《ลักลอบ》全部章節：第 11 章 - 第 19 章

​“ข้าวต้มน่ากินมาก นังพิมรู้ใจจริง” วิทย์เอ่ยชม...หัวหน้าแม่บ้านยิ้มรับ คำชมนี้จะฝากไปถึงแม่ครัวแน่นอน ​ม่านไหมรับประทานอาหารของเธอ ที่เลือกเป็นขนมปังปิ้ง แฮม และไข่ดาว เธอบอกว่าไม่อยากทานข้าวต้มเพราะเธอแพ้ปลาทะเล วิทย์รับประทานข้าวต้มไปถึงสองชามใหญ่ๆ แล้วเขาก็ขึ้นกลับไปที่ห้อง บอกกับหล่อนว่าจะเตรียมไปบริษัท​“เรื่องที่หมอนัดน่ะ ฉันเลื่อนไปล่ะนะหนูไหม ฉัน...อยากจะลองวิธีธรรมชาติ หนูไหมจำวิธีนับไข่ตกได้ใช่ไหม” คำถามนั้นทำให้ม่านไหมถึงกับหน้าซีดเผือด เธอนึกดีใจที่เขาไม่ได้ข้องแวะเรื่องเซ็กซ์กับเธอมานานมา เพราะนอนก็แยกห้องกันอยู่แล้ว ​“เอ่อ คือว่า ไหม”​“เอาน่ะ ยังไงก็บอกมาก็แล้วกัน ฉันอยากจะลองมีลูกกับหนูดู”เขายิ้มมองหล่อนด้วยนัยน์ตาหื่นกระหาย เขาคิดว่าเขาคงจะมีน้ำยาดีพอสมควรล่ะ ประสิทธิภาพของเขาเริ่มกลับคืน ก็ตั้งแต่ได้สาวรับใช้คนใหม่มานั่นแหละ​แปลกที่เพียงคิดถึงลีลาเด็ดดวงของหล่อน ใจมันก็ร้อนผ่าวต้องการ ทว่าเมียรักที่อยู่ใกล้ไม่ยักทำให้เขารู้สึกอะไรแบบนั้นได้มากเท่าไหร่ ม่านไหมแข็งทื่อเหมือนตุ๊กตามีชีวิต มันทำให้เขาหดเหี่ยว...และหมดอารมณ์​เขาแค่แตะแขนหล่อนลองเชิง หล่อนก็ตัวแข็ง

ปัง...​เสียงประตูปิดลง พร้อมกับร่างงามที่ถูกตวัดเข้าไปหาร่างสูงใหญ่ของแสน เขาเชยคางมนของเธอขึ้นแล้วจูบเคล้าริมฝีปากอิ่มที่แย้มเผยอ ม่านไหมรับตาพริ้มรับจูบเร่าร้อนนั่น มือใหญ่ลูบเลื่อนไปตามเนื้อตัวเธอ มือของเขาผ่านไปตรงไหน ตรงนั้นก็ร้อนราวกับถูกไฟลวก​“แสน...อา...”​“หวานเหลือเกิน คุณนาย” เขางับปากเธอเล่น นัยน์ตาคมกริบฉายแววร้อนเร่าเหมือนจะเผาเธอให้หลอมละลายไปกับเขา​“แสน...คือ...เรา อย่าทำแบบนี้กันเลย” เธอปรือตาขึ้นมองเขา ปากอิ่มแดงจัดเพราะแรงบดเคล้า ขนของเธอลุกเกรียวเมื่อเขากำลังบีบคลึงเต้าอวบล้นเต็มสองมือ​“หืม...” เขายิ้มชิดปากเธอ แลบลิ้นเลียขอบปากเหมือนจะกินเธอ สิ่งที่เขาทำมันทำให้เธอวูบวาบจนร้องครางออกมาเบาๆ ​เหยื่อถึงปากแล้วเขาไม่มีทางปล่อย​เมื่อเธอครางเขาก็สอดลิ้นเขามาในปากเธอแล้วตวัดรัดพันลิ้นกับเธออย่างดูดดื่ม สาวน้อยครางในอก จูบของเขาดีเลิศเหลือเกิน เธอเบียดเนื้อตัวเข้าหาเขาอย่างลืมตัว สติและคำห้ามปรามปลิวหาย มือใหญ่อีกข้างหนึ่งลูบไล้ไปจนถึงตะขอหลังของเธอ แล้วรูดซิปรวดเดียวสุดสาย ปอกเปลือกเธอให้เหลือแต่ร่างขาวโพลนในชุดชั้นในสองชิ้น ความงามตรงหน้าทำให้ไอ้แสนกลืนน้ำลาย..

