท่าน... หากข้ากลับมาแล้วพบว่าร่างกายของหลินโม่บอบช้ำผิดปกติ... ข้าจะถลกหนังจิ้งจอกของท่านมาทำพรมเช็ดเท้า!”วสันต์ฤดูแห่งทวยเทพบรรพกาล วาโยสวาทพัดผ่านแผ่นดินกว้างเมื่อมังกรและพยัคฆ์ขาวถูกกลอุบายล่อลวงให้ออกไปพ้นทาง ป่าท้อแห่งชิงชิวก็ตกอยู่ในความเงียบสงบอันเย้ายวนเซี่ยเว่ยสาวเท้าก้าวเข้ามาในถ้ำมรกต กลิ่นไอหอมหวานดุจเกสรดอกไม้ป่าปะปนกับกลิ่นโอสถทิพย์ที่แผ่ซ่านออกมาจากเรือนร่างของหลินโม่ ปลุกเร้าสัญชาตญาณดิบแห่งสัตว์เทพบรรพกาลให้ตื่นตัวจนเลือดในกายชายหนุ่มสูบฉีดร้อนผ่าวนัยน์ตาสีฟ้าเทาของเทพจิ้งจอกเก้าหางฉายแววหื่นกระหายดุจเปลวไฟไหม้ลามทุ่งหญ้า ยามทอดมอ

แสงอรุณรุ่งสาดส่องผ่านม่านหมอกป่าท้อชิวชิว กลิ่นไอวสันต์ฤดูอันอบอุ่นยังคงลอยอบอวล ผสานไปกับกลิ่นหอมหวานจากเรือนกายสาวหลินโม่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ร่างกายที่เคยบอบช้ำ กระปรี้กระเปร่าขึ้นมากด้วยอานุภาพแห่งการบำเพ็ญหยินหยางร่วมกับประมุขเผ่าจิ้งจอกบนตั่งหยกข้างเตียงเซี่ยเว่ยในชุดเสื้อคลุมสีตัวยาวแบบบางแหวกอก นั่งเหยียดขาอย่างอารมณ์ดี มือแกร่งหยิบผลผีผาป่า รสเปรี้ยวจัดจากถาดทองเหลืองสำริดขึ้นมาเคี้ยวกลืนหลินโม่นอนตะแคงมองเขา นัยน์ตาดอกท้อคู่งามพลันกระตุกวูบ...ภาพเบื้องหน้าคือเซี่ยเว่ยที่กำลังใช้ปลายลิ้นสอดดันเม็ดผีผาป่ารสเปรี้ยวจัดออกมาตรงมุมปากอย่างชำนาญ ก่อนจะละเลียดเลียริมฝีปากด้วยท่าทางพึงพอใจนิสัยการกินผลไม้รสเปรี้ยว และท่วงท่าการแคะเม็ดผลไม้ออกด้วยปลายลิ้นเช่นนี้ เป็นลักษณะเดียวกับเจ้าเสี่ยวไป๋ จิ้งจอกน้อยที่นางเคยช่วยชีวิตไว้เมื่อสิบปีก่อนไม่มีผิดเพี้ยน ยามนั้นนางเคยนั่งหัวร่อจนท้องแข็งเมื่อเห็นเจ้าตัวเล็กแอบขโมยผลผีผาป่ากินจนหน้าบูดเบี้ยวความชอบพิศดารเพียงนี้... หากเป็นคนทั่วไปคงยากจะกลืนลงคอ ทว่าเซี่ยเว่ยและเจ้าจิ้งจอกน้อยเสี่ยวไป๋ กลับมีนิสัยเหมือนกันราวกับพิมพ์เดียว หญิงสาวรำพึ

หลินโม่ที่นั่งจิบชาฟังการประชันฝีปากของสามสามีมาโดยตลอด อดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ นางย่อมสังเกตเห็นความปรารถนาลึกล้ำที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของท่านเจ้าสำนักเซียนฯ ตอนนี้เขาถึงกับยอมแปดเปื้อนมลทิน เพื่อกระโดดลงมาเกลือกกลั้วโลกีย์กับนาง“ในเมื่อท่านปู่เห็นพ้อง... ข้าก็คงต้องรบกวนท่านพี่เสียแล้ว”คำตอบของหญิงสาว ทำให้จินฝานหัวใจพองโตคับอก ขณะที่สือถงและเซี่ยเว่ยได้แต่ฝากรอยแค้นไว้ในสายตาบทที่ 26 สู่จุดสูงสุดของโลกผู้ฝึกตน รุ่งอรุณคลี่ม่านฟ้า เหนือยอดเขาไท่ซานที่สูงตระหง่านดุจเสาหลักแห่งดินแดนมนุษย์ ม่านเมฆขาวนวลบางเบาที่ครอบคลุมเทือกเขาน้อยใหญ่พลันสะท้อนแสงสีทองแห่งสุริยันจันทราทะเลหมอกสีเงินยวงลอยเป็นคลื่นม้วนตัวตลบไปตามไหล่ผาสลับซับซ้อน ดูคล้ายมหาสมุทรไร้ขอบเขตที่โอบอุ้มขุนเขาน้อยใหญ่นับพันให้หยุดนิ่งอยู่กลางสรวงสวรรค์ต้นสนหยกอายุยืนยาวกว่าหมื่นปีแทรกกายยืนต้นท้าทายสายลมหนาว กิ่งก้านอ่อนช้อยงดงามดั่งเส้นสายจากปลายพู่กันเทพเซียนที่บรรจงจารึกบนผืนฟ้า ใบสนเขียวชอุ่มตัดกับผาหินสีเทาแกร่งและแผ่นศิลาที่สลักอักขระโบราณนับหมื่นล้านอสงขัยณ จุดสูงสุดแห่งยอดตี้ตู้[1] ลมพัดผ่านช่องเขานำพากลิ่นไอชื้นขอ

