All Chapters of You're my lover. ผู้ชายคนนี้เป็นของฉัน : Chapter 51 - Chapter 60

"ธามขาาาาา" เรียวแขนเล็กโอบรอบลำคอแกร่ง เรียกคนตรงหน้าเสียงหวานยานคาง สายตาฉ่ำเยิ้ม ราวกับคนเมา โดยที่ลำแขนแกร่งโอบรั้งเอวคอดไว้ เมื่อกลับมาถึงคอนโดมิเนียมหลังจากงานเลี้ยงฉลองชัยชนะการแข่งรถยนต์ทางเรียบ"เหล้าก็ไม่ได้ดื่มทำไมถึงเมา หืม?" ใบหน้าหล่อเหลาก้มลงหาซอกคอขาวเนียนเอ่ยถามเสียงแหบพร่า ก่อนจะประทับจูบลงไปแล้วขบเม้มเบาๆ ไปทั่วลำคอระหงพอให้ร่างบางได้รู้สึกซ่านสยิว"เมารัก เมามากเลยด้วย เพราะบัวรักๆๆๆๆๆธาม รักธามที่สุด ธามไปอาบน้ำกับบัวนะ บัวช่วยถอดเสื้อให้นะ" ธามโอบกอดบัวมานั่งบนตัก ในขณะที่มือเรียวกำลังช่วยแกะกระดุมเสื้อแต่ก็ยังมิวายยั่วยวนเขาด้วยสีหน้าและแววตาธามกอดบัวไว้หลวมๆ ดึงรั้งเสื้อยืดคอกว้างจนไหล่ตกเผยให้เห็นผิวขาวนวลเนียนละเอียด ใช้จมูกโด่งและริมฝีปากอุ่นค่อยๆ กดประทับไปทีละจุดบนไหล่มน ไล้สัมผัสมาถึงซอกคอ สูดดมกลิ่นหอมของกายสาวที่คุ้นเคย ยิ่งรู้สึกถึงแรงปรารถนาที่ค่อยๆ คุกรุ่นขึ้นมา มืออุ่นหนาลูบไล้แขนเรียว ดึงชายเสื้อยืดถกรั้งขึ้นเหนือศีรษะ เหลือเพียงบราเซียสีดำที่โอบอุ้มสองเต้าอวบอิ่มขนาดใหญ่ มืออุ่นร้อนเข้าลูบไล้บีบคลึงฟอนเฟ้นหนักเบาตามที่อารมณ์พาไป ก่อนจะปลดตะขอบราเ

แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างที่เป็นกระจกใสทั้งหมด ผ้าม่านสีขาวสะอาดตาที่ถูกเลื่อนเก็บที่มุมหนึ่งสะบัดไสวตามแรงลมที่พัดเข้ามาบนเตียงนอนหลังใหญ่มีร่างบอบบางใส่ชุดเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่กำลังซุกเข้าหาความอบอุ่นจากหน้าอกแกร่งของร่างสูงที่กำลังนอนตะแคงมองคนรักในอ้อมกอดของตัวเองด้วยรอยยิ้มมีความสุขหลังตื่นจากการหลับใหลไปกับบทรักเมื่อช่วงบ่ายธามรู้สึกมีความสุขทุกครั้งที่ตื่นขึ้นมาแล้วเห็นใบหน้างดงามของบัวเป็นคนแรก มันช่างเป็นความรู้สึกที่สุดแสนวิเศษจริงๆจากผู้ชายที่เย็นชา ไม่มีหัวใจ แต่ตอนนี้หัวใจของเขากลับอุ่นขึ้นเพียงเพราะร่างบอบบางในอ้อมกอด ธามอดไม่ได้ที่จะก้มลงกดจูบริมฝีปากอวบอิ่ม ขบเม้มเบาๆ ก่อนจะผละออกมานอนอมยิ้มอยู่คนเดียวอย่างมีความสุข สายตาคมทอดมองร่างบอบบางที่ยิ่งซุกเข้าหาเขาด้วยแววตารักใคร่ แขนแกร่งโอบกอดให้แน่นขึ้น"ขอบคุณนะที่รัก" น้ำเสียงนุ่มทุ้มเอ่ยกระซิบเสียงแผ่วก่อนจะค่อยๆ ปล่อยกอดอย่างนึกเสียดายทั้งที่อยากนอนกอดเธอไว้แบบนี้ไม่ไปไหน ธามลุกขึ้นจากเตียงนุ่มเพื่อเตรียมอาหารมื้อแรกของวัน เพราะเกรงว่าถ้าบัวตื่นขึ้นมาจะหิว เนื่องมาจากบรรเลงเพลงรักกันจนไม่ได้กินอะไรมาทั

