All Chapters of รักร้าย ลูกชายมาเฟีย (อธิ..แกล้งรัก): Chapter 41 - Chapter 50

"จะไปไหน" พรพระพายพูดเมื่ออธิตั้งท่าจะลุกจากเตียง"อธิจะกลับไปรอไนท์ที่ห้อง เดี๋ยวไนท์ก็กลับมา" อธิบอกด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรงไม่ต่างจากร่างกายของเขา"ยังมีน่ามาคิดอีกหรอว่าไนท์จะกลับมา ป่านนี้ไม่รู้ไประหกระเหินอยู่ที่ไหนแล้วก็ไม่รู้ ทุกอย่างเป็นเพราะอธิคนเดียว อธิทำให้ไนท์หนีไป รออยู่ที่นี่จนกว่าป๊ากับมี้ของไนท์จะมา แล้วเตรียมคำตอบไว้ด้วยหล่ะ" พรพระพายเอ่ยต่อว่าลูกชายทั้งน้ำตา"อธิขอโทษครับแม่พาย""หยุดพูดคำนี้ได้แล้ว จะให้แม่พายบอกอีกสักกี่ครั้งว่ามันไม่มีประโยชน์แล้ว""พายใจเย็นๆ ลูกคงสำนึกผิดแล้ว""สำนึกผิดเอาในตอนที่สายนี่น่ะหรอคะพี่แทน ตอนนี้ไนท์จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้""พายกลับไปพักผ่อนที่ห้องก่อนนะ""พี่แทนคิดว่าพายจะหลับตาลงอีกงั้นหรอคะ""ไม่หลับก็นอนพักเฉยๆก็ได้รอไอเดย์กับยูมิที่ห้อง ปล่อยให้อธิได้ทบทวนการกระทำของตัวเอง พายไปพักนะพี่ขอ""ก็ได้ค่ะ" พรพระพายยอมรับฟังคนเป็นสามี กลับไปพักผ่อนที่ห้องของตัวเองอธินั่งกอดเข่าซบหน้าลงบนแขน น้ำตารินไหลออกมาไม่ขาดสาย อยากจะกลับไปหาเธอที่ห้องก็ไปไม่ได้ เพราะเขายังคงเชื่ออยู่ลึกๆว่าไนท์จะกลับมาหาเขา และอาจจะรอเขาอยู่ที่ห้องแล้ว"ดื่มอะไรอ

"อาร์ธี้จะมีน้องแล้วนะ ไนท์จะเป็นแม่ที่ดีได้ใช่ไหม ต้องได้สิ ไนท์ต้องทำได้ อาร์ธี้ต้องเป็กำลังใจให้ไนท์ด้วยนะ""ยูมิเหมือนเห็นตัวเองในอดีตเลยพี่เดย์ ตอนนั้นเวลาที่ยูมิคิดถึงพี่เดย์ ยูมิก็นั่งตรงเก้าอี้ตัวนี้กอดตุ๊กตาที่พี่เดย์ซื้อให้ แต่ต่างกันตรงที่....." ยูมิยืนมองลูกสาวที่นั่งกอดตุ๊กตาอยู่ในสวนสาธารณะแถวบ้านของคุณทิพวรรณ บนเก้าอี้ตัวเดิมที่เธอเคยนั่งกอดตุ๊กตาซิมป์สันส์ตอนที่เธอมีปัญหากับเดย์และได้ตัดสินใจมาเรียนต่อที่นี่เมื่อยี่สิบกว่าปีที่แล้ว ก่อนจะค่อยๆเงยหน้ามองคนเป็นสามีเมื่อพูดถึงเรื่องที่คุณทิพวรรณบอกกล่าวก่อนที่จะมาถึงที่นี่"ไนท์เข้มแข็งเหมือนยูมิ พี่เชื่อว่าลูกต้องผ่านมันไปได้ เราเข้าไปหาลูกกันเถอะ" เดย์สบตากับดวงตาคู่งามแล้วโอบกอดไหล่มนของภรรยาเดินเข้าไปหาลูกสาวที่เขาสุดจะคิดถึง หนึ่งเดือนเต็มๆที่เขากินไม่ได้นอนไม่หลับเพราะความเป็นห่วงลูกสาวเพียงคนเดียวที่เขาเลี้ยงดูอย่างทะนุถนอมมาแต่อ้อนแต่ออก ไม่เคยแม้แต่จะทำให้เจ็บช้ำน้ำใจ แต่กลับถูกคนอื่นทำร้ายจนไม่มีชิ้นดี"ป๊า มี้" เดย์กับยูมิมาหยุดยืนตรงหน้าลูกสาวที่กำลังนั่งก้มหน้าคุยกับตุ๊กตา ไนท์ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาของเธอเ

