All Chapters of You're my lover. ผู้ชายคนนี้เป็นของฉัน : Chapter 31 - Chapter 40

"คุณปู่ขา" เสียงใสของสาวน้อยอลินวัยสิบสามปีวิ่งมากอดแทนไทด้วยความคิดถึง"คุณย่าคร้าบบบ" ฉลาม ปลาวาฬ สองแฝดหลานชายคนเล็กของตระกูลวัยเก้าขวบวิ่งเข้ามากอดพรพระพายด้วยความคิดถึงเช่นเดียวกัน"คิดถึงคุณปู่ คุณย่าที่สุดเลยค่ะ...สวัสดีค่ะคุณลุง คุณป้า คุณปู่ คุณย่า แด๊ดดี้ มัมมี้ ปะป๊า หม่าม้า พี่ๆ น้องๆ ทุกคน อลิน ขอต้อนรับทุกคนสู่เกาะอลินดานะคะ คุณตา คุณยาย อลิน ฉลาม และปลาวาฬ ได้จัดเตรียมห้องพักไว้ให้ทุกคนเรียบร้อยแล้วค่ะ" อลินกอดหอมคนเป็นปู่ย่าจนพอใจก่อนจะกล่าวต้อนรับแขกผู้มาเยือนทุกคนด้วยท่าทางสุดแสนจะน่ารัก"เชี้ย โคตรน่ารักเลยว่ะ ตากลมๆ แก้มป่องๆ น่ารักโคตร" โซนอุทานออกมาเสียงเบากับเรนเมื่อได้เห็นใบหน้าของสาวน้อยหน้าใสตากลมโตอย่าง อลิน ในขณะที่ทุกคนกำลังทักทายกันด้วยความคิดถึง"ไหนบอกไม่อยากหาห่วงมาผูกคอไงวะ" เรนว่า เพราะโซนเพิ่งจะพูดว่าตัวเองชอบความอิสระไม่อยากหาห่วงมาผูกคอ"ถ้าน่ารักแบบนี้กูยอมให้รัดแน่นๆ เลย" สายตาของโซนล่องลอยมองดวงหน้าจิ้มลิ้มของอลินราวกับต้องมนต์"ชอบว่างั้น" เรนถาม"ชอบว่ะ กูจะติดคุกข้อหาพรากผู้เยาว์ไหมวะ""ติดแน่นอนพี่โซน นอนคุกยาวๆ" ธันน์ว่า"นี่ก็ไม่มีให้กำลั

หลังจากว่ายน้ำกันจนหนำใจ ทุกคนก็ชวนกันไปเล่นน้ำทะเล เสียงหัวเราะของความสนุกสนานดังไปทั่วบริเวณ บ้างก็นั่งเล่นทราย บ้างก็วิ่งไล่จับปูลม บ้างก็จับกันโยนลงทะเลจนสำลักน้ำทะเลหน้าดำหน้าแดง กินน้ำทะเลกันไปคนละหลายอึก แต่ก็ยังหัวเราะกันลั่น โซน เรน ธันน์ก็ทำตัวกลมกลืนย้อนวัยไปกับเด็กๆ"ดูโซนกับเรนดิเหมือนเด็กเลย ธันน์ก็เป็นไปกับเขาด้วย" บัวหัวเราะกับภาพตรงหน้า ยิ้มหัวเราะอย่างมีความสุขอยู่ตรงหว่างขาของธาม โดยที่เรียวขาทั้งสองข้างของเธอพาดผ่านท่อนขาแข็งแรงข้างหนึ่งของเขาไว้"นานแล้วที่ธามไม่เคยเห็นธันน์ยิ้มหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขจริงๆ แบบนี้ ธันน์พยายามยิ้มหัวเราะ เหมือนไม่รู้สึกอะไรกับอดีต แต่ในความเป็นจริงธันน์ยิ้ม หัวเราะก็เพราะไม่อยากให้ธามจมอยู่กับภาพความทรงจำในอดีต ทั้งที่ตัวเองก็ร้องไห้ทุกครั้งที่นึกถึงพ่อกับแม่ ถ้าไม่มีไอ้เรนกับไอ้โซน เราสองพี่น้องก็คงลืมไปแล้วว่าจะต้องยิ้มยังไง หัวเราะยังไง" สายตาคู่คมทอดมองน้องชายที่หัวเราะอย่างมีความสุข"ต่อไปธามกับธันน์ก็จะยิ้มและหัวเราะได้อย่างเต็มที่ เพราะตอนนี้เราเป็นครอบครัวเดียวกัน ครอบครัวของเราใหญ่นะ ธามดูสิ ครอบครัวของเราเต็มไปด้วยความส

