Lahat ng Kabanata ng นิยายของข้า เนื้อเรื่องผิดเพี้ยนไปหมดแล้ว: Kabanata 41 - Kabanata 50

มู่เหยียนเคาะนิ้วกับที่พักแขน “อยากเปิดก็เปิดเลย เจ้าจะได้มีสิเดิมติดตัวออกเรือนไปมากหน่อย ถึงข้าจะเตรียมเอาไว้ให้เจ้ามากแล้วก็ตาม ข้าซื้อร้านติดกับร้านสบู่ของเจ้าไว้ นำไปเป็นร้านผ้าก็แล้วกัน”“ท่านเก็บไว้ให้หยางเออร์ไม่ใช่หรือเจ้าคะ ข้าหาซื้อใหม่ก็ได้”“หยางเออร์ไม่ต้องวิ่งออกไปทำการค้าเช่นเจ้า ทุกสิ่งที่เป็นของข้ากับท่านพ่อเจ้าในตอนนี้ก็คือของเขาทั้งหมด ห่วงตัวเจ้าเองเถิด”“จริงด้วยเจ้าค่ะ พี่สือคงต้องเหนื่อยเพิ่มแล้ว” อาสือแทบจะออกหน้าเรื่องร้านค้าทั้งหมดให้หนิงอัน หากนางเปิดร้านเพิ่มเขาก็ต้องเหนื่อยเพิ่ม“ไปกันเถิด ข้าจะแนะนำผู้ดูแลร้านคนใหม่ให้เจ้าด้วย”“แล้วพี่สือเล่าเจ้าคะ”“เจ้าจะแย่งคนของข้าอีกหรือ เขาเป็นมือซ้ายของข้าเลยนะ”สองแม่ลูกเดินพูดคุยกันไปขึ้นรถม้าที่หน้าประตูเรือน บ่าวที่เดินตามได้แต่อมยิ้มมอง เพราะบทสนทนาไม่เหมือนแม่กับลูก แต่เหมือนสหายสนทนากันมากกว่ามู่เหยียนพาหนิงอันไปดูร้านที่เตรียมจะเปิดขายสบู่ก่อน การตกแต่งภายในร้านก็เป็นหนิงอันที่เขียนแบบออกมาเอง พอนางได้เห็นร้านที่สร้างเสร็จก็ตั้งตารอวันที่จะเปิดร้าน ร้านค้าอีกร้านที่จะนำมาเปิดร้านผ้าอยู่ติดกัน หนิงอันจึงร

รองเจ้ากรมฮั่ว เปิดหีบไม้ขึ้นดู ด้านในสมุดบัญชีอยู่หนึ่งเล่ม ด้านในบันทึกเงินเข้าออกตอนที่เขาเดินทางไปสร้างเขื่อนในเมืองเจียงหนาน เงินที่ได้มาล้วนมาจากค่าแรงชาวบ้านและสิ่งก่อสร้างที่ถูกเปลี่ยนเป็นของราคาต่ำทั้งสิ้น“นะ นายท่าน” พ่อบ้านวิ่งเข้าไปประคองร่างของรองเจ้ากรมฮั่วที่เกือบจะเป็นลมล้มไปกองกับพื้นเอาไว้“สำนักชวี่เล่นงานข้าเพื่ออันใด” เขาไม่เคยส่งคนไประรานหรือกลั่นแกล้งสำนักชวี่มาก่อนพ่อบ้านส่งกระดาษแผ่นน้อยให้รองเจ้ากรม เขาได้มาพร้อมกับกล่องไม้ที่คนสำนักชวี่นำมาส่ง พอรองเจ้ากรมเปิดออกดู เขาก็วิ่งหน้าตื่นไปที่หน้าประตูห้องโถง“ไปตามคนกลับมา!!!” เขาร้องลั่นไปทั่วจวนรองเจ้ากรมยืนหน้าซีดขาวมองกระดาษในมืออย่างไม่เชื่อ ผู้ใดจะคิดว่าหญิงสาวชาวบ้านที่เขาเพิ่งดูแคลนนางกับบุตรสาว จะกลายเป็นคนที่ไม่น่าล่วงเกินเล่า และตนก็เพิ่งจะส่งคนไปขู่ให้นางขอโทษด้วยหีบทองห้าหีบคนกลุ่มสองที่รองเจ้ากรมฮั่วส่งไป ไล่ตามคนกลุ่มแรกไม่ทัน พวกเขาเข้าไปในตระกูลมู่เรียบร้อยแล้ว และยามนี้มู่เหยียนกับมู่หยวนกำลังดื่มชาต้อนรับคนอยู่“หึหึ รองเจ้ากรมอยากให้ข้าของทองห้าหีบไปขอขมาที่ล่วงเกินบุตรีหรือ”“ขอรับ มิเช่น

