Lahat ng Kabanata ng นิยายของข้า เนื้อเรื่องผิดเพี้ยนไปหมดแล้ว: Kabanata 91 - Kabanata 99

หนิงอันให้เสี่ยวผิงนำตำราปกขาวไปเก็บลงในหีบที่นางจะนำติดตัวไปด้วย ก่อนจะเดินไปที่เรือนของมู่หยาง“พี่หญิง ท่านมาทำอันใดที่เรือนของข้าขอรับ” มู่หยางตกใจไม่น้อย เพราะหนิงอันนางควรจะเข้านอนได้แล้ว“ข้าจะมานอนกับเจ้า ต่อไปคงไม่ได้มานอนด้วยกันแล้ว”มู่หยางเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หนิงอันเห็นเขาทำท่าจะปฏิเสธ นางจึงพูดขึ้น “เข้าไปในห้องได้แล้ว เมื่อก่อนก็ใช่ว่าจะไม่เคยนอนด้วยกัน ข้าอยากพูดคุยเรื่องเก่าๆ กับเจ้า” หนิงอันลากแขนน้องชายเข้าไปในห้องนอนของเขาสองพี่น้องพูดคุยเรื่องเก่าอยู่กว่าค่อนคืน มู่หยางก็ชิงหลับไปก่อนหนิงอัน นางจึงดึงตัวน้องชายเข้ามาสวมกอดแล้วหลับตามน้องชายไปฟ้ายังไม่สว่างบ่าวก็มาตามหนิงอันให้กลับไปเตรียมตัว มู่เหยียนมาคอยดูแลความเรียบร้อยตั้งแต่เริ่ม เหมือนนางจะตื่นเต้นกว่าหนิงอันเสียอีก“แต่งหน้าหนาเพียงนี้ มันน่ามองตรงใด” นางอยากจะลบแล้วแต่งให้ใหม่“ท่านแม่” หนิงอันดึงแขนเสื้อของมู่เหยียน เมื่อแม่สื่อที่แต่งหน้าของนางอยู่เริ่มทำตัวไม่ถูก “อวี่เออร์คงตื่นแล้ว ท่านแม่ไปจับนางแต่งตัวให้งามดีหรือไม่เจ้าคะ” หากมู่เหยียนยังอยู่ แม่สื่อคงได้ลบหน้านางแต่งใหม่เป็นรอบที่สามแน่“จริง

เถียนซีโหยว่มิได้ปกปิดวิธีการคิดเอาไว้ เขาสอนทุกคนในกรมคลังด้วยความเต็มใจ นอกจากจะตรวจสอบบัญชีว่าถูกต้องหรือไม่ เถียนซีโหยว่ยังมอบหลักฐานการยักยอกเงินในกรมคลังและกรมอื่นที่มาเบิกเงินให้เจ้ากรมคลังอีกด้วย คนที่ถูกจัดการกว่าครึ่งล้วนเป็นคนของเหลียงอ๋อง“ท่านลงมือเร็วเช่นนี้ จะไม่เกิดเรื่องร้ายหรือเจ้าคะ” หนิงอันที่รู้ทุกอย่างที่สามีนางทำก็อดเป็นห่วงความปลอดภัยของเขาไม่ได้“ย่อมต้องมีคนใจกล้า แต่เจ้าไม่ต้องห่วง สามีเจ้าในตอนนี้มิใช่บัณฑิตไร้เรี่ยวแรงแม้แต่ไก่ก็ฆ่าไม่ได้อีกแล้ว”“ถึงอย่างนั้นท่านก็ต้องระวังตัวนะเจ้าคะ ออกนอกจวนก็พาคนไปมากเสียหน่อย” ตอนนี้เถียนซีโหยว่ออกจากจวนตั้งแต่เช้า กว่าจะกลับมาถึงจวนฟ้าก็มืดแล้ว นอกจากงานในกรมคลัง เขายังต้องไปหารือที่ตำหนักอ๋องอยู่บ่อยครั้ง“ข้าฟังเจ้า” เขาโอบตัวนางเข้ามาสวมกอด เพราะรู้ดีว่าหนิงอันนางเป็นห่วงเขามากเพียงใด “ข้าฟังเจ้าแล้ว...เจ้ามีรางวัลให้ข้าหรือไม่”หนิงอันรู้ดีว่ารางวัลที่เขาต้องการคือสิ่งใด นางจับใบหน้าของเขาเอาไว้ ก่อนจะดึงรั้งต้นคอเข้ามาหาเพื่อรับจุมพิตที่เร่าร้อน บางครั้งหนิงอันนางก็สงสัยว่าสามีของนางลุกไปทำงานไหวได้อย่างไร ในเม

