All Chapters of You're my lover. ผู้ชายคนนี้เป็นของฉัน : Chapter 41 - Chapter 50

"เปรมฝากหน่อย เปรมเป็นผู้ชายอยู่เฉยๆ เดี๋ยวเขาจะหาว่าผู้ชายรังแกผู้หญิง มันจะดูไม่แมน" บัวกับหลินส่งกระเป๋ากับหนังสือให้เปรมถือก่อนที่จะเดินไปซื้อน้ำหวานที่ซุ้มน้ำใกล้ๆ"น้ำแดงสามแก้วไม่ต้องผสมน้ำหรือโซดา น้ำแข็งก็ไม่ต้องใส่" พอได้แก้วน้ำแดงบัวยื่นให้หลินหนึ่งแก้ว แล้วตัวเองถือไปสองแก้ว"ยั้งมือไว้บ้างนะเว้ย เดี๋ยวจะตายเสียก่อน" เปรมบอกอย่างรู้ชะตากรรมของผู้หญิงปากพล่อยสามคนนั้น ก่อนที่สองสาวเพื่อนซี้จะก้าวเท้าเข้าไปหากลุ่มของหญิงสาวสามคนที่จับกลุ่มนินทาบัว แล้วยังจะพาดพิงคุณปู่ที่เธอรักอีกด้วยบัวกับหลินเดินไปยืนอยู่ด้านหลังของพวกเธอทั้งสามคนที่ไม่ได้รู้เนื้อรู้ตัวอะไรเลย เพราะเอาแต่พูดใส่สีตีไข่เรื่องของบัวอย่างเมามันกรี๊ดดดดด!!!เสียงกรีดร้องของผู้หญิงสามคนดังลั่นเมื่อถูกน้ำแดงเต็มแก้วราดลงบนหัวเธอทั้งสามคน พร้อมทั้งลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ปาดน้ำแดงเหนียวๆ ออกจากใบหน้า"อีบ้า! ทำอะไรของเธอเนี่ย" หนึ่งในหญิงสาวสามคนชี้หน้าบัวอย่างเอาเรื่อง"นึกว่าหิวน้ำไง ชอบพูดให้ร้ายคนอื่นกันนัก แล้วจะบอกให้อีกอย่างนะว่าฉันไม่ชอบให้ใครมาชี้หน้า" บัวกอดอกมองหน้าอีกฝ่ายอย่างท้าทาย ก่อนจะเอ่ยบอก ถึงแม้น

"ลูกสาวของคุณทำกับลูกสาวของพวกเราขนาดนี้ คุณจะรับผิดชอบยังไง" แม่ของผู้หญิงหนึ่งในสามพูดใส่หน้าอาชิกับชะเอมด้วยความเกรี้ยวกราดต่อหน้าคณบดีของคณะบริหารธุรกิจ โดยทั้งสองฝ่ายนั่งประจันหน้ากันอยู่ในห้องประชุมของคณะ"ใช่ คุณจะรับผิดชอบยังไง ดูหน้าลูกสาวฉันสิเป็นรอยขนาดนี้ ถ้าเกิดเสียโฉมขึ้นมาจะว่ายังไง" แม่ของผู้หญิงที่โดนหลินใช้เล็บกรีดหน้าเอ่ยว่าด้วยความเกรี้ยวกราดไม่แพ้กัน"ท่านคณบดีต้องจัดการเรื่องนี้นะครับ พวกผมไม่ยอม นี่คุณเลี้ยงลูกยังไงให้เป็นอันธพาลมารักแกคนอื่นแบบนี้" พ่อของคนที่ถูกบัวฟาดศอกใส่กับถีบเข้าไปเต็มแรงเอ่ยขึ้นอย่างไม่ยอมเช่นกันฝ่ายหญิงสาวทั้งสามคนที่ใบหน้ามีแต่ร่องรอยความบอบช้ำนั่งอยู่กับผู้ปกครองของแต่ละคน ส่วนฝั่งของบัวกับหลินมีอาชิกับชะเอม ธาม และเปรม ส่วนแทนไทกับพรพระพายเดินทางไปเชียงรายพร้อมกับครอบครัวของเอวาตั้งแต่งานสังสรรค์รวมครอบครัวที่ภูเก็ตแต่อาชิก็โทรไปรายงานให้ทั้งคู่ทราบแล้วคณบดีนั่งอยู่ตรงกลางของห้องประชุม ยังมีรองคณบดีของคณะ และอาจารย์ประจำสาขาของแต่ละฝ่ายมาร่วมฟังด้วย ส่วนพ่อแม่ของหลินเดินทางไปต่างประเทศจึงไม่สามารถมาร่วมรับทราบข้อกล่าวหาในครั้งนี้ได้