คำพูดของฝูจินเม่ยทำให้นางถงซื่อยอมอ่อนลง “ไปหาซื้อทาสมา หากมันกล้าคิดทรยศก็ตีมันให้ตาย” หากเป็นชาวบ้านไล่ออกไปแล้ว พวกนางอาจจะไปทำออกมาขายเองได้ แต่ถ้าเป็นทาสย่อมไม่กล้าที่จะทรยศผู้เป็นนายสูตรอาหารที่ตระกูลฝูทำขายได้มาจากฝูจินเม่ย ย้อนกลับไปเมื่อครึ่งเดือนก่อน หลังจากที่หนิงอันนางเดินทางเข้าเมืองหลวงพร้อมครอบครัวของนาง เถียนซีโหยว่ต้องกลับไปเรียนที่สำนักศึกษา เขามิได้เป็นห่วงมารดาเช่นเมื่อก่อนแล้ว เพราะว่านางกลับมาแข็งแรงอีกครั้งฝูจินเม่ยเริ่มกลับมาทำดีกับจินซื่ออีกครั้ง นางเข้าไปขอโทษกับสิ่งที่ทำลงไป อ้างว่านางเป็นห่วงเถียนซีโหยว่และจินซื่อ กลัวว่าหนิงอันนางจะขโมยถุงเงินที่เก็บเอาไว้เป็นค่ายาจินซื่อเห็นฝูจินเม่ยมาตั้งแต่เล็ก และยังมาช่วยดูแลนางตอนที่ไม่สบายบ่อยครั้ง จึงได้ยอมใจอ่อนให้เข้าออกเรือนได้ตามเดิม จนวันหนึ่งนางเข้าไปหยิบของในครัว สายตาเหลือบไปเห็นกระดาษวางเอาไว้บนชั้นวางจาน เดิมคิดว่าเป็นบทกลอนที่เถียนซีโหยว่เขียนเอาไว้ฝูจินเม่ย คิดจะจดจำบทกลอนของเถียนซีโหยว่เพื่อเอาไว้สนทนากับเขา แต่ไม่คิดว่ามันจะเป็นสูตรอาหารที่จินซื่อชอบพูดให้นางฟัง ว่ารสมือของหนิงอันดีกว่าที่เถียนซีโ

ลายมือที่คุ้นเคย เพียงเห็นก็ทำให้มุมปากของเขายกยิ้มขึ้นมาได้ แต่พอเห็นเนื้อหาด้านในเขาก็หลุดหัวเราะออกมาเสียงดังเดิมข้าก็ไม่สมควรถาม แต่หากไม่ถามข้าคงไม่อาจสงบใจได้ ท่านจะมอบสูตรอาหารให้จินเม่ยก็เป็นเรื่องของท่าน แต่ท่านควรจะถามความเห็นข้าสักคำก่อนดีหรือไม่ ช่างเถิด...ข้ายกให้ท่านไปแล้วฝากบอกท่านป้ารักษาสุขภาพด้วยเจ้าค่ะ หนิงอัน“ใจดำเสียจริง ตำหนิข้าเสร็จ ไม่คิดจะถามไถ่ความเป็นอยู่ของข้าเลยหรือ” เขาอ่านจดหมายในมือซ้ำไปมาหลายรอบ ก่อนจะลงมือเขียนตอบนางกลับไปกิจการร้านอาหารของตระกูลฝูยังคงขายดี แม้จะเริ่มมีร้านอื่นทำอาหารเลียนแบบออกมาแล้วก็ตาม รสชาติทำออกมาได้เพียงใกล้เคียง แต่ยังไม่อร่อยเช่นที่ตระกูลฝูทำ คนตระกูลฝูจึงย้ายไปเช่าเรือนอยู่ภายในเมือง เพื่อไม่ต้องเดินทางไปกลับหมู่บ้านทุกวันฝูจินเม่ยก็เริ่มมีบุรุษเข้ามาหานางมากขึ้น ความงามและความอ่อนหวานของนาง ทำให้แม่สื่อแวะเวียนมาที่ร้านอาหารของนางแทบจะทุกวันนางถงซื่อและนางถงเจินยังไม่ยอมรับการหมั้นหมายหรือคิดจะให้ฝูจินเม่ยไปดูตัว เพราะแต่ละคนที่ส่งแม่สื่อมา ดีที่สุดเห็นจะเป็นบุตรชายคนรองของคหบดีถาน มีกิจการร้านค้าในเมืองซีหลิงอยู่หลา

ฝูหลางคิดคำนวณหากหนึ่งเดือนเขาคงไปกลับเมืองหลวงไม่ทัน “สามเดือน ถ้าท่านยอมให้ร้านตระกูลฝูขายต่อได้อีกสามเดือน ข้าจะยอมขายให้ท่าน ไม่เช่นนั้นข้า...จะไปขายให้ผู้อื่น”สุดท้ายฝูหลางก็ได้เงินหนึ่งร้อยตำลึงมาครอง เขามิได้ขายให้เหลาอาหารเพียงแห่งเดียว แต่กลับขายให้เหลาอาหารในเมืองซีหลิงถึงสามแห่ง และทุกสัญญาก็เขียนเอาไว้เช่นเดียวกัน ฝูหลางอ่านเพียงแค่ร้านตระกูลฝูจะยอมปิดในสามเดือน แต่ข้ออื่นเขาไม่ได้อ่าน หากผิดสัญญาที่เขียนเอาไว้ เขาจะต้องชดเชยด้วยเงินมากกว่าที่รับไปถึงสิบเท่าที่ฝูหลางไม่ได้อ่านสัญญาทั้งสามฉบับให้ดี เป็นเพราะสหายทั้งสองของเขาเร่งให้เขารีบประทับลายนิ้วมือ เงินที่หามาง่ายย่อมจ่ายออกไปง่ายเช่นกัน ยังไม่ทันได้เดินทางเข้าเมืองหลวง ฝูหลางก็เหลือเงินไม่ถึงสองร้อยตำลึงแล้วจดหมายของเถียนซีโหยว่ถึงมือหนิงอันหลังจากผ่านวันที่นางส่งให้เขาไปก็เกือบครึ่งเดือนข้ามิได้มอบสูตรอาหารของเจ้าให้นาง ข้าเก็บเอาไว้ในห้องครัวแล้วนางเข้ามาเห็น ข้าไม่คิดว่านางจะใจกล้าแอบลอกสูตรอาหารของเจ้าไปเปิดร้าน ข้าขอโทษอันอันที่ไม่เก็บรักษาเอาไว้ให้ดีท่านแม่ข้านางสบายดี ตอนนี้ไม่ต้องกินยาต้มอีกแล้ว เจ้าเป็นห