17

​“วันนี้หมอนัดใช่ไหม”

วิทย์นั่งรอภรรยาของเขาในห้องส่วนตัวของหล่อน เอ่ยทักถามขึ้น ม่านไหมลงไปรับประทานอาหารเช้ากับเขาเหมือนทุกวัน แต่วันนี้วิทย์รู้สึกว่าปวดหัวจนลุกไม่ไหวเลยไม่ได้ลงไปรับประทานอาหารเช้ากับหล่อนด้วย จึงมาดักรอหล่อนที่ห้องแทน

​“เอ่อ...ค่ะ”

ใจของหล่อนเต้นแรงขึ้นเล็กน้อย เมื่อสามีเอ่ยถามแบบนั้น ดีที่ว่าธุระเรื่องทายาท หลังมานี้วิทย์มอบหมายให้เธอจัดการ เขาแปลกไป...ดูเหนื่อยอ่อนง่าย และปวดหัวบ่อย ช่วงเดือนที่ผ่านมานี่ เธออยากจะบอกให้เขาไปหาหมอแต่ก็ปากหนัก เอาความนี้ไปปรึกษากับผัวลับอย่างแสน ว่าไม่ทราบว่าวิทย์เป็นอะไร แสนก็ตอบเธอว่าดีแล้วไม่ใช่หรือ ที่เขาเป็นแบบนี้ เขาจะได้แตะต้องเมียไม่ได้

​เมีย...

​หน้าของเธอแดงนิดๆ เมื่อนึกถึงแสน...เขากับเธอตอนนี้เรียกได้เต็มปากว่าเมียผัว ยามอยู่ในเรือนกระจกตามลำพัง...เขาสอนสวาทให้เธอบทแล้วบทเล่า...แค่คิดตรงนั้นก็ฉ่ำเปียก...

​เธอไม่อยากให้ใครซ้ำรอยเขา ตอนแรกหวาดกลัวจนตัวสั่นเมื่อวิทย์บอกว่าจะลองเร่งมีทายาทกับเธอด้วยวิธีปรกติ เธอขยะแขยงเขาและรักผัวลับของเธอจนไม่อยากให้เขามาแตะตัว เธอคงจะทนไม่ได้กรีดร้องออกมา แต่วิทย์กลับไร้เรี่ยวแรง และป่วย...จนไม่มีอารมณ์จะทำอะไรกับเธอ

​“ดี ไปจัดการให้เรียบร้อย ฉันจะได้โอนเงินให้กับทางนั้น ไปเองได้ใช่ไหม”

วิทย์ปวดขมับจี๊ดจนต้องนวดมัน พลางบ่นเบาๆ

​“ปวดหัวบ่อยจริงพักนี้”

​“เดี๋ยวไหมไปเลยนะคะ จะได้รีบกลับมาดูคุณวิทย์”

เธอก็ยังนึกห่วงใยกับอาการแปลกประหลาดของเขาอยู่บ้าง แต่ก็ยังปากหนักไม่ชวนเขาไปพบแพทย์ วิทย์พยักหน้าแล้วโบกมือให้กับเธอ

​“อืม...ต้องนอนพักค้างอะไรหรือเปล่า ก็โทรมาบอกด้วยก็แล้วกัน”

​“ค่ะ”

​วิทย์ลุกขึ้นแล้วเซน้อยๆ ม่านไหมประคองเขา แต่เขาก็โบกมือว่าไม่เป็นไร วิทย์ไม่ชอบอ่อนแอป้อแป้ต่อหน้าคนอื่น ต้องเป็นถึงขั้นทรุด ถึงขั้นหามนั่นแหละ เขาถึงจะยอมไปหาหมอ

​เขามองว่าอาการปวดหัวไม่สบายเนื้อตัวในระยะหลังนี่ อาจจะเพราะ...

​เขานึกเลยไปถึงคนรับใช้สุดร่านของตนแล้วยิ้มน้อยๆ ถึงจะดูป่วย แต่...ก็อดกลั้นไม่ไหว ตรงนั้นมันแข็งทุกหนเมื่อเรียกหล่อนขึ้นมา

​เขาคิดถึงหล่อนอีกแล้ว

​วันนี้ส่งม่านไหมไปถึงมือหมอแล้วเขาก็จะขลุกอยู่กับหล่อนทั้งวัน

..................................................................................................................................................................

