ログイン“คืนนี้แต่งตัวสวยๆ นะหนูไหม จริงๆ แล้วไม่อยากไปเลยงานนี้ เฮ้อ...”
เสียงบ่นของวิทย์ ทำให้ภรรยาสาวที่กำลังเขี่ยอาหารในจานเล่น ใจล่องลอยไปไกลสะดุ้งน้อยๆ เธอมองมายังเขาก่อนจะกลืนน้ำลาย วิทย์ยังคงพูดต่อเพราะไม่ได้มองหน้าม่านไหม จึงไม่รู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจฟังเขาเลย
“เพิ่งจะหาย...ยังเพลียอยู่เลย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร”
ถอนใจเฮือกแล้วปรายตามองไปยังสาวใช้...คนพิเศษ ที่วันนี้รับหน้าที่มาดูแลประมุกของบ้านและนายหญิงรับประทานอาหาร
“ลัดดาเดี๋ยวไปข้างบนกับฉันหน่อยสิ ไปช่วยเตรียมชุด”
เขาสั่งก่อนจะวางช้อนกับส้อม ม่านไหมไม่สังเกตเห็นถึงความผิดปรกตินั้น ว่าหน้าที่เตรียมชุดให้กับสามีมันควรจะเป็นหน้าที่ของเธอมากว่าสาวใช้
เธอยังคงเขี่ยข้าวในจานเล่น มองสามีที่เดินนำสาวใช้ขึ้นไปยังชั้นสอง เธอเม้มปากแน่น แล้วเมื่อคล้อยหลังเขา เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มันกลายเป็นสิ่งที่ติดตัวเธอไปแล้ว...ตอนนี้ จากที่ไม่เคยติดโทรศัพท์มาก่อน นั่นก็เพราะเธอจะได้ติดต่อกับใครบางคนได้ตลอดเวลานั่นเอง
คืนนี้ฉันจะต้องไปงานเลี้ยงกับคุณวิทย์
ครับ
ฉันไม่ได้อยากไปเลยนะแสน
ผมรู้ครับแต่คุณจะต้องไปนะตามหน้าที่
หน้าที่...
เธอเบื่อคำนี้เหลือเกิน
เธอลอบถอนใจน้อยๆ ยังคงละเลียดอยู่ที่โต๊ะให้นานที่สุด เพราะไม่อยากขึ้นไวนัก พักนี้วิทย์มีทีท่าแปลกๆ เขาดูจะเร่งเร้าเรื่องที่อยากมีทายาทกับเธอตามวิธีธรรมชาติ แต่ตั้งแต่วันนั้น วันที่เธอตกเป็นของแสน วันที่เธอรับรู้ว่าเซ็กซ์ที่แท้จริง เปี่ยมล้นไปด้วยความสุขสมเป็นอย่างไร เธอก็ยิ่งสะอิดสะเอียนสามีชราจนแทบอาเจียน
แล้วเธอจะทนให้เขาแตะต้องลูบไล้เหมือนเดิมได้อีกหรือเปล่านะ
ม่านไหมลอบถอนใจ
ตอนนี้ยามใกล้กับสามีมันก็ยิ่งเหมือนนรก...มากยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า
.........................................................................................................................................................................
“ปิดห้องเสีย ล็อคประตูด้วย”
คำสั่งนั้นทำให้ลัดดาลอบยิ้มขณะที่หันหลังไปจัดการตามที่วิทย์บอก หรือว่าคุณท่าน...นึกเสน่หาเธอก่อนจะไปงานเลี้ยงกับนังนั่นกันนะ
“คุณท่านมีอะไรให้หนูรับใช้คะ”
ถามเขาเสียงอ้อน แล้วถลาไปนั่งคุกเข่าแทบเท้าวิทย์ หน้าแทบจะซุกชนกับหน้าขาเขาอยู่แล้ว วิทย์เดินหนีเธอไปทรุดนั่งตรงโซฟาตัวโปรดของเขา แล้วกอดอก พลางถามเสียงเรียบ
“เอาอะไรมาให้ฉันกินหะ ลัดดา”
“ก็...เอ่อ...”
