15

แสนมองร่างเพรียวสะสวยในชุดกลางคืนสีงาช้า ที่ขับกับผิวผ่องของหล่อน แบบของมันเปิดไหล่ และรัดแนบไปกับรูปร่างงดงามนั่น เน้นอก เอว สะโพกของหล่อนได้อย่างเหมาะเจาะ ชายกระโปรงบานยาวกรุยกราย ยามก้าวเดินม่านไหมราวกับนางพญา เครื่องเพชรเป็นชุดไพลินล้อมด้วยเพชรน้ำงาม เข้าชุดกันทั้งต่างหู สร้อยคอ และสร้อยแขน รวมถึงเครื่องประดับผม เสริมส่งให้คนใส่ดูล้ำค่า แพรวพราวดุจดั่งเจ้าหญิง

​ใช่...ม่านไหมของเขาเหมือนเจ้าหญิง

​ไอ้แสนเห็นหล่อนเดินเคียงมากับ...ประมุกของบ้านแล้วก็ถึงกับแทบจะหยุดหายใจไปชั่วครู่กับความงดงามนั้น

​หล่อนเองก็ดูจะตกใจที่เขารับหน้าที่เป็นคนขับรถแทนคนขับรถประจำ วิทย์นั้นมองเขาพลางขมวดคิ้วนิดๆ แต่ก็ไม่ได้ถามไถ่อะไร แสนดีใจที่ตัวเองสวมหมวกเพื่อปิดบังใบหน้าไว้เกือบครึ่ง วิทย์เลยมองเห็นเขาไม่ค่อยจะชัดนัก คนรับใช้บ้านนี้มีหลายคน บางตำแหน่งก็เวียนเข้าออกบ่อย จนบางคนวิทย์เองก็ไม่เคยเห็น เลยไม่ได้ซักอะไรกับแสนแม้แต่คำเดียว เพราะใจกำลังลอยไปที่งานเลี้ยงและเรื่องที่กำลังกังวลในใจตอนนี้

​ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแสนคือคนสวนคนใหม่ที่ขลุกอยู่กับภรรยาวัยสาวของเขามาเกือบสามสี่เดือนนี้ ถ้ารู้...แน่นอนว่าวิทย์คงจะเฝ้าดูม่านไหม เพราะหึงหวงไม่อยากให้หล่อนทำงานกับคนวัยหนุ่มฉกรรจ์ที่มีรูปร่างหน้าตาสะดุดตาอย่างแสนแน่นอน

​แต่ตอนนี้วิทย์กำลังใจลอย และหมกมุ่นเรื่องของตัวเองจนไม่ค่อยได้เฝ้าจับผิดและให้ความสนใจภรรยาคนสวยแบบเดิม

​แน่นอนว่าใจเขาลอยไปที่ลัดดา นางบำเรอผู้ร้อนแรง และเรื่องการสืบทายาท...

​แสนและม่านไหม ไม่ได้พูดคุยอะไรกัน ไม่อยากให้วิทย์ผิดสังเกต เมื่อถึงงานเลี้ยงแล้ว วิทย์โอบประคองภรรยาเข้าไปในงาน ส่วนแสนแยกไปในส่วนที่คนขับรถถูกจัดพื้นที่ไว้ต้อนรับพวกเขา มีอาหารและเครื่องดื่มบริการ รวมถึงมีโทรทัศน์เปิดไว้ให้ด้วย

​เขานั่งอยู่ตรงนั้น แต่ใจลอยไปหานายหญิงของเขาที่เข้าไปในงาน

​แสนคิดว่าถ้าเปลี่ยนจากไอ้หมูสกปรกที่เคียงข้างเธอเป็นเขาแทน...มันจะเป็นไปได้ไหม?

​เขาหลุบตาลงก่อนจะแสยะยิ้มนิดๆ

​มันจะต้องเป็นไปได้...

​ไม่มีอะไรที่คนอย่างไอ้แสนทำไม่ได้

......................................

