นิยายของข้า เนื้อเรื่องผิดเพี้ยนไปหมดแล้ว의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

หนิงอันสวมเสื้อคลุมก็ออกไปพบเถียนซีโหยว่ที่ห้องโถง เขาส่งสายตาให้นางสั่งให้สาวใช้ออกไปรอด้านนอก นางจึงได้ทำตามความต้องการของเขา“ท่านมีเรื่องใดจะคุยกับข้าหรือเจ้าคะ”“เจ้าไม่เคยบอกข้าเรื่องที่ท่านอาเหยียนนางเป็นเจ้าสำนักชวี่”“อ้อ...ไม่ได้สำคัญอันใดเจ้าค่ะ อย่างไรท่านแม่นางก็เป็นท่านแม่ของข้าเหมือนเดิม พวกข้าสองพี่น้องก็ยังใช้ชีวิตปกติ ไม่มีผู้ใดในเมืองหลวงรู้เรื่องนี้มากนัก”เถียนซีโหยว่พอจะเข้าใจ เพราะคนตระกูลมู่มิได้ประกาศให้คนภายนอกรู้ หนิงอันเองก็คงกลัวว่าเขาจะตกใจ และคิดว่าหากมู่เหยียนนางต้องการให้เขารู้ก็คงจะเป็นผู้บอกเขาเอง“วันนี้ข้าได้พบใต้เท้าหวงด้วย”“ดีแล้วเจ้าค่ะ คุณชายหวงเป็นขุนนางในราชสำนัก ต่อไปก็คงช่วยชี้แนะเรื่องการกับท่านได้”“เจ้าดูมั่นใจว่าข้าจะสอบผ่านจิ้นซื่อ” เขามองนางอย่างค้นหา“ท่านได้อันดับหนึ่งมาถึงสองสนามสอบ อีกเพียงแค่สนามเดียวท่านจะสอบไม่ผ่านหรือเจ้าคะเถียนซีโหยว่พอจะเข้าใจแล้วว่าเหตุใดคนตระกูลมู่ถึงได้มั่นใจในตัวเขาถึงเพียงนี้ “วันนี้ใต้เท้าหวงแสดงความยินดีกับข้าเรื่องหมั้นหมายกับเจ้า”“เจ้าค่ะ”“มิใช่เพียงแค่นั้น ข้ายังรู้อีกว่า...ใต้เท้าหวงคิดเช่นใดก

มู่เหยียนเล่าสิ่งที่นางได้รู้มาจากคนของนาง ตระกูลฝูกำลังเดินทางเข้าเมืองหลวง ระหว่างที่หยุดพักที่เมืองต้าซงอีกเพียงแค่สามหัวเมืองก็จะถึงเมืองหลวง ฝูจินเม่ยได้ยินชาวบ้านพูดถึงสู่อ๋องเสด็จมาเยือนเมืองต้าซง นางจึงคิดแผนการขึ้นมาแผนการของฝูจินเม่ยเรียกได้ว่าใจกล้าไม่เบา นางยอมเปลี่ยนแปลงตัวเอง มิได้ใช่ความอ่อนหวานหรือหญิงสาวเรียบร้อยแสนดีเช่นที่ผ่านมา เพราะนางรู้แล้วว่ามันไม่ได้ผลกับบุรุษทุกคนฝูจินเม่ยขอร้องให้บิดายอมพักอยู่ที่เมืองต้าซงหลายวัน แต่ไม่ยอมบอกว่าเพราะเหตุใด ตลอดทั้งวันนางมักจะออกไปอยู่ด้านนอกจนเย็นถึงได้กลับโรงเตี๊ยม นางมิได้เที่ยวเล่นเหมือนที่คนในครอบครัวคิดฝูจินเม่ยจับตาดูจนรู้ว่าสู่อ๋องจะเข้าออกจวนเจ้าเมืองต้าซงทุกวัน เป็นการมาเยือนโดยมีผู้ติดตามเพียงไม่กี่คนเท่านั้น เพื่อไม่ให้ผู้อื่นรู้ถึงฐานะที่แท้จริง นางจึงทำทีเป็นยืนดูคณะละครเร่ที่มาหยุดแสดงอยู่ ทั้งยังจดจำท่าทางการร่ายรำกลับมาฝึกซ้อมที่ห้องพักด้วยพอสบโอกาสในตอนที่สู่อ๋องจะต้องเดินผ่าน นางก็ร่วมร่ายรำกับคณะละครเร่และเด็กน้อยที่มาชมความครึกครื้นอย่างสนุกสนาน โดยแสร้งมองไม่เห็นว่ามีผู้ใดสนใจหยุดมองนางอยู่หรือไม่เ