ลัดดาถึงกับทำหน้าเจื่อน เมื่อเขาถามเสียงเข้มแบบนั้น วิทย์กระแอม หมอบอกว่าเขาอาจจะไปรับสารพิษบางอย่างมาถึงได้ท้องเสีย อาหารเป็นพิษขนาดนั้น เป็นไปได้ว่าอาจจะเกิดจากสมุนไพร...คนที่ร่วมโต๊ะรับประทานอาหารกับเขา ก็ไม่มีใครเป็นอะไรสักคน ก็สงสัยได้อย่างเดียวล่ะ ว่าสิ่งแปลกปลอมที่เขากินเข้าไปก็คือยาเม็ดสมุนไพรจากลัดดา ที่เอาให้เขาแล้วบอกว่ามันจะทำให้เขาฟิตปั๋งปึ๋ง วิทย์เลยกินมันก่อนลงมารับประทานอาหารเช้า แล้วก็ได้เรื่องเลย มันไม่ได้ฟิต มันเกือบทำเขาไปสู่สวรรค์เสียแล้วงานนี้
“ก็ยา แบบเดิมไงล่ะคะคุณท่าน”
“มันทำให้ฉันเกือบตาย” เขาบ่น
“สงสัยว่าคนที่ให้ยาเธอมาหนนี้ ให้มาผิดสูตรหรือเปล่านะลัดดา”
“หนูขอโทษค่ะ” เธอคลานมากราบเขา ทำหน้าเศร้าน้ำตานอง
“คุณท่าน หนูขอโทษค่ะ ที่ทำให้คุณท่านเข้าโรงพยาบาล ฮือๆ”
“เอ่อๆ ช่างเหอะ ก็แสดงว่าร่างกายฉันน่าจะต่อต้านไอ้ยาสูตรนี้ของแกจริงๆ นั่นแหละ วันหลังก็เอาแบบเดิมมาก็แล้วกัน”
“ค่ะ”
เธอปาดน้ำตา วิทย์นึกเอ็นดูท่าทางซื่อๆ ของลัดดา แน่ล่ะหล่อนชนะใจเขา แต่ทว่า...สำหรับเขา ม่านไหมก็ยังเป็นภรรยา ที่ออกนอกหน้าอยู่ในสถานะตามกฎหมาย เขาติดใจรสกามจากลัดดา แต่ม่านไหมก็ยังเป็นที่หนึ่งในใจ มันไม่ใช่เรื่องยากสำหรับวิทย์ที่จะมีเมียและนางบำเรอในบ้านไปพร้อมๆ กัน เขาคิดอย่างคนเห็นแก่ตัวและเคยแต่ได้ในสิ่งที่ตัวต้องการ
“จริงสิ มันมีสูตรไหนที่ช่วยให้ผู้ชายเชื้อแข็งแรงจนผู้หญิงท้องได้บ้างไหม? นอกจากความฟิตน่ะ หืม...”
“ก็...” เธอเม้มปาก พลางแบ่งรับแบ่งสู้
“พ่อเลี้ยงเคยพูดถึงอยู่น่ะค่ะ อาจจะมี หนูต้องไปลองถามดู คุณท่านอยากได้สูตรนี้ไปทำไมกันคะ”
“ฉันอยากมีลูก” เขาว่า ลัดดาเบิกตาโต ก่อนจะโพล่งออกไปเสียงแหลม
“คุณท่านอยากมีลูก อยากมีกับใครหรือคะ”
“อ้าวก็ต้องกับคุณม่านไหมน่ะสิ”
ตอบไปตรงๆ แล้วก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นว่าลัดดาถึงกับน้ำตาพรู หล่อนปากสั่นจนน่าสงสาร เขาต้องทรุดลงโอบประคองนางบำเรอไว้ในอ้อมแขน
“โถ...เป็นอะไรไปน่ะ ลัดดา”
“ขอโทษค่ะ หนู เอ่อ หนู”
หล่อนสะอื้นกับอกท่าน รับบทนางน่าสงสารได้อย่างสมจริง จริงๆ แล้วเธอโกรธเรื่องที่ท่านอยากจะมีลูกกับนังนั่น คนที่ควรจะมีลูกกับท่านแล้วเขี่ยนังม่านไหมหลุดจากตำแหน่งเมียไปเสียควรเป็นเธอ
“น้อยใจหรือ”
เขาว่าแล้วพรมจูบไปตามใบหน้าเปื้อนน้ำตานั่น เสียงทุ้มนั้นกลั้วหัวเราะ ลัดดาพยักหน้าหงึก เขาเอ่ยปลอบเสียงอ่อน
“ถ้าม่านไหมท้อง ฉันจะได้มีเวลากับหนูเยอะๆ ไงจ๊ะ ลัดดา ฉันจะได้หอบพาหนูไปต่างจังหวัดด้วยกัน เขาก็ส่วนเขา หนูก็ส่วนหนู ยังไงฉันก็ยังเอ็นดูหนูมากๆ”
“ค่ะ”
ฟังแล้วก็เจ็บแปลบเหลือเกิน และเธอก็คิดในใจว่า...เธอจะปล่อยให้ม่านไหมท้องไม่ได้ หึ!