ชายหาดที่เคยเงียบสงบในยามค่ำคืนถูกทำให้มีสีสัน ริมชายหาดที่ถูกรังสรรค์ขึ้นด้วยโคมไฟประดับประดาจนสว่างโร่ไปทั่วทั้งบริเวณ มีซุ้มอาหารไว้ให้ทุกคนได้เลือกรับประทานตามชอบโดยมีพนักงานของรีสอร์ตจัดการให้ พร้อมเสิร์ฟแก่ทุกคน เป็นปาร์ตี้เล็กๆร่างสูงที่เดินมาเคียงคู่สาวสวยร่างบอบบาง ตลอดเวลาสายตาของเขาให้ความสนใจแต่กับใบหน้างามข้างกายอย่างหลงใหลเท่านั้น"พี่บัวสวยจังเลยค่ะ เหมือนเจ้าสาวของพี่ธามเลย" นาราเอ่ยชมพี่สาวที่อยู่ในชุดสีขาวด้วยใจจริง"นาราปากหวานตลอดเลยเดี๋ยวพี่ก็ลอยพอดี" มือบางยื่นมาบีบแก้มนุ่มน้องสาวเบาๆ"ถ้าลอยได้ก็เป็นนางฟ้าแล้วค่ะ พี่บัวสวยเป็นนางฟ้าได้ นางฟ้าของพี่ธาม ใช่ไหมคะพี่ธาม""ใช่ครับ โตขึ้นนาราก็เป็นนางฟ้าเหมือนพี่บัว เพราะนาราก็สวย" ธามพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล วางมือไว้บนศีรษะเล็กอย่างเอ็นดูในความช่างพูดของนารา"นารามากินกุ้งเร็ว เจเจ้แกะให้แล้ว" นีราร้องเรียก มือก็แกะกุ้งโดยมีเรนนั่งช่วยแกะอยู่ข้างๆ"มาแล้วๆ" พอได้ยินเสียงเรียกจากพี่สาวก็รีบวิ่งไปหาทันที"กว่าจะออกมากันได้นะ เสร็จกันไปกี่น้ำแล้วล่ะ" โซนเอ่ยว่า"อิจฉา?" ธามถามกลับหน้านิ่ง"เออดิ""ไหนตอนแรกอาอธิบอกว่าว