​“ค่ะคุณหมอ ขอโทษด้วยนะคะ คุณวิทย์เปลี่ยนใจน่ะค่ะ เอ่อ...ที่นัดไว้ขอเลื่อนก่อนนะคะคือไหมอาจจะมีข่าวดีน่ะค่ะ เพราะประจำเดือนไม่มา บางที...อาจจะท้องแล้ว”

​“ครับ ไม่มีปัญหาครับคุณไหม ผมขอให้เป็นข่าวดีนะครับ”

​“ถ้าไหมท้องจริงๆ จะแจ้งคุณหมออีกครั้งนะคะเรื่องทั้งหมด ถ้าไม่ได้ทำอีกต่อไปแล้ว ไหมก็จะจ่ายค่าเสียเวลาและค่าดำเนินการทุกอย่างให้ค่ะ”

​“โอ...ขอบพระคุณมากครับ”

​ม่านไหมวางสาย ก่อนจะเหลือบมองคนขับรถ เขาหันมายิ้มให้เธอ บทสนทนานั้นเขาได้ยินทุกคำ เขาปิดการทำงานของกล้องในรถ...แล้วเอื้อมมือบีบมือของม่านไหม ก่อนที่จะเลื่อนไปลูบที่ต้นขานวลเนียนของหล่อน เลื่อนขึ้นสูงเรื่อยๆ ขณะที่อีกมือยังควบคุมการทำงานของรถ

​“อ๊ะ...แสน...”

เธอครางเมื่อมือนั้นเลื่อนขึ้นจนถึงกลีบสาวที่เริ่มขับน้ำหวานเยิ้มออกมา มือของแสนกรีดที่รอยแยกนอกกางเกงในเนื้อบางของเธอ แล้วถูไถไปมา ม่านไหมกัดริมฝีปาก แหกขาให้เขากว้างอีกนิด ใจอยากให้เขาใช้นิ้วสัมผัสเนื้อแท้ของหล่อน...โอ...เขาทำให้เธอกลายเป็นคนหน้าไม่อาย

​“เดี๋ยวหมอแสนจะฉีดน้ำเชื้อทำลูกให้นะเมียจ๋า รับรองว่าติดแน่ๆ วันนี้”

​“อื้อ แสนอะ อย่าทำแบบนี้สิ นี่ในรถนะ”

เขาเสียดนิ้วเบี่ยงกางเกงในเข้าไป คลึงติ่งเกสรของหล่อน ม่านไหมกัดฟันแล้วครางอ้อน

​“แสนขา ผัวขา อ๊ะ...อ๊า”

นิ้วของเขาสอดเข้าไปในช่องทางสาวแล้วเคลื่อนเข้าออก น้ำใสชโลมนิ้วจนเปียกบอกว่าเธอกำลังเปี่ยมไปด้วยอารมณ์

​“โทรบอกไอ้วิทย์ ว่าฉีดเชื้อแล้วต้องค้างนะเมียจ๋า”

​เสียงของนิ้วที่เลื่อนเข้าออกในกายเธอดังก้องในหูของม่านไหม เธอหลับตาแน่น ครางออกมาดังลั่นเมื่อเขากระแทกมันเป็นจังหวะ ก่อนที่ร่างงามจะแอ่นขึ้น กระตุกเกร็งแล้วอ่อนยวบลง พร้อมกับเสียงหอบหายใจถี่

​เขาดึงนิ้วออกมา น้ำหวานสาวชโลมนิ้วเยิ้มไปหมด แสนแลบลิ้นเลียมัน ม่านไหมปรือตามองภาพนั้นด้วยความสยิวซ่าน เธอขนลุกเกรียวไปหมดเมื่อนึกถึงส่วนอีกส่วนที่ใหญ่กว่านิ้วที่จะเคลื่อนเข้าออกในกายหล่อนภายในไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า

​เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วทำตามที่เขาบอกอย่างว่าง่าย

​แสนยิ้มนิดๆ ก่อนจะดึงเธอมาจูบปากแรงๆ แล้วพารถออกนอกเส้นทางไปยังเส้นทางอื่น