ลัดดาลอบขึ้นมาชั้นบน...เธอวางแผนมาอย่างดี ว่าวันนี้พร้อมที่จะบอกกับวิทย์ เกี่ยวกับข่าวดี...เธอมองซ้ายขวาก่อนจะเร่งฝีเท้า...มันปลอดคนเหมือนทุกทีเธอเปิดประตูเข้าไปในห้องของวิทย์โดยไม่ต้องเคาะ เวลานี้...วิทย์ยังอยู่ในห้องทำงาน เธอจะนอนแก้ผ้ารอเขา...แล้วอมให้เขาแตกสักรอบ ก่อนจะบอกกับสิ่งที่เธอตั้งใจจะขึ้นมาบอกเขาจะดีใจไหมนะ? หรือจะมีอาการยังไง...มันก็สุดจะเดาแต่เธอเชื่อแน่ล่ะว่านายท่านจะไม่ทิ้งเธอ ลัดดาหัวเราะคิกคัก เมื่อนึกไปถึงตอนที่เธอมีทุกอย่าง เขี่ยคุณผู้หญิงคนเก่าทิ้งไปเสีย...เธอจะก้าวขึ้นมาเป็นเมียของเขาแทน จะไม่มีใครเรียกเธอว่าอีลัดดาอีกแล้ว ต่อไปนี้ทุกคนจะเรียกเธอว่าคุณลัดดารอไม่นานวิทย์ก็ขึ้นมา เขาเปิดประตูเข้ามาแล้วก็พบกับเซอร์ไพรส์ เป็นนางบำเรอที่นอนอะร้าอร่ามอยู่บนเตียง หล่อนอ้าขา แล้วชักนิ้วเข้าออกให้เขาดู พลางครวญเสียงกระเส่า“คุณท่านขา ผัวขา เมียนอนเปียกรอนานแล้ว อ๊ะ อ๊า”“ร่านจริงๆ อา...”เขาเห็นภาพนั้นก็ชูหัวขึ้นสู้โดยไม่ต้องปลุกเร้ามากมายนัก กลีบของหล่อนอ้า...กลืนนิ้วสองนิ้วของหล่อนที่กำลังสอดเข้าออก น้ำหวานใสเยิ้มลงมาตามง่ามขา เขาแก้กางเกงแล้วสอดเสียบเข้า
ม่านไหมกลับมาจากโรงพยาบาลในวันถัดมา วิทย์ถามถึงวิธีการและขั้นตอน เธอตอบเขาไป...ตามที่เรียนรู้มาจากอินเตอร์เน็ต ดีที่เขาไม่ซักเธอมาก เขาเอื้อมมือมาจับท้องน้อยของเธอแล้วยิ้มกริ่ม ม่านไหมรับรองกับเขาว่า ทายาทของเขาจะกำเนิดมาในครรภ์ของเธอแล้วแน่ๆ และเธอจะดูแลเขาให้ดีที่สุด“ดีมาก ถ้าหนูไหมท้อง ฉันว่าจะพาหนูไปพักผ่อนที่เมืองนอก นี่ก็ดูไว้อยู่ว่าจะไปที่ไหนดี อยากไปอยู่ไหนล่ะ ฉันว่าจะให้หนูคลอดที่เมืองนอกแล้วค่อยกลับมา...เซอร์ไพรส์คนว่าฉันมีลูกได้ ในวัยนี้”“แล้วแต่คุณท่านค่ะ”เธอเม้มปาก ไปเมืองนอก เธอไม่อยากไป...เธอต้องห่างกับแสนสินะ “แต่ว่าไหมอยากอยู่ที่นี่มากกว่าค่ะ แม่เองก็ไม่ค่อยสบาย ไหมอยากอยู่ดูแลแม่ เรือนกระจกของไหมด้วย ไหมไม่อยากไป ไม่ไปได้ไหมคะ?”“ถ้าอย่างนั้นก็ไปตอนที่ท้องสักสี่ห้าเดือน...”เขายังคงดื้อ ม่านไหมหน้างอไปเลยทันที เธอพยักหน้ารับเงียบๆ จะทำอะไรได้ล่ะนอกจากยอม...เธอเกลียดกรงทองแต่เธอก็สะใจที่เธอได้ทำการบางอย่างกับเขาคนอย่างวิทย์ไม่สมควรจะได้ทุกสิ่งที่ต้องการเธอลูบหน้าท้องเบาๆ แล้วยิ้มกริ่ม เธอแน่ใจว่าการฉีดเชื้อครั้งนี้จะทำให้เธอมีทายาท...“ต่อไปเดี๋ยวไหมจะ
