جميع فصول : الفصل -الفصل 90

เถียนซีโหยว่ลงมืออย่างรวดเร็ว เขาติดต่อแม่สื่อเอาไว้แล้ว วันต่อมาก็พาจัดการเรื่องสู่ขอทันที ฤกษ์มงคลจะเกิดขึ้นในอีกสามเดือนข้างหน้า ถึงอยากจะให้เกิดขึ้นเร็วกว่านี้ก็ไม่อาจเป็นไปได้ เพราะเถียนซีโหยว่ยังต้องเดินทางกลับไปซีหลิงเพื่อรับมารดามาเมืองหลวงพอได้ฤกษ์มงคลมู่เหยียนก็มอบจวนที่ตนซื้อเอาไว้เตรียมให้ทั้งสองไว้เป็นเรือนหอยกให้เถียนซีโหยว่ จวนหลังที่ว่าติดกับจวนตระกูลมู่ ต่อไปก็สร้างประตูข้างเอาไว้ไปมาหาสู่กันได้“มากเกินไปหาหรือไม่ขอรับ ข้าเองก็กำลังจะหาซื้อจวนอยู่ขอรับ เช่นนั้นท่านอาคิดเงินข้าดีหรือไม่”“ไม่ต้อง ข้ามอบให้เป็นของขวัญ ขอเพียงเจ้าดูแลอันอันให้ดีก็พอ”“เป็นสิ่งที่ข้าสมควรทำขอรับ” ถึงแม้เขาจะมีเงินอยู่ในมือไม่น้อย พอเข้าไปดูแลสำนักชวี่มู่เหยียนก็มอบเงินให้เขาด้วย แต่ก็คงไม่พอจ่ายค่าจวนหลังใหญ่โตที่มู่เหยียนนางซื้อเอาไว้ได้ สิ่งเดียวที่เขาจะตอบแทนกลับคืนคือรักษาคำมั่นที่จะดูแลหนิงอันให้ดีพอได้ฤกษ์มงคลหนิงอันนางก็วุ่นวายกับการเตรียมตัว นอกจากเรื่องชุดแต่งงานแล้ว นางยังต้องไปดูจวนหลังใหม่ที่กำลังซ่อมแซมอีกด้วย เงินที่ใช้ซ่อมแซมต่อเติมเถียนซีโหยว่เป็นผู้จัดการทั้งหมด เพราะไ

คุณหนูเฉียวนิ่งอึ้ง นางไม่เคยถูกบิดาต่อว่ารุนแรงถึงเพียงนี้ ยังไม่ทันได้สติจะโต้เถียงกลับก็ถูกบ่าวพาตัวกลับไปที่เรือนแล้ววันต่อมาในเมืองหลวงก็ต้องแปลกใจเมื่อมีข่าวหมั้นหมายของคุณหนูเฉียวกับญาติผู้พี่ของนางที่อยู่ห่างจากเมืองหลวงหลายพันปี ชาวเมืองต่างคิดว่าเจ้ากรมเฉียวอับอายสิ่งที่บุตรีได้ทำเอาไว้ จึงส่งนางไปแต่งงานให้ห่างจากเมืองหลวง แม้แต่คนภายในตระกูลเฉียวยังไม่เข้าใจในสิ่งที่เจ้ากรมเฉียวทำ มีเพียงเขาเท่านั้นที่รู้ ถ้าหากไม่ส่งบุตรีออกไปไม่ช้าจวนตระกูลเฉียวจะต้องพบเคราะห์ร้ายเป็นแน่หลักฐานที่เถียนซีโหยว่นำมาให้เจ้ากรมเฉียว เป็นหลักฐานที่เขาร่วมมือกับสู่อ๋องหาช่องทางลอบติดต่อกับแคว้นหาน เพียงแต่ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเขาเองก็มีส่วนร่วมเช่นกันจึงรอดพ้นมาได้ หากหลักฐานไปอยู่ในมือของฮ่องเต้ ไม่ต้องบอกก็พอจะรู้ว่าตระกูลเฉียวคงมีจุดจบไม่ต่างจากตระกูลเว่ยมู่เหยียนพอรู้ว่าเถียนซีโหยว่ลงมือกับตระกูลเฉียวเช่นใดก็พอใจไม่น้อย นางมองไม่ผิดจริงว่าคนเช่นเถียนซีโหยว่กระทำการใหญ่ได้ การที่นางให้เขาเรียนรู้งานในสำนักชวี่และกลายมาเป็นเจ้านายคนหนึ่งนับว่าเป็นสิ่งที่คิดถูกแล้วหนิงอันนางไม่รู้เรื่องด้วย กว่