แต่ผู้ที่รู้เรื่องย่อมสะใจที่เห็นคนจะโดนเล่นงานเช่นที่ตนเองเคยโดนมาแล้ว เถียนซีโหยว่ที่อยู่ด้วยก็มีใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงสิ่งใดออกมา ภายในอกเขาย่อมยินดีที่หนิงอันนางจะถูกส่งตัวกลับ เพื่อจะได้ไม่ต้องอยู่อย่างลำบาก กินแต่อาหารเจราชโองการถูกประกาศออกไป สร้างความตกใจและยินดีในความโชคร้ายของสองสามีภรรยาตระกูลเถียนเป็นอย่างยิ่ง หวงอวี้หลินเมื่อรู้เรื่องก็นึกโมโหหลี่เฟยจนอยากให้คนไปตามนางมาลงโทษ“หลินหลิน เจ้าจะโกรธแค้นนางไปเพื่ออันใด ต้องขอบใจนางถึงจะถูกที่ทำให้ข้าได้กลับไปนอนที่จวนอย่างสบาย” พออยู่กันตามลำพังหวงอวี้หลินไม่ยอมให้หนิงอันนางเรียกตนเองว่าฮองเฮา“เหอะ ข้าก็นึกดีใจที่เจ้าจะได้อยู่ข้างกาย ได้พูดคุยเล่นกันเสียหน่อย ดีนัก...นางทำเสียเรื่องหมด ข้าจะจำความแค้นครั้งนี้เอาไว้” หวงอวี้หลินก็เพิ่งจะได้มาอยู่อารามหลวงไม่กี่วัน เพราะนางต้องอยู่ไฟหลังคลอดบุตร“เจ้าไม่ได้ยินที่ฝ่าบาทตรัสหรือ ให้คนไปส่งข้าพร้อมกับบอกท่านแม่ของข้า เจ้าคิดว่าตระกูลหลี่จะเป็นเช่นใด”หวงอวี้หลินพอคิดตามสิ่งที่หนิงอันพูดก็ยิ้มกว้างออกมา “คงสนุกกว่างิ้วที่ข้าได้ดู”หนิงอันพูดคุยกับหวงอวี้หลินอีกเพียงไม่กี่ประโยคก็บ

บรรดาคุณหนูที่คิดอยากจะแต่งเป็นฮูหยินรองของเถียนซีโหยว่ก็เปลี่ยนใจทันที พอนึกย้อนถึงเรื่องของคุณหนูเฉียวที่ต้องการแต่งเป็นฮูหยินของเถียนซีโหยว่ ก็อดจะสั่นสะท้านไม่ได้ หากพวกนางยังคงดื้อรั้นคงมีชะตาชีวิตไม่ต่างจากคุณหนูเฉียวขุนนางทั้งหลายเมื่อรู้ว่าเถียนซีโหยว่เป็นบุตรเขยของเจ้าสำนักชวี่ สายตาที่มองก็เกิดความหวาดกลัวขึ้นมา บางคนรีบเข้ามาสร้างความสัมพันธ์อันดีไว้ ต่อไปเรื่องที่ตนซุกซ่อนเป็นความลับ หวังว่าเถียนซีโหยว่จะไม่ขุดขึ้นมาเอาความหลังจากวันนั้น พิธีศพของฮ่องเต้พระองค์ก่อนก็ไม่เกิดปัญหาใดขึ้นมาอีกเลย เถียนซีโหยว่ก็แทบจะไม่เคยพักอยู่ในอาราม หลังจากแยกย้ายเข้าห้องพัก เขาก็แอบหนีกลับไปนอนกอดเมียรักที่จวนตระกูลมู่ ต่อให้มีคนจับได้ แต่จะกล้าหาเรื่องเขาหรือไม่เล่าผ่านพ้นพิธีพระศพ สนามสอบซิ่วไฉก็เริ่มเปิดสอบ มู่หยางในวัยสิบสามหนาว เข้าร่วมการสอบในครั้งนี้ด้วย ภายในราชสำนักเกิดความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ พอเปลี่ยนผู้นั่งบัลลังก์ ตำแหน่งขุนนางย่อมเกิดความเปลี่ยนแปลงหวงจื้อเจี้ยน เลื่อนขึ้นเป็นรองเจ้ากรมศาลต้าเยี่ย แทนรองเจ้ากรมที่ขยับขึ้นไปนั่งตำแหน่งเจ้ากรมแทนตระกูลหลี่เถียนซีโหยว่ นับว