“วันนี้หมอนัดใช่ไหม” วิทย์นั่งรอภรรยาของเขาในห้องส่วนตัวของหล่อน เอ่ยทักถามขึ้น ม่านไหมลงไปรับประทานอาหารเช้ากับเขาเหมือนทุกวัน แต่วันนี้วิทย์รู้สึกว่าปวดหัวจนลุกไม่ไหวเลยไม่ได้ลงไปรับประทานอาหารเช้ากับหล่อนด้วย จึงมาดักรอหล่อนที่ห้องแทน“เอ่อ...ค่ะ” ใจของหล่อนเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เมื่อสามีเอ่ยถามแบบนั้น ดีที่ว่าธุระเรื่องทายาท หลังมานี้วิทย์มอบหมายให้เธอจัดการ เขาแปลกไป...ดูเหนื่อยอ่อนง่าย และปวดหัวบ่อย ช่วงเดือนที่ผ่านมานี่ เธออยากจะบอกให้เขาไปหาหมอแต่ก็ปากหนัก เอาความนี้ไปปรึกษากับผัวลับอย่างแสน ว่าไม่ทราบว่าวิทย์เป็นอะไร แสนก็ตอบเธอว่าดีแล้วไม่ใช่หรือ ที่เขาเป็นแบบนี้ เขาจะได้แตะต้องเมียไม่ได้เมีย...หน้าของเธอแดงนิดๆ เมื่อนึกถึงแสน...เขากับเธอตอนนี้เรียกได้เต็มปากว่าเมียผัว ยามอยู่ในเรือนกระจกตามลำพัง...เขาสอนสวาทให้เธอบทแล้วบทเล่า...แค่คิดตรงนั้นก็ฉ่ำเปียก...เธอไม่อยากให้ใครซ้ำรอยเขา ตอนแรกหวาดกลัวจนตัวสั่นเมื่อวิทย์บอกว่าจะลองเร่งมีทายาทกับเธอด้วยวิธีปรกติ เธอขยะแขยงเขาและรักผัวลับของเธอจนไม่อยากให้เขามาแตะตัว เธอคงจะทนไม่ได้กรีดร้องออกมา แต่วิทย์กลับไร้เรี่ยวแรง และป่ว
ลัดดามองของในมือพร้อมกับยิ้ม...เธอได้มาแล้ว...แต่เธอจะไม่ให้นังม่านไหมท้องหรอกนะ กับคุณท่านน่ะ เธอจะท้องเสียเองคิดแล้วก็ฮัมเพลงอย่างมีความสุข เธอค่อยๆ มองไปยังบันไดชั้นสองของบ้านที่ทอดไปยังห้องส่วนตัวของประมุกของบ้าน แล้วก็เดินแกมวิ่งขึ้นไป ปลอดคนเวลานี้ ไม่มีใครรู้เห็นการกระทำของเธอยิ่งทำให้ลัดดาประมาทเธอค่อยเปิดประตูห้องของนายท่านเข้าไป อย่างไม่ต้องเคาะทำไมจะต้องเคาะในเมื่อเมียจะเข้าห้องผัว...หล่อนยิ้มนิดๆ ก่อนจะปิดประตูเบาๆ แล้วลงกลอนเสียง เสียงในห้องน้ำบอกว่าวิทย์อยู่ที่ไหน เธอจึงปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออก แน่ล่ะก่อนขึ้นมาหาวิทย์ นังลัดดาอิ่มหนำมาแล้ว อย่างสะสาใจขาแทบสั่นก็จากคนที่คอยให้คำปรึกษา และให้ยาตัวนี้กับเธอมานั่นแหละ“นายท่านขา”เสียงหวานดังทักขึ้น เมื่อวิทย์ออกมาจากห้องน้ำ เขาก็ตะลึงลานกับภาพที่เห็นบนเตียง ลัดดานอนเปลือยอะร้าอร่ามรอเขาอยู่ หล่อนกำลังเคล้นคลึงเต้าอวบของตัวเอง อีกมือหนึ่งแหวกกลีบฉ่ำออกแล้วนิ้วของหล่อนกำลังเคลื่อนไหวอยู่ตรงนั้น“โอ...” วิทย์ถึงกับกลืนน้ำลาย แล้วเดินตรงเข้าหาหล่อนเหมือนละเมอ มือของเขาจับไอ้จ้อนของเขาสาวรูดไปด้วย มันยังคงอ่อนต