"ทำไมถึงกลับมาเร็วหล่ะอธิ" แทนไทถามเมื่อเห็นอธิกลับมาบ้านเร็วกว่ากำหนดอธิเดินทางไปภูเก็ตอย่างที่เขามักทำเป็นประจำในช่วงสิ้นเดือนของทุกๆเดือน ไปคอยเอาอกเอาใจ ยอมทำทุกอย่างเพื่อให้เดย์กับยูมิยกโทษให้ ถึงแม้เดย์จะยังไม่ยอมพูดด้วย แต่เขาก็ไปไม่เคยขาด บางครั้งเดย์ก็แกล้งโยนงานที่มีปัญหามาให้เขาจัดการ แต่เขาก็สามารถแก้ปัญหานั้นได้ และทำให้ลูกค้าพึงพอใจ"อาเดย์กับอายูมิไม่อยู่ครับ อากฤษณ์บอกว่าไปต่างประเทศตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว แต่พอถามว่าไปประเทศอะไรอากฤษณ์กลับบอกไม่รู้ พ่อแทน ไม่มีข่าวไนท์บ้างเลยหรอครับ หกเดือนแล้วนะครับ""ไม่มี ไนท์เหมือนคนหายสาบสูญ ไร้ร่อยรอย แต่ไนท์น่าจะติดต่อไอเดย์กับยูมิมาบ้างสิ แต่ก็เงียบ""พายว่ามันแปลกๆนะคะ คนทั้งคนจะหายไปได้ยังไง""อาเดย์กับพี่ยูมิก็แปลกนะครับ ลูกสาวหายไปทั้งคนแต่ดูไม่ทุกข์ร้อนอะไร แล้วที่บอกว่าไปต่างประเทศแต่เลขากับไม่รู้ว่าไปประเทศอะไรยิ่งแปลก" อาชิสันนิษฐาน"ไอแกริค มึงไปเช็คสายการบินทุกสายสิว่ามีชื่อตรัยคุณกับยลดาเดินทางไปประเทศอะไร ด่วน""ครับคุณแทน" แกริครับคำสั่งแล้วรีบออกไปทันที"ผมว่าอาเดย์กับพี่ยูมิอาจจะรู้ว่าไนท์อยู่ที่ไหน" อาชิพูด"มัน