บ่าวที่อยู่หน้าเรือนรีบเข้ามาอุ้มร่างของหนิงอันไปที่เรือนพักของมู่เหยียน พอเข้ามาด้านในนางก็ไล่ทุกคนออกไปก่อนจะพาตัวหนิงอันเข้าไปภายในมิติ นางพาร่างของหนิงอันลงไปแช่ในบ่อน้ำ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ฟื้นขึ้นมา“อันอัน ลืมตาเร็วเข้า เจ้าอย่าทำให้ข้ากลัว” มู่เหยียนกอดร่างที่แน่นิ่งของหนิงอันเอาไว้แน่นหนิงอันนางยังคงหายใจปกติ เพียงแต่ไม่ลืมตาตื่นขึ้นมา ราวกับว่านางเพียงแค่หลับไปเท่านั้น มู่เหยียนออกไปเรียกมู่หยวนให้เข้ามาภายในมิติ เพื่ออุ้มหนิงอันนางเข้าไปนอนในห้องพัก“ตามหมอดีหรือไม่” มู่หยวนมองร่างของบุตรสาวที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงด้วยดวงตาที่แดงก่ำ“บ่อน้ำวิเศษยังไม่อาจทำอันใดได้ ต่อให้มีหมอเทวดาก็ทำอันใดไม่ได้เช่นกัน” มู่เหยียนกุมขมับไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกันแน่ เหมือนนางจะคิดสิ่งใดขึ้นมาได้ “ข้าจะส่งคนไปดูอาโหยว่ว่าเขาเป็นเช่นใด” ไม่รู้ว่าสิ่งที่คิดถูกหรือไม่ หากเถียนซีโหยว่เกิดอันตราย ทั้งสองเชื่อมถึงกันมีโอกาสเป็นไปได้สูงที่หนิงอันนางจะเป็นเช่นนี้มู่เหยียนลงมือทันที นางส่งคนไปหาเถียนซีโหยว่ที่กำลังเดินทางกลับเมืองหลวง เพียงแต่ต้องใช้เวลา มู่หยางกลับมาจากสำนักศึกษารู้ว่าพี่สาวของตนหมดส

น้ำเสียงของมู่เหยียนสั่นเทาอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน แม้จะได้อยู่ด้วยกันไม่ถึงปี แต่นางก็รู้สึกผูกพันกับหนิงอันจนราวกับว่านางคือมารดาที่คลอดหนิงอันออกมา“ไม่รู้ว่าเจ้าจะเชื่อข้าหรือไม่ หากเจ้ารักนางจริงก็ลองดูเพื่อว่าเจ้าจะทำให้นางกลับมาได้” มู่เหยียนปล่อยให้เถียนซีโหยว่อยู่กับร่างของหนิงอัน ตอนที่นางกำลังจะเดินออกไปด้านนอก เถียนซีโหยว่ก็เอ่ยเรียกเอาไว้“ท่านอาเหยียน ท่านอาหยวนกับหยางเออร์รู้เรื่องนี้หรือไม่ขอรับ” เขาปวดใจไม่น้อยที่นางเลือกบอกมู่เหยียนแต่ไม่คิดจะบอกเขาเลยสักนิด“ไม่ หากพวกเขารู้คงจะโทษตัวเองไปจนตาย ที่ปล่อยให้บุตรสาว พี่สาวต้องตาย เจ้าเองก็ไม่ควรพูดเรื่องนี้กับพวกเขาเช่นกัน”“ข้าเข้าใจแล้วขอรับ แต่นางควรจะบอกข้าสักหน่อย” เขาพึมพำออกมาเบาๆ“หึหึ หากนางเลือกบอกเจ้า เจ้าจะไม่คิดว่านางเสียสติหรือเป็นปีศาจร้ายหรือ” เถียนซีโหยว่ย้อนนึกถึงเรื่องที่นางทำทั้งหมดที่ผ่านมา หนิงอันเปลี่ยนไปหลังจากที่หายป่วย นางมีความสามารถเพิ่มขึ้น อ่านเขียนออก หากนางบอกความจริงเขาตั้งแต่ตอนนั้น เขายังไม่รู้เลยว่าจะปฏิบัติต่อนางเช่นใดพอมู่เหยียนเดินออกไปแล้ว เถียนซีโหยว่ก็นั่งลงข้างหนิงอัน เข

เถียนซีโหยว่ยกตัวหนิงอันที่นั่งพิงตัวเขาอยู่ขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะส่งลำทวนที่เพิ่มสู้อีกครั้งเข้าไปในช่องทางรักของนาง เสียงครางหวานดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ปนกับเสียงน้ำกระเซ็นไปทั่วรอบด้านทั้งสองขึ้นมาจากน้ำ หนิงอันนางเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เริ่มทำอาหารกินกัน มู่เหยียนมิได้เข้ามาด้านในตามที่นางพูดเอาไว้ ตลอดทั้งคืนหนิงอันและเถียนซีโหยว่พูดคุยถึงสถานที่ที่หนิงอันนางจากมาจนพวกตระกูลมู่เข้ามาด้านใน ในเช้าวันใหม่ตระกูลมู่เดินเข้ามาในเรือน ได้กลิ่นอาหารจึงพากันเดินไปที่ห้องครัว นอกจากมู่เหยียนที่รู้เรื่องแล้ว มู่หยวนกับมู่หยางต่างก็ดีใจจนเกือบจะร้องไห้ออกมา ที่หนิงอันนางฟื้นเสียที“พี่หญิง ท่านฟื้นแล้ว ตั้งแต่เมื่อใดขอรับ” มู่หยางวิ่งเข้ามาสวมกอดพี่สาวเอาไว้แน่นหนิงอันมองไปทางมู่เหยียน นางก็ส่ายหน้าเป็นการบอกว่านางไม่ได้พูดเรื่องที่หนิงอันฟื้นกับคนทั้งสอง “เพิ่งฟื้นได้ไม่นาน หยางเออร์คงตกใจไม่น้อยเลย” นางสวมกอดน้องชายเอาไว้แน่น เพราะรู้ว่าเขาคงเสียขวัญที่นางหมดสติไป“ข้ากลัวยิ่งนัก กลัวว่าท่านจะไม่ฟื้นขึ้นมา อวี่เออร์ก็ร้องเหมือนจะขาดใจ แต่เมื่อคืนนางหัวเราะออกมา ข้าจึงรู้ว่าท่านพี่ดีขึ้