"เป็นอย่างที่ธามบอกจริงๆ ด้วย พอใกล้วันแข่งเทรย์ก็ซ้อมไม่ยอมหยุด ดูเปลี่ยนเป็นคนละคนเลยนะ จริงจังสุดๆ" บัวยืนดูเทรย์ซ้อมขับรถแข่งบนอัฒจันทร์ในเวลาเกือบสามทุ่ม"นี่แหละอีกมุมหนึ่งของไอ้เทรย์ มันถึงเป็นม้ามืดของการแข่งเมื่อปีที่แล้วอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด" ธามพูดพลางถอดเสื้อช็อปมาคลุมไหล่มนไว้ ด้วยอากาศที่เย็นเกรงว่าเธอจะป่วยไข้ขึ้นมา"ขอบคุณค่ะ แต่ธามก็เป็นคนที่เห็นความสามารถในตัวเทรย์ และปลุกมันขึ้นมา" น้ำเสียงหวานเอ่ยขอบคุณพร้อมทั้งกระชับเสื้อช็อปไว้"ไอ้เทรย์มันมีความมุ่งมั่น การแข่งรถคือความฝันของมัน ฝันที่เหมือนกับฝันของธาม มันเลยยอมมาอยู่ในทีมทั้งที่ธามพูดกับมันแค่ไม่กี่คำ" มืออุ่นหนากอดกระชับเอวบางเข้ามาแนบชิดติดกาย"ธามพูดกับเทรย์ว่ายังไงเหรอ เทรย์ถึงยอมมาร่วมทีม" ใบหน้างามเงยมองใบหน้าหล่อเหล่าอย่างใคร่รู้ปนสงสัย"ปีที่แล้วธาม ไอ้เรน ไอ้โซน ได้ไปดูการแข่งเซอร์กิตที่ญี่ปุ่น ไอ้เทรย์ลงแข่งสนามเดียวกับไอ้รัณย์ ตอนนั้นไอ้รัณย์มันเป็นตัวเกร็งเช่นเดียวกับไอ้โรเจอร์และอิบุกินักแข่งของเจ้าภาพ ทุกคนมัวแต่ห้ำหั่นกันเอง เล่นสกปรกใส่กัน จนเหลือแต่ไอ้รัณย์ที่ขับเข้าคู่มากับไอ้เทรย์ แต่ไอ้รัณ

"การที่ทุกทีมเข้าร่วมการแข่งขันในครั้งนี้ ซึ่งถือว่าเป็นการเปิดประสบการณ์ให้กับทั้งรถและคนที่สร้างรถเหล่านั้น เพื่อนำความรู้สึกที่ได้จากการขับ รวมถึงสมรรถนะของรถยนต์อันไร้ขีดจำกัดที่ได้จากการแข่งขัน การเข้าร่วมกีฬามอเตอร์สปอร์ตที่เชื่อว่าการทดสอบขีดจำกัดของสมรรถนะการขับขี่ขั้นสูงสุดของรถยนต์ จะแสดงให้เห็นถึงศักยภาพของรถยนต์ได้อย่างเต็มที่ ซึ่งเราไม่สามารถเห็นได้ในการขับขี่แบบปกติในชีวิตประจำวัน ทั้งหมดล้วนเป็นเป้าหมายที่ท้าทาย ขอให้นักแข่งทุกท่านแสดงศักยภาพของตนเองอย่างเต็มที่เช่นกัน ขอให้ผู้ชมที่อยู่ ณ ที่แห่งนี้ให้ทุกท่านปลุกความกล้าที่จะก้าวข้ามขีดจำกัดแห่งความท้าทายไปกับสมรรถนะการขับขี่อันดีเยี่ยมของรายการแข่งขันรถยนต์ทางเรียบในวันนี้ ณ สนาม Travis International Circuit แห่งนี้สนามแข่งขันระดับสากล สนามแข่งที่ตอบสนองทุกรูปแบบของการแข่งขันอย่างไร้ขีดจำกัด ผมขอเปิดการแข่งขันรถยนต์ทางเรียบอย่างเป็นทางการ ณ บัดนี้ ขอให้ทุกท่านสนุกสนาน ตื่นเต้น และเร้าใจไปกับการแข่งขันครั้งนี้ครับ" แทนไทกล่าวเปิดการแข่งขันรถยนต์ทางเรียบอย่างเป็นทางการต่อหน้าผู้เข้าชมเป็นจำนวนมาก เสียงปรบมือดังกึกก้องไปท

"พวกมึงมาทำไม ถ้าจะมาเยาะเย้ยกันก็กลับไป" นิคลุกขึ้นยืนมองหน้าธาม บัว เรน แววตาแข็งกร้าวในขณะที่นั่งเฝ้ารัณย์ที่มีสภาพใส่เฝือกที่คอกับขาขวา มีรอยฟกช้ำให้เห็นบ้างประปราย นอนหลับสนิทอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องพักระดับวีไอพี โรงพยาบาลของสายฟ้า ส่วนโซนรับหน้าที่ดูแลเด็กๆ พาไปส่งบ้านเพื่ออาบน้ำแต่งตัวไปงานเลี้ยงฉลองแชมป์ที่ DEMO69 ด้วยรถตู้ที่อาชิสั่งบอดี้การ์ดไว้ให้คอยรับเด็กๆ กลับ"พวกกูไม่ได้จะมาเยาะเย้ย พวกกูแค่จะมาเยี่ยมไอ้รัณย์" ธามเอ่ยบอกเสียงเรียบในมือมีกระเช้าดอกไม้"ไม่จำเป็น กลับไป" นิคยังคงตอบกลับเสียงแข็งปฏิเสธน้ำใจอย่างไม่ไยดี"พวกเรามาเยี่ยมในฐานะผู้จัดการแข่งขัน ซึ่งเป็นสิ่งที่พึงกระทำ ไม่ได้มาในฐานะคู่แข่ง เพราะถ้ามาในฐานะนั้นพวกเราคงไม่มาหรอกค่ะ แล้วฝ่ายของพวกคุณที่เล่นนอกเกม นักแข่งของคุณถึงได้มีสภาพเช่นนี้" บัวบอกอย่างไม่กลัวเกรง ในเมื่ออีกฝ่ายไม่เห็นถึงน้ำใจและเอ่ยไล่อย่างไม่ไว้หน้า เธอก็ไม่ยอมเหมือนกัน"ถึงได้บอกไงว่าไม่จำเป็น กลับไปเถอะ" นิคยังคงปฏิเสธ"พวกเราแค่มาเยี่ยมลุง ให้เยี่ยมไม่ได้เหรอคะ ภิณแค่อยากเยี่ยมลุงแป๊บเดียวเอง นะคะ" น้ำเสียงใสๆ ดังขึ้นพร้อมกับเจ้าของใบหน้