"ไนท์ติดต่อมึงมาบ้างไหมวะ" อธินัดเจอเวกัสที่สวนสาธารณะใกล้บ้านคุณทิพวรรณ"ไนท์ยังไม่ติดต่อกลับมาอีกหรอวะ นี่ก็นานมากแล้วนะเว้ย" เวกัสแสร้งถาม"ไม่เลย ไนท์เหมือนคนหายสาบสูญ ไม่มีร่องรอยการหายตัว ไนท์คงเกลียดกูมาก ถึงหนีหายไปจากชีวิตกูแบบนี้""ไนท์ไม่ได้เกลียดมึงหรอก คงแค่โกรธ แค่เสียใจ ถ้าทำใจได้เดี๋ยวก็กลับมา""เจ็ดเดือนแล้วนะเว้ย ไนท์หนีกูไปเจ็ดเดือนแล้ว""ถ้าไนท์ยอมให้อภัยมึง มึงจะทำให้ไนท์เสียใจอีกไหมวะ" เวกัสถามเพื่อความแน่ใจว่าอธิจะไม่กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีก"กูจะไม่ทำร้ายความรู้สึกของไนท์อีก กูรักไนท์ ไม่มีไนท์ชีวิตนี้กูคงไม่พบคำว่าความสุข ไนท์เป็นทุกสิ่งทุกอย่างของกู ความคิดถึงแม่งโครตทรมานเลยวะ""นี่ละน่าตอนมีไม่เห็นค่า พอหายไปถึงจะรู้ซึ้ง""กูไม่เคยคิดเลยแค่คำว่าสนุก จะทำให้กูทุกข์ได้ขนาดนี้""เอาน่า เดี๋ยวกูช่วยมึงอีกแรง" เวกัสตวัดแขนกอดคอเพื่อนรัก"แล้วมึงเป็นไงบ้างวะ ทำไมมาเช่าห้องอยู่แถวนี้ได้ แทนที่จะไปหาเช่าห้องใกล้ๆมหาลัย""กูแค่ชอบบรรยากาศแถวนี้ ไม่มีไรหรอก แล้วมึงจะอยู่นี่กี่วัน""ไม่มีกำหนด พ่อแทนบอกว่างั้น""ไม่มีกำหนดหรอวะ" เวกัสถามหน้าตาตื่น"เออ ทำไม? มึงมีปัญหา

"ทางนี้เลย ...นี่คือคุณข้ามภพ MD ของที่นี่" หัวหน้าฝ่ายบุคคลเดินนำคนที่มาสัมภาษณ์งานเข้ามาในห้องทำงานของเวกัส"สวัสดีค่ะดิฉันจิณณ์จุ....." ทันทีที่ได้เห็นหน้า MD ของบริษัทแฟ้มเอกสาร กระเป๋าในมือร่วงหล่นลงไปบนพื้นกระจัดกระจายไม่ต่างไปจากเวกัสที่ได้เห็นผู้หญิงตรงหน้า เขาอุ้มอลินลงจากตัก ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ตกตะลึงด้วยความขาดไม่ถึงที่จะได้พบเธอที่นี่ เธอเปลี่ยนไป จากผู้หญิงผมสั้นดูทะมัดทะแมง แต่ตอนนี้ผมของเธอยาวสลวยรับกับใบหน้าของเธอ ทำให้ดูสวยหวานยิ่งขึ้นตรงตามสเปคของเขา"ทำไมซุ่มซ่ามอย่างนี้" หัวหน้าฝ่ายบุคคลเอ่ยว่า"ขะ...ขอโทษค่ะ ดิฉันไม่ทันระวัง" จินนี่รีบก้มลงไปเก็บกระเป๋ากับแฟ้มเอกสารบนพื้น"คุณมิเชลออกไปก่อน""คะ...ค่ะคุณข้ามภพ" มิเชลมีสีหน้างุนงงแต่ก็ยอมออกไปแต่โดยดี เธอนึกว่าจะได้ร่วมสัมภาษณ์กับเขาเสียอีก"จินมาที่นี่ได้ยังไง" เวกัสเป็นฝ่ายเริ่มต้นถามทันทีที่หัวหน้าฝ่ายบุคคลสาวออกจากห้องไป"จินเปิดเว็บหางานแล้วเจอว่าบริษัทรับสมัครเลขานุการ จินก็เลยเลือกมาที่นี่" จินนี่ตอบ"อังกฤษเนี่ยนะ แล้วจินมากับใคร""จินมาคนเดียว""เป็นผู้หญิงแต่เดินทางมาต่างบ้านต่างเมืองคนเดียว คิดอะไรอย