แสนมองร่างเพรียวสะสวยในชุดกลางคืนสีงาช้า ที่ขับกับผิวผ่องของหล่อน แบบของมันเปิดไหล่ และรัดแนบไปกับรูปร่างงดงามนั่น เน้นอก เอว สะโพกของหล่อนได้อย่างเหมาะเจาะ ชายกระโปรงบานยาวกรุยกราย ยามก้าวเดินม่านไหมราวกับนางพญา เครื่องเพชรเป็นชุดไพลินล้อมด้วยเพชรน้ำงาม เข้าชุดกันทั้งต่างหู สร้อยคอ และสร้อยแขน รวมถึงเครื่องประดับผม เสริมส่งให้คนใส่ดูล้ำค่า แพรวพราวดุจดั่งเจ้าหญิงใช่...ม่านไหมของเขาเหมือนเจ้าหญิงไอ้แสนเห็นหล่อนเดินเคียงมากับ...ประมุกของบ้านแล้วก็ถึงกับแทบจะหยุดหายใจไปชั่วครู่กับความงดงามนั้น หล่อนเองก็ดูจะตกใจที่เขารับหน้าที่เป็นคนขับรถแทนคนขับรถประจำ วิทย์นั้นมองเขาพลางขมวดคิ้วนิดๆ แต่ก็ไม่ได้ถามไถ่อะไร แสนดีใจที่ตัวเองสวมหมวกเพื่อปิดบังใบหน้าไว้เกือบครึ่ง วิทย์เลยมองเห็นเขาไม่ค่อยจะชัดนัก คนรับใช้บ้านนี้มีหลายคน บางตำแหน่งก็เวียนเข้าออกบ่อย จนบางคนวิทย์เองก็ไม่เคยเห็น เลยไม่ได้ซักอะไรกับแสนแม้แต่คำเดียว เพราะใจกำลังลอยไปที่งานเลี้ยงและเรื่องที่กำลังกังวลในใจตอนนี้ เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแสนคือคนสวนคนใหม่ที่ขลุกอยู่กับภรรยาวัยสาวของเขามาเกือบสามสี่เดือนนี้ ถ้ารู้...แน่นอนว่าวิทย์
“คืนนี้แต่งตัวสวยๆ นะหนูไหม จริงๆ แล้วไม่อยากไปเลยงานนี้ เฮ้อ...”เสียงบ่นของวิทย์ ทำให้ภรรยาสาวที่กำลังเขี่ยอาหารในจานเล่น ใจล่องลอยไปไกลสะดุ้งน้อยๆ เธอมองมายังเขาก่อนจะกลืนน้ำลาย วิทย์ยังคงพูดต่อเพราะไม่ได้มองหน้าม่านไหม จึงไม่รู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจฟังเขาเลย“เพิ่งจะหาย...ยังเพลียอยู่เลย ไม่รู้ว่าเพราะอะไร” ถอนใจเฮือกแล้วปรายตามองไปยังสาวใช้...คนพิเศษ ที่วันนี้รับหน้าที่มาดูแลประมุกของบ้านและนายหญิงรับประทานอาหาร“ลัดดาเดี๋ยวไปข้างบนกับฉันหน่อยสิ ไปช่วยเตรียมชุด” เขาสั่งก่อนจะวางช้อนกับส้อม ม่านไหมไม่สังเกตเห็นถึงความผิดปรกตินั้น ว่าหน้าที่เตรียมชุดให้กับสามีมันควรจะเป็นหน้าที่ของเธอมากว่าสาวใช้เธอยังคงเขี่ยข้าวในจานเล่น มองสามีที่เดินนำสาวใช้ขึ้นไปยังชั้นสอง เธอเม้มปากแน่น แล้วเมื่อคล้อยหลังเขา เธอก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มันกลายเป็นสิ่งที่ติดตัวเธอไปแล้ว...ตอนนี้ จากที่ไม่เคยติดโทรศัพท์มาก่อน นั่นก็เพราะเธอจะได้ติดต่อกับใครบางคนได้ตลอดเวลานั่นเองคืนนี้ฉันจะต้องไปงานเลี้ยงกับคุณวิทย์ครับฉันไม่ได้อยากไปเลยนะแสนผมรู้ครับแต่คุณจะต้องไปนะตามหน้าที่หน้าที่...เธอเบื่อ