"วันนี้ไม่มีไข้แล้ว หายเร็วกว่าที่คิดนะเนี่ย" ธามใช้หลังมืออังที่หน้าผากของบัวที่นั่งอยู่บนเตียง หลังจากพาเธอออกมาจากห้องน้ำหลังทำธุระส่วนตัวเสร็จ ประคองหน้าเรียวด้วยสองมือ ใช้นิ้วหัวแม่มือลูบไล้สองข้างแก้มและริมฝีปากอวบอิ่มด้วยความอ่อนโยน ถ่ายทอดความรู้สึกห่วงใยผ่านแววตาสีนิล"คนเฝ้าไข้ดีต่อใจเลยหายเร็วไง" คนป่วยมีแววตาเปล่งประกายสดใสที่เปี่ยมไปด้วยความรักอย่างลึกซึ้งพร้อมทั้งกุมมืออุ่นหนาข้างหนึ่งยกขึ้นมาแนบแก้มนุ่มของตน แล้วจูบเบาๆ"ป่วยแล้วยังอ้อนอีกนะ" ธามใช้มือลูบแก้มเนียนและศีรษะเล็กเบาๆ อย่างรักใคร่ไม่ต่างกัน ก่อนจะโน้มใบหน้าลงไปบรรจงหอมแก้มนุ่มฟอดใหญ่ จูบเบาๆ ที่หน้าผากมน เปลือกตา แตะหน้าผากของตนกับร่างบางไว้ด้วยกัน ใช้จมูกโด่งคมชนจมูกโด่งเล็กไปมา รู้สึกถึงลมหายใจผะผ่าวของกันและกัน ก่อนจะแตะริมฝีปากอุ่นบดเบียดริมฝีปากอวบอิ่ม จูบซ้ำๆ เบาๆ อย่างอ่อนโยนราวกับว่าโลกนี้มีกันเพียงแค่สองคน โดยไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง แม้แต่เสียงเคาะประตูก๊อกๆ"ขออนุญาตตรวจเยี่ยมคนไข้หน่อยนะคะ" บุรุษและสตรีในชุดขาวที่ทำหน้าที่เป็นหมอกับพยาบาลเดินเข้ามาภายในห้อง เสียงหวานของพยาบาลเอ่ยขึ้นทั้งคู่จึงได้สต

"ไอ้เทรย์โดดซ้อมนะมึง" ธามเอ่ยว่าทันทีหลังจากดูคลิปการซ้อมของเทรย์จบ แต่มีเพียงสี่วันเท่านั้น"โดดที่ไหนเฮีย ผมก็ซ้อมตามตารางทั้งสี่วัน แล้วเฮียดู ผมทำเวลาได้ดีขึ้นเรื่อยๆ เฮียต้องชมผมดิ" เทรย์รีบแก้ตัวทันควัน"เวลาดี แต่มึงคิดว่าเวลาแค่นี้พอ? ที่กูอยากให้มึงซ้อมบ่อยๆ เพราะกูอยากให้มึงชินกับรถคันนี้" ธามธิบาย เพราะรถคันนี้เป็นรถที่เขาสั่งเข้ามาใหม่แทนคันเดิมที่เทรย์ใช้แข่งจนคุ้นชิน เขาจึงอยากให้เทรย์ทำความคุ้นเคยกับระบบของรถคันใหม่"กูทำให้มึงสี่วันมึงก็เลยซ้อมแค่สี่วันว่างั้น" เรนเอ่ยขึ้นมาอีกคนเพราะเขาเป็นคนทำตารางการซ้อมในแต่ละอาทิตย์ของเทรย์ แต่เพราะด้วยงานที่ล้นมือต้องรีบเคลียร์ให้เสร็จก่อนไปภูเก็ต เขาจึงทำตารางให้แค่สี่วันก่อน แต่พอบัวไม่สบายต้องเข้าโรงพยาบาลทำให้กำหนดการคาดเคลื่อนไปหนึ่งวัน"ก็ใช่ไงเฮีย ก็เฮียทำให้ผมแค่นี้ผมก็ซ้อมแค่นี้ดิ" เทรย์ตอบด้วยน้ำเสียงยียวนพร้อมทั้งไหวไหลเบาๆ"อีกสองอาทิตย์มึงจะแข่ง มหาลัยก็จะเปิด มึงจะไม่ได้ซ้อมอย่างเต็มที่แล้ว แทนที่มีเวลามึงจะซ้อม มึงคิดไม่ได้เหรอวะไอ้เทรย์ แล้วมึงจะได้แชมป์ไหมห๊ะ" ธามเอ่ยว่าด้วยอารมณ์คุกรุ่น"มึงนี่มันเทสมชื่อมึงจริ