Lahat ng Kabanata ng นิยายของข้า เนื้อเรื่องผิดเพี้ยนไปหมดแล้ว: Kabanata 51 - Kabanata 60

ภายในร้านเริ่มมีลูกค้าเข้ามาเลือกซื้อของ หนิงอันนางเลยเดินเลี่ยงจะกลับเข้าไปหลังร้าน “โอ๊ยยย/โอ๊ยยย” เสียงสตรีสองนางร้องขึ้น ยังดีที่หลงจู๊ซวงตาไววิ่งเข้ามารับตัวหนิงอันเอาไว้ได้ก่อนที่นางจะล้มไปกองกับพื้น“เจ้า เป็นอันใดหรือไม่” เสียงของสตรีอีกนางที่ชนเข้ากับหนิงอันเดินเข้ามาเอ่ยถามนางด้วยความเป็นห่วง“น้องเล็ก ข้าบอกเจ้าแล้วว่าไม่ต้องรีบ แม่นางเจ้าได้รับบาดเจ็บหรือไม่” บุรุษผู้เป็นพี่ชายรีบเดินเข้ามาตำหนิน้องสาว“ไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ พวกท่านเลือกซื้อของต่อได้เลย” นางยิ้มมองคนทั้งสอง เพราะตัวนางไม่ได้บาดเจ็บอันใด“ข้าไม่ได้ตั้งใจจริง เจ้าจะซื้อชิ้นไหน เลือกได้เลยข้าจะจ่ายให้ชดเชยที่ข้าชนเจ้าเมื่อครู่” นางยังคงรู้สึกผิดไม่หาย แต่สายตาเริ่มไม่ได้มองที่หนิงอันแล้ว เพราะกลัวว่าของที่ต้องการจะถูกผู้อื่นแย่งไปเสียก่อน“ไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ ท่านอยากได้อันใด ให้ข้าช่วยดูให้ดีหรือไม่”“เจ้า...เป็นคนงานในร้านหรือ” แต่ดูจากเสื้อผ้าที่นางสวมใส่ ดูอย่างไรก็ไม่เหมือนคนงาน เพราะเนื้อผ้าที่สวมอยู่บนตัวหนิงอัน หนึ่งพับต้องมีราคาสูงถึงห้าสิบตำลึงทอง“มิใช่ขอรับ คุณหนูมู่นางเป็นเจ้าของร้านขอรับ” หลงจู๊ซว

มู่เหยียนยิ้มบาง นางลูบท้องแผ่วเบา ตัวนางมิได้เป็นมารดาของเด็กทั้งสอง แม้ว่านางจะมาอยู่ในร่างก็ตาม การแสดงออกต่อพวกเขาจึงไม่รู้ว่าที่ทำอยู่ดีพอแล้วหรือยัง“ต่อให้ข้ามีบุตรของตนเอง พวกเจ้าก็ยังเป็นบุตรของข้า สิ่งใดที่พวกเจ้าควรจะได้ย่อมต้องได้เช่นเดิม ข้าไม่มีทางลำเอียงเหมือนย่าเจ้าอย่างแน่นอน”“ท่านจะไปพูดถึงนางเพื่ออันใดเจ้าคะ”“จริงของเจ้า อย่าได้พูดถึงนางจะดีกว่า แล้วเจ้ามาหาข้ามีเรื่องอันใดเล่า”หนิงอันเล่าเรื่องหวงอวี้หลินให้มู่เหยียนฟัง ทั้งยังบอกเรื่องที่ต่อไปนางจะเป็นฮองเฮา ตอนนี้นางกลายมาเป็นสหายของหนิงอันแล้ว“อืม...ข้าพอจะรู้มาจากท่านอ๋องบ้างแล้ว คุณหนูหวงเป็นสหายเจ้า เจ้าไม่เป็นห่วงนางหรือ”“ห่วงเรื่องใดเจ้าคะ”“นางจะต้องก้าวเข้าสู่ศึกชิงบัลลังก์ร่วมกับชินอ๋อง ทั้งยังต้องทนมองสามีรับพระสนมนับสิบเข้าตำหนัก”“เป็นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้แล้ว มีฮ่องเต้พระองค์ใดบ้างเล่าที่มีฮองเฮาเพียงหนึ่งเดียว”“ตระกูลหวงเป็นตระกูลแม่ทัพ มีเพียงหวงจื้อเจี้ยนที่เป็นขุนนาง เจ้าได้พบเขาแล้วหรือไม่ เห็นเป็นเช่นใดบ้าง”“อืม...เขาเป็นพระรองในนิยายของข้า ตอนที่พบกันก็ไม่ต่างจากที่ข้าคิดเอาไว้ เงียบขรึม