ระหว่างที่ทั้งสี่กำลังนั่งพูดคุยกันอยู่ มู่หยางที่กลับมาจากสำนักศึกษาก็เดินหน้าบึ้งตึงเข้ามาทันที พอสอบถามจึงได้รู้ว่าวันนี้เขาพบฝูจ้านที่สำนักศึกษา หากเป็นเพียงแค่การพบหน้ากันมู่หยางก็คงไม่รู้สึกอันใด แต่อีกฝ่ายดันมาอวดเบ่งเรื่องพี่สาวตนจะได้เข้าตำหนักอ๋อง และยังพูดจาล่วงเกินมาถึงพี่สาวของตนหาว่าไม่เก่งเท่าฝูจินเม่ย จนเกือบจะมีเรื่องวิวาทกัน“คราวหน้าไม่ต้องรอให้มันพูดจบ เจ้าตีมันไปเลย ที่เหลือข้าจัดการเอง” หากไม่ถูกเถียนซีโหยว่กับมู่หยวนพูดให้นางใจเย็น นางคงได้ไปจัดการตระกูลฝูทั้งที่ท้องโตแล้วตระกูลมู่เก็บความแค้นเอาไว้ในใจรอเวลาที่จะเอาคืน ผ่านไปได้อีกห้าวัน ฝูจินเม่ยก็ถูกรับตัวเข้าตำหนักสู่อ๋อง แม้จะไม่มีเสียงดนตรีบรรเลง ต้องเข้าประตูหลังตำหนัก ไม่ได้เข้าร่วมพิธีผูกผม แต่ฝูจินเม่ยก็นึกยินดีที่นางได้เข้าตำหนักอ๋องอย่างที่ปรารถนาแต่ไม่คิดว่า เพียงวันแรกที่เข้าไปถึงนางจะต้องไปยกน้ำชาให้กับพระชายาฮั่วของสู่อ่อง ยังดีที่นางไม่ได้ถูกกลั่นแกล้ง อาจจะเป็นเพราะมีสู่อ๋องนั่งอยู่ในห้องโถงด้วย พระชายาฮั่วจึงยอมรับน้ำชาของนางด้วยความเต็มใจ แต่ลับหลังสู่อ๋องผู้ใดจะบอกได้ว่านางจะไม่ถูกกลั่นแกล

พอสู่อ๋องออกไปจากเรือนพักของนาง นางก็เรียกสาวใช้ในตำหนักเข้ามาสอบถามทันที ถึงได้รู้ว่าสำนักชวี่เป็นสำนักซื้อขายข่าว รับงานคุ้มกัน และฆ่าคนหากจำเป็นต้องทำ“หากท่านอ๋องถูกจับได้จะเป็นเช่นใด” นางเริ่มหวาดกลัวขึ้นมา คำพูดของหนิงอันปรากฏขึ้นในความทรงจำของนาง เหมือนหนิงอันนางไปล่วงรู้สิ่งใดมา“บ่าวมิทราบเจ้าค่ะ ฝ่าบาทไม่โปรดเห็นพี่น้องวางแผนสังหารกัน โทษสถานเบาคงเรียกไปว่ากล่าว โทษหนัก...บ่าวไม่กล้าพูดเจ้าค่ะ” เพียงเท่านี้ฝูจินเม่ยก็พอจะเดาได้แล้วว่าคงร้ายแรงไม่น้อยเหมือนนางจะคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปสั่งสาวใช้ “เจ้านำความของข้าไปบอกท่านอ๋อง” นางกระซิบบอกความสาวใช้ให้ไปทำตามคำสั่งของนางสู่อ๋องได้ฟังคำพูดของสาวใช้ ก็รีบร้อนมาหาฝูจินเม่ยที่เรือนพักของนาง “เม่ยเม่ย เจ้าแน่ใจหรือ ว่าสตรีผู้นั้นรู้เรื่องของสำนักชวี่” สู่อ๋องอยากรู้ว่าผู้ใดเป็นเจ้าของ เพราะอยากจะแย่งชิงมาครอบครองเอง“หม่อมฉันก็ไม่แน่