​ม่านไหมหาที่หลบมุมหลังจากที่ถูกวิทย์พาไปแนะนำทักทายคนนั้นคนนี้ในงานเลี้ยงวันคล้ายวันเกิดของเพื่อนวัยเดียวกับเขา เธอไม่ได้รู้สึกดียามสายตาของเพื่อนของเขามองมา แน่ล่ะ มันแฝงประกายหลายอย่าง ซึ่งไม่ได้ใกล้เคียงกับคำว่าชื่นชม

​เธอจำได้ด้วยซ้ำว่ามีเพื่อนของเขาถึงสองคน เคยขออยากแบ่งปันเธอกับเขาแบบทีเล่นทีจริง

​วิทย์เพียงหัวเราะรับ แล้วบอกว่าคงจะไม่มีทางเป็นไปได้หรอก....เขาอวดเธอเหมือนเด็กอวดของเล่นชิ้นหายาก ภาคภูมิที่มีคนอยากได้มัน นั่นคือสิ่งที่วิทย์ทำให้เธอรู้สึก

​วันนี้เขาอวดโอ่ว่ากำลังใกล้จะมีข่าวดี ขอให้แน่นอนก่อน ยิ่งเรียกเสียงฮือฮาจากเพื่อนๆ ได้มากยิ่งขึ้น วิทย์ยืดอกรับคำชมว่าเขายังแข็งแรงดีและน้ำยาดี

​จริงๆ แล้วเธอยังไม่ได้ตั้งครรภ์ด้วยซ้ำ และแน่ล่ะว่าประกาศไปแบบนี้แล้ว วิทย์ก็คงจะต้องเร่งลงมือไม่อย่างนั้นเขาจะต้องเสียหน้าถ้าทำไม่สำเร็จ เธอรู้จักเขาดี

​เพียงแค่คิดว่าเขาแตะเนื้อต้องตัว ขนก็ลุกเกรียวด้วยความขยะแขยง เธอลอบถอนใจ เรียกบริกรที่เดินผ่านเพื่อหยิบเครื่องดื่ม เธอกระดกดื่มมันหมดแก้วหนึ่งก่อนจะส่งคืนแล้วรับมาถือไว้อีกแก้ว มันร้อนวาบลงไปในท้อง และตีขึ้นมาบนสมอง จนม่านไหมหน้าแดงก่ำ

​เธอไม่ค่อยถูกกับแอลกอฮอล์และมักจะมีอาการแพ้ถ้าดื่มเข้าไปมากๆ เธอควรจะดื่มมากๆ ให้ตัวเองเป็นอะไรไปสักอย่าง วิทย์จะได้ไม่เรียกร้องอะไรกับเธอในคืนนี้

​เธอหลบหามุมสงบแล้วก็เจอมุมหนึ่งที่สวน ไฟตรงนี้เสีย...มันจึงเป็นมุมมืด และเธอก็ทรุดลงนั่งบนเก้าอี้ที่ชื้นน้ำค้าง จิบเหล้าในมือพลางถอนใจ...วิทย์ไปเล่นไพ่กับเพื่อนๆ ของเขาที่ชั้นสอง เธออยากให้สามีของเธอเล่นเพลินจนลืมเธอไปเสีย

​“คุณนาย”

เสียงทุ้มดังที่ด้านหลังทำให้ม่านไหมสะดุ้งสุดตัว แสน...เขามาตรงนี้ได้อย่างไร เธอเบิกตาเล็กน้อย แล้วมองซ้ายขวา ขณะที่แสนมองเจ้าหญิงของเขาตาปรือ อา...เขากำลังแข็ง...ขึ้นอย่างไม่รู้กาละเทศะ

​หล่อนสวยจนเกินจะยั้งใจ ตั้งแต่วันนั้นเขาก็หาโอกาส...ที่จะได้ครอบครองเธออีก

​เขาทรุดลงนั่งคุกเข่า ตรงนี้มืดมาก...และไม่มีใครเดินผ่านมาเลย ม่านไหมเลือกที่นั่งที่ซ่อนอยู่ในหมู่ไม้ประดับสูงเกือบท่วมหัว มันทั้งสงบและปลอดคน

​“สะ แสน”

เธอตกใจร้องอุทานเบาๆ เมื่อเขาจับขาของเธอพาดบ่าตลบกระโปรงขึ้นสูง รูดบิกินี่ตัวจิ๋วออกจากสะโพกมน ทุกอย่างรวดเร็วเกินกว่าเธอจะตั้งตัว เขายกกระชากกางเกงในของเธออย่างใจร้อน จนมันขาดติดมือเขา คำรามเบาๆ เมื่อเห็นกลีบสาววับแวมในแสงจันทร์สลัว กลิ่นของตัณหาโชยกรุ่น ทำให้เขาน้ำลายสอ เขาแหวกกลีบสาวออก แล้วก้มหน้าลงลิ้มรสมัน

​"แสน อ๊ะ อื้อ"

ร่างงามกระตุกเกร็ง พร้อมกับกลั้นเสียงคราง แสนตวัดลิ้นไล้เลียความฉ่ำตรงหน้า พร้อมกับเอ่ยเสียงพร่า

"อย่าเสียงดัง คุณนาย เดี๋ยวคนได้ยิน"