หนิงอันส่งคนไปแจ้งมู่หยางที่สำนักศึกษาและหวงจื้อเจี้ยนที่อยู่กรมการคลัง นางสั่งบ่าวในโรงครัวว่าต้องทำเช่นใดเสร็จก็พาหวงอวี้หลินออกไปรอที่ศาลาในสวนดอกไม้“กลิ่นน้ำซุปที่เจ้าทำ ทำให้ท้องข้าร้องไม่หยุด” หวงอวี้หลินอยากกินเสียแล้ว แต่จำต้องรอพี่ชายเสียก่อน“ประเดี๋ยวก็ได้กินแล้ว เจ้ากินของว่างรองท้องไปก่อน” หนิงอันเลื่อนจานขนมไปตรงหน้าหวงอวี้หลิน“ของกินจวนเจ้า อร่อยไปเสียทุกอย่าง หากข้ามาบ่อยมีหวังได้กลายเป็นหมูแน่” แต่นางก็ยังคงหยิบขนมเข้าปากไม่หยุดไม่นานมู่หยางก็กลับมาถึงเรือน หวงจื้อเจี้ยนก็ตามมาไม่ห่าง หนิงอันส่งบ่าวไปรอรับทั้งสองที่หน้าประตู วันนี้นางจะกินหม้อไฟที่ศาลาริมน้ำในสวนดอกไม้“มากันแล้ว”“เสี่ยวหลาน ให้ห้องครัวยกออกมาได้เลย พวกเจ้าไม่ต้องอยู่ดูแลพวกข้าไปกินพร้อมกับคนอื่นเถิด พาสาวใช้ของคุณหนูหวงไปด้วย”สาวใช้ของหวงอวี้หลินอยากจะทำหน้าที่ของตนเองก่อน แต่พอหนิงอันนางบอกว่าหม้อไฟต้องลงมือทำด้วยตนเองถึงจะอร่อยที่สุด พวกนางจึงยอมเดินตามเสี่ยวผิงและเสี่ยวหลานไปที่ห้องครัวหม้อไฟสองหม้อยกขึ้นตั้งบนโต๊ะ มู่หยางกับหวงจื้อเจี้ยนเดินเข้ามานั่ง หนิงอันนางก็เริ่มใส่เนื้อสัตว์ ผักลงไปท

ผ่านไปอีกสามวัน ร้านผ้าของหนิงอันก็เปิดตัว นางมิได้ไปในฐานะเจ้าของร้าน แต่ใส่ชุดเช่นเดียวกับลูกจ้างในร้าน คอยดูแลต้อนรับลูกค้าที่เข้ามาภายในร้าน“อันอัน เจ้า...” หวงอวี้หลินที่มารอร้านเปิดเพื่อเป็นลูกค้าคนแรก เห็นหนิงอันยืนรอต้อนรับพร้อมกับคนงานจะเอ่ยถามว่าเหตุใดถึงใส่ชุดเช่นนี้ แต่ถูกหนิงอันส่ายหน้าเตือนไม่ให้นางพูดอันใด“คุณหนู ท่านต้องการชุดแบบใด ข้าจะช่วยเลือกเองเจ้าค่ะ” นางผ่ายมือเชิญหวงอวี้หลินเข้าไปด้านในร้าน“ซุกซนนัก” หวงอวี้หลินเข้ามาคล่องแขนหนิงอันแล้วเข้าไปเลือกชุดด้านในชุดในร้านของหนิงอันเป็นชุดสำเร็จ หากลูกค้าคนใดสนใจชุดต้องสั่งตามขนาดตัว แล้วที่ร้านจะส่งไปให้ถึงที่จวนไม่ต้องเสียเวลามารับเอง ชุดในร้านยังเป็นแบบที่ไม่เคยมีมาก่อน คุณหนู ฮูหยินแต่ละคนที่เข้ามาเลือกดู ต่างก็สั่งตัดกันไปอย่างน้อยคนละถึงสามชุด“ดี ที่ข้ามาถึงเร็ว มิเช่นนั้นอีกหลายเดือนเลยกว่าข้าจะได้ของ”“ต่อให้เจ้าไม่มา ข้าก็เตรียมชุดเอาไว้ให้เจ้าแล้ว ของคุณชายหวงก็มีเช่นกัน เพียงแต่...เจ้าช่วยส่งขนาดตัวของคุณชายหวงมาที่จวนของข้าได้หรือไม่” นางลืมวัดขนาดตัวของเขาเอาไว้“ไม่ต้องยุ่งยาก ประเดี๋ยวพี่รองของข้าตา

เถียนซีโหยว่กลับเข้ามาในห้อง มิได้พักผ่อนเช่นที่ได้บอกนางจินซื่อเอาไว้ เขาหยิบพู่กันขึ้นมาจะเขียนจดหมายอยู่หลายหน แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเขียนหานางเช่นใดดีตอนแรกจะเขียนขอบคุณที่นางไถ่ถามความเป็นอยู่ แต่คำพูดของมารดาทำให้เขาเกิดความหวั่นใจขึ้นมา ยิ่งได้รู้จากจดหมายของมู่หยาง ว่าสองพี่น้องตระกูลหวงมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อหนิงอัน อีกทั้งหวงจื้อเจี้ยนที่มู่หยางยกย่อง ทำให้เขาเกิดความรู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาเถียนซีโหยว่ ไม่รู้ว่าตนเองตอนนี้อยู่ที่ใด ตรงหน้าของเขาเป็นจวนหลังใหญ่ประดับตกแต่งผ้าแดงและโคมแดงทั่วทั้งจวนหนิงอันสวมชุดแต่งงานสีแดงสด แต่งแต้มใบหน้าเสียงดงาม กำลังวิ่งเข้ามาหาเขา พร้อมรอยยิ้มสดใส เถียนซีโหยว่กำลังจะวิ่งเข้าไปหานาง แต่ประโยคที่หลุดออกมาจากปากของนาง ทำให้ขาของเขาก้าวไม่ออก“พี่โหยว่ ท่านมางานแต่งของข้าด้วยหรือเจ้าคะ”“เจ้า เจ้ากำลังจะแต่งงานหรือ” เขาชะงักนิ่งอยู่กับที่ รอยยิ้มเมื่อครู่ที่ได้พบเห็นนางเลือนหายไปแทบจะในทันที“เจ้าค่ะ”“ผู้ใด?” น้ำเสียงของเขาเบาจนหนิงอันแทบจะไม่ได้ยิน“พี่เจี้ยนเจ้าคะ”เฮือก...เถียนซีโหยว่ลุกขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง หัวใจของเขาเต้นเร็วราวกับว่ามันจะหล