แสนมองร่างเพรียวสะสวยในชุดกลางคืนสีงาช้า ที่ขับกับผิวผ่องของหล่อน แบบของมันเปิดไหล่ และรัดแนบไปกับรูปร่างงดงามนั่น เน้นอก เอว สะโพกของหล่อนได้อย่างเหมาะเจาะ ชายกระโปรงบานยาวกรุยกราย ยามก้าวเดินม่านไหมราวกับนางพญา เครื่องเพชรเป็นชุดไพลินล้อมด้วยเพชรน้ำงาม เข้าชุดกันทั้งต่างหู สร้อยคอ และสร้อยแขน รวมถึงเครื่องประดับผม เสริมส่งให้คนใส่ดูล้ำค่า แพรวพราวดุจดั่งเจ้าหญิง​ใช่...ม่านไหมของเขาเหมือนเจ้าหญิง​ไอ้แสนเห็นหล่อนเดินเคียงมากับ...ประมุกของบ้านแล้วก็ถึงกับแทบจะหยุดหายใจไปชั่วครู่กับความงดงามนั้น ​หล่อนเองก็ดูจะตกใจที่เขารับหน้าที่เป็นคนขับรถแทนคนขับรถประจำ วิทย์นั้นมองเขาพลางขมวดคิ้วนิดๆ แต่ก็ไม่ได้ถามไถ่อะไร แสนดีใจที่ตัวเองสวมหมวกเพื่อปิดบังใบหน้าไว้เกือบครึ่ง วิทย์เลยมองเห็นเขาไม่ค่อยจะชัดนัก คนรับใช้บ้านนี้มีหลายคน บางตำแหน่งก็เวียนเข้าออกบ่อย จนบางคนวิทย์เองก็ไม่เคยเห็น เลยไม่ได้ซักอะไรกับแสนแม้แต่คำเดียว เพราะใจกำลังลอยไปที่งานเลี้ยงและเรื่องที่กำลังกังวลในใจตอนนี้​ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแสนคือคนสวนคนใหม่ที่ขลุกอยู่กับภรรยาวัยสาวของเขามาเกือบสามสี่เดือนนี้ ถ้ารู้...แน่นอนว่าวิทย์

​“วันนี้หมอนัดใช่ไหม” วิทย์นั่งรอภรรยาของเขาในห้องส่วนตัวของหล่อน เอ่ยทักถามขึ้น ม่านไหมลงไปรับประทานอาหารเช้ากับเขาเหมือนทุกวัน แต่วันนี้วิทย์รู้สึกว่าปวดหัวจนลุกไม่ไหวเลยไม่ได้ลงไปรับประทานอาหารเช้ากับหล่อนด้วย จึงมาดักรอหล่อนที่ห้องแทน​“เอ่อ...ค่ะ” ใจของหล่อนเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เมื่อสามีเอ่ยถามแบบนั้น ดีที่ว่าธุระเรื่องทายาท หลังมานี้วิทย์มอบหมายให้เธอจัดการ เขาแปลกไป...ดูเหนื่อยอ่อนง่าย และปวดหัวบ่อย ช่วงเดือนที่ผ่านมานี่ เธออยากจะบอกให้เขาไปหาหมอแต่ก็ปากหนัก เอาความนี้ไปปรึกษากับผัวลับอย่างแสน ว่าไม่ทราบว่าวิทย์เป็นอะไร แสนก็ตอบเธอว่าดีแล้วไม่ใช่หรือ ที่เขาเป็นแบบนี้ เขาจะได้แตะต้องเมียไม่ได้​เมีย...​หน้าของเธอแดงนิดๆ เมื่อนึกถึงแสน...เขากับเธอตอนนี้เรียกได้เต็มปากว่าเมียผัว ยามอยู่ในเรือนกระจกตามลำพัง...เขาสอนสวาทให้เธอบทแล้วบทเล่า...แค่คิดตรงนั้นก็ฉ่ำเปียก...​เธอไม่อยากให้ใครซ้ำรอยเขา ตอนแรกหวาดกลัวจนตัวสั่นเมื่อวิทย์บอกว่าจะลองเร่งมีทายาทกับเธอด้วยวิธีปรกติ เธอขยะแขยงเขาและรักผัวลับของเธอจนไม่อยากให้เขามาแตะตัว เธอคงจะทนไม่ได้กรีดร้องออกมา แต่วิทย์กลับไร้เรี่ยวแรง และป่ว

ลัดดาลอบขึ้นมาชั้นบน...เธอวางแผนมาอย่างดี ว่าวันนี้พร้อมที่จะบอกกับวิทย์ เกี่ยวกับข่าวดี...เธอมองซ้ายขวาก่อนจะเร่งฝีเท้า...มันปลอดคนเหมือนทุกที​เธอเปิดประตูเข้าไปในห้องของวิทย์โดยไม่ต้องเคาะ เวลานี้...วิทย์ยังอยู่ในห้องทำงาน เธอจะนอนแก้ผ้ารอเขา...แล้วอมให้เขาแตกสักรอบ ก่อนจะบอกกับสิ่งที่เธอตั้งใจจะขึ้นมาบอก​เขาจะดีใจไหมนะ? หรือจะมีอาการยังไง...มันก็สุดจะเดา​แต่เธอเชื่อแน่ล่ะว่านายท่านจะไม่ทิ้งเธอ ​ลัดดาหัวเราะคิกคัก เมื่อนึกไปถึงตอนที่เธอมีทุกอย่าง เขี่ยคุณผู้หญิงคนเก่าทิ้งไปเสีย...เธอจะก้าวขึ้นมาเป็นเมียของเขาแทน จะไม่มีใครเรียกเธอว่าอีลัดดาอีกแล้ว ต่อไปนี้ทุกคนจะเรียกเธอว่าคุณลัดดา​รอไม่นานวิทย์ก็ขึ้นมา เขาเปิดประตูเข้ามาแล้วก็พบกับเซอร์ไพรส์ เป็นนางบำเรอที่นอนอะร้าอร่ามอยู่บนเตียง หล่อนอ้าขา แล้วชักนิ้วเข้าออกให้เขาดู พลางครวญเสียงกระเส่า​“คุณท่านขา ผัวขา เมียนอนเปียกรอนานแล้ว อ๊ะ อ๊า”​“ร่านจริงๆ อา...”เขาเห็นภาพนั้นก็ชูหัวขึ้นสู้โดยไม่ต้องปลุกเร้ามากมายนัก กลีบของหล่อนอ้า...กลืนนิ้วสองนิ้วของหล่อนที่กำลังสอดเข้าออก น้ำหวานใสเยิ้มลงมาตามง่ามขา ​เขาแก้กางเกงแล้วสอดเสียบเข้า