“ชอบ เฉพาะยามที่ฮูหยินใช้ความรุนแรงกับสามีบนเตียงเท่านั้น”วาจาขวานผ่าซากและเปิดเผยตรงไปตรงมานั้น ทำเอาหลินโม่หน้าร้อนผ่าวตั้งแต่ใบหูลงไปถึงทรวงอก“ท่านรีบไปอาบน้ำเดี๋ยวนี้เลย!”ฝ่ามือเรียวบางผลักดันแผงอกแกร่งของชายหนุ่มออกห่างด้วยความเขินอายจนทำตัวไม่ถูก นางหาใช่สตรีไร้เดียงสาที่ไม่เคยผ่านร้อนผ่านหนาว แต่ความขัดแย้งในตัวเองของบุรุษผู้นี้ช่างรับมือได้ยากยามอยู่ข้างนอก เขาคือเจ้าสำนักเซียนกระบี่ผู้สูงส่งเย็นชาและบริสุทธิ์ดั่งหยกขาว ทว่ายามอยู่ในห้องหอกับนางเพียงสองต่อสอง เขากลับมีรสนิยมเร่าร้อนและหวือหวาจนน่าตกใจจินฝานมองท่าทางเขินอายน่าเอ็นดูของภรรยาด้วยรอยยิ้มแพรวพราว ชายหนุ่มยกมือชูขึ้นสองข้างอย่างยอมแพ้ ก่อนจะหมุนกายเดินตรงไปยังห้องน้ำด้วยความกระตือรือร้นคู่แต่งงานข้าวใหม่ปลามันที่เคยเข้าหอร่วมเตียงเพียงน้อยครั้ง ย่อมเฝ้ารอค่ำคืนแสนหวานอย่างใจจดใจจ่อความรู้สึกรัญจวนใจที่ปั่นป่วนอยู่ในท้องน้อย ทำเอาแม่หลินโม่จิตใจว้าวุ่นจนนอนไม่ติดเตียง นางแสร้งทำเป็นหลับ นอนตะแคงข้างหายใจแผ่วเบา ทว่าจินฝานที่ลืมตาดูโลกก่อนนางมาหลายปี มีหรือจะดูไม่ออกเรือนกายสูงใหญ่บึกบึนเปลือยท่อนบนอวดมัดกล้าม

จินฝานขมวดคิ้วมุ่น รีบสะบัดแขนออกทันทีราวกับถูกของร้อน“ศิษย์น้อง! ข้ามีภรรยาเป็นตัวเป็นตนแล้ว อย่าได้แสดงกิริยารุ่มร่ามเช่นนี้อีก” น้ำเสียงกระด้างตำหนิตรงไปตรงมา ไม่ไว้หน้าคนฟังแม้แต่น้อย“ท่านพี่แต่งงานกับข้าอย่างกะทันหันเกินไป… บางทีแม่นางหลิวอาจจะยังปรับตัวไม่ทัน กระมัง”หลินโม่เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานเย้ายวน ก่อนจะเข้าไปคล้องแขนสามีอย่างประกาศสิทธิ์ ทว่าคราวนี้จินฝานกลับยืนนิ่งสนิท ไม่ยอมสะบัดออกแม้แต่น้อยภาพตำตาตำใจนั้นทำให้หลิวหรูเยียนแทบคลั่งตาย ความอิจฉาริษยาแผดเผาจนร่างแทบจะลุกไหม้เป็นจุล“บุกมาถึงเรือนท่านเจ้าสำนักฯตั้งแต่หัววันเช่นนี้ แม่นางหลิวคงมีธุระคอขาดบาดตายใช่หรือไม่?” หลินโม่แกล้งเอ่ยถามด้วยความใส่ใจจอมปลอมหลิวหรูเยียนเชิดหน้าขึ้น เมินใส่ภรรยาเอกอย่างจงใจ แล้วหันไปพูดเสียงสั่นเครือกับจินฝาน“ศิษย์พี่… หรูเยียนมีเรื่องสำคัญต้องปรึกษาหารือกับท่าน เป็นความลับของสำนักที่ไม่ควรแพร่งพรายให้คนนอกล่วงรู้เด็ดขาด!” นางจงใจเน้นเสียงกระแทกกระทั้นพร้อมปรายตาเหยียดหยามไปยังหลินโม่ทว่าจินฝานกลับหาได้ไว้หน้านางไม่ ชายหนุ่มแค่นเสียงฮึในลำคอ “สามีภรรยาคือบุคคลคนเดียวกัน หากนางล่ว