ลิ้นไล้ตวัดรัวที่ติ่งกุหลาบ มันบวมเป่งบ่งบอกว่าอารมณ์ของเจ้าของกำลังร่านร้อนขนาดไหน มือจิกที่บ่ากว้าง ขาของเธอเปิดอ้าให้เขาได้ชิมความสาวอย่างเต็มที่

ม่านไหมหลับตาแน่น กัดปากจนเจ็บ ใจเต้นระทึกระรัว โอ...อะไรอย่างนี้กันนะ หูเธอคอยฟังไปด้วยว่ามีเสียงคนหรือเปล่า เสียวก็เสียว กลัวคนเห็นก็กลัว จะห้ามเขาแต่ก็อยาก...

"อื้ม...อื้อ"

"เสียวล่ะสิ ดีใช่ไหม หืม"

"ดี ซี๊ด แสนจ๋า เสียวจัง"

"มามะ"

เขาค่อยๆ ลุกขึ้นจากการคุกเข่าตรงหน้าเธอ แล้วจับให้เธอหันหลังให้กับเขา แยกขาเรียวออก ตบก้นเธอเบาๆ อย่างหมั่นเขี้ยว

"มาให้ผัวเอา"

“แสนจ๋า เราจะเอากันตรงนี้ได้หรือ”

เธอกระซิบก่อนจะสะดุ้งเฮือกเมื่อถูกเขาถูไถความใหญ่โตกับปากทางเข้าที่แสนฉ่ำ

“เอาได้ แต่เงียบๆ อา...แน่นมาก”

เขากระแทกทีเดียวมิดแนบชิดเป็นหนึ่งเดียว ร่างงามสะท้านกับกับสอดใส่และกระแทกเข้าออกนั่น เธอหลับตาแน่นพยายามกัดริมฝีปากไว้ไม่ให้ครางออกมา ม่านไหมจับพนักเก้าอี้ไว้เป็นหลัก เขาขยับกายแค่ไม่กี่ทีเธอก็ถึงสวรรค์ ร่างงามกระตุกเกร็งตอดรัดเขาเหมือนจะรีดค้นให้เขาทะลักสุขออกมาอย่างเธอบ้าง

“อา อืม แตกในแล้วเมียจ๋า”

เขากระซิบชิดหูเธอ พรมจูบไปตามลำคอเนียนผ่อง ม่านไหมรู้สึกถึงความทะลักล้นหลั่งร่างกายจนไหลออกมาตามง่ามขา กระโปรงของเธอยาว...แต่เป็นสีอ่อน เธออุทานออกมาเบาๆ

“อุ๊ย แสน เอ่อ...มันจะเลอะเทอะกระโปรงไหม?”

“คุณนายไปรอที่รถสิ เดี๋ยวผมประคองพาไป แล้วก็โทรบอกกับคุณท่านว่าไม่ค่อยสบาย ไปนั่งรอในรถ”

เขาว่า มองดูความเรียบร้อยของเธออย่างพึงใจ ก่อนจะจูบปากเธอเร็วๆ แล้วประคองพาเธอออกไปจากมุมมืด เขาทำเป็นเรียกคนรับใช้ผู้หญิงที่เดินผ่านแถวนั้นให้ช่วยพาม่านไหมไปยังรถยนต์ โดยมีเขาเดินตามประกบหลังอย่างใกล้ชิด

แค่นี้ภาพลักษณ์ของคุณม่านไหมก็ไม่ได้เสียหายอะไร

“ไหมปวดหัวน่ะค่ะ คุณวิทย์ เลยมารอในรถให้คนรถเปิดแอร์เย็นๆ ให้”

“กลับไปก่อนก็ได้หนูไหม แล้วก็ค่อยวนกลับมารับฉัน”

วิทย์สั่ง ม่านไหมมองตากับคนขับรถที่หันเอี้ยวมามองเธอพร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้เธอ...ฉ่ำแฉะ

“ค่ะ”

“อีกสักรอบได้ไหม? เมียจ๋า”

เขากระซิบเสียงเบา ม่านไหมพยักหน้าหน้าแดงซ่านขึ้นมาทันที กล้องในรถทำหน้าที่ของมันทำให้เขาต้องระวังกิริยาอาการ รวมถึงคำพูดเพราะเกรงมันจะเล็ดลอดดังเข้าไปเป็นหลักฐาน

เขาพาม่านไหมไปส่งถึงเตียง และขลุกอยู่กับหล่อนอยู่ชั่วโมงเต็มๆ แล้วค่อยกลับไปรับนายท่าน...