"บัว เข้ามาก่อนสิ" มอสเปิดประตูห้องหลังจากที่บัวกดกริ่งไม่นาน"อืม คนอื่นมากันหรือยัง" บัวเดินเข้ามาในห้องของมอส"ยังเลย ไอ้เบสบอกว่าติดธุระที่บ้านจะมาช้าหน่อย บัวนั่งก่อน มอสเอาน้ำกับขนมมาให้" มอสบอกก่อนจะเดินเข้าไปในห้องครัวซึ่งอยู่ติดๆ กับห้องนั่งเล่น"มอสออกแบบโลโก้ไปถึงไหนแล้ว บัวขอดูหน่อยสิ" บัวเอ่ยถามเมื่อมอสเดินกลับมาพร้อมน้ำส้มและขนม"มอสเปิดคอมให้ มอสทำไว้สองแบบ ว่าจะให้ทุกคนเลือก บัวมานั่งตรงนี้สิ" มอสบอกขณะเปิดคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะ เอ่ยเรียกให้บัวมานั่งเก้าอี้"บัวชอบอันไหน" มอสยืนซ้อนหลัง มือขวาจับเมาส์เปิดโลโก้ที่เขาออกแบบให้บัวดู ส่วนมือซ้ายจับพนักพิงเก้าอี้ไว้ ทำให้เหมือนเขากำลังโอบเธออยู่ แต่เธอก็ไม่ทันได้คิดอะไร สายตาเพ่งพินิจหน้าจอคอมพิวเตอร์เลือกแบบโลโก้ของผลิตภัณฑ์ ใบหน้าหล่อของเขาอยู่ใกล้ใบหน้าของเธอเพียงนิด"บัวชอบอันนี้มันดูโดดเด่น เป็นที่น่าจดจำดี" บัวเลือกแบบโลโก้"มอสก็ชอบอันนี้ บัวว่าเราควรเพิ่มหรือลดอะไรอีกไหม""บัวว่ามันโอเคอยู่แล้วนะ บัวชอบ ไว้พวกนั้นมาให้ลงมติอีกที เรา ปริ้นออกมาแล้วตัดก่อนดีไหม พวกนั้นจะได้ตัดสินใจง่ายขึ้น" บัวเลื่อนเมาส์ดูโลโก้ไปเรื่อย

ร่างบอบบางนอนแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าขาวซีดเซียวไร้สีเลือดฝาด ริมฝีปากซีดเผือดไร้สีระเรื่อ ทว่ากลับไม่ได้ลดความสวยลงไปเลยสักนิด ในขณะที่อีกฝ่ายไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ คนเฝ้าไข้ก็ดูไม่แตกต่างกันเท่าไหร่นักสามวันมานี้ ธามเอาแต่นั่งนิ่งไม่ต่างจากคนบนเตียงเท่าไหร่นัก ไม่กิน ไม่นอน ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นนอกจากคนตัวเล็กบนเตียงร่างสูงบนเก้าอี้ทอดสายตาไปยังเจ้าหญิงนิทราอย่างหวั่นกลัว กลัวว่าเธอจะกลายเป็นเจ้าหญิงนิทราไปจริงๆ ความเหน็บหนาวเกาะกุมหัวใจแกร่งอย่างเหนียวแน่น"ตื่นขึ้นมาสักทีสิที่รัก ลืมตาขึ้นมาคุยกับธาม บัวหลับนานไปแล้วนะ รู้ไหมว่าธามคิดถึงบัวมากแค่ไหน..." ดวงตาคู่คมคลอด้วยหยาดน้ำใส สองมือใหญ่กุมมือเล็กไว้แน่นหนา ริมฝีปากพรั่งพรูคำพูดมากมายออกมาแผ่วเบาราวกับว่าต้องการให้คนที่หลับไม่ได้สติได้รับรู้ถึงความรู้สึกก้นบึ้งของหัวใจที่เขาบรรยายเท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมด"อย่านิ่งแบบนี้สิบัว ธามจะขาดใจตายอยู่แล้วรู้ไหม..." บัวยังคงนอนนิ่งสนิทไร้การตอบรับใดๆ ในขณะที่อีกฝ่ายกำลังรู้สึกทรมานเหมือนจะขาดใจตายอย่างที่พูดจริงๆใบหน้าหล่อเหลาก้มลงแนบกับฝ่ามือเล็กที่มือหนากุมไว้อยู่ตลอดเว

อาชิ เดล ภู สายฟ้า ธาม เรน และโซน ตรงไปยังโกดังร้างที่บอร์ดี้การ์ดนำตัวมาซารุกับโรเจอร์มาขังไว้ก่อนหน้า รวมทั้งเบส มอส ทั้งสี่คนถูกมัดติดกับเก้าอี้เก่าๆ ที่ใกล้จะพังอย่างหมดสภาพ อันเนื่องมาจากการกระทำของบอดี้การ์ดที่รับหน้าที่จัดการกับคนพวกนี้ระหว่างรอผู้เป็นนายที่นี่ยังมีสภาพไม่ต่างไปจากเดิมนักทั้งที่ถูกปิดตายมาเป็นสิบๆ ปี นับตั้งแต่หลังจากเกิดเรื่องของชะเอม ทั้งที่อาชิและทุกคนไม่เคยคิดว่าจะต้องมาที่แห่งนี้อีก แต่วันนี้ต้องกลับมาเยือนอีกครั้ง"อย่าทำอะไรผมสองคนเลยนะ...อ่ะ...อ๊ากกกก..." เสียงของเบสกำลังร้องขออย่างอ้อนวอน เมื่อถูกแก้มัดออกมา ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสเมื่อถูกมีดอันแหลมคมกรีดเป็นทางยาวที่แขนข้างขวาจนเลือดไหลซึมออกมาตามแนวทางบาดแผลอย่างไม่ขาดสาย แล้วกดใบมีดลงตัดเส้นเอ็น ของเหลวสีแดงข้นพวยพุ่งออกมา ตามคำสั่งของอาชิที่ให้จัดการ เพื่อให้มือขวาของเบสใช้การไม่ได้ ก่อนที่บอดี้การ์ดจะหยุดการกระทำเมื่อผู้เป็นนายปรากฏตัวประตูและหน้าต่างที่มีสนิมกัดกินจนเกิดเสียงอืดอาดเมื่อยามเปิดปิด ทำให้บอดี้การ์ดที่กำลังทรมานร่างทั้งสี่ชะงักการกระทำ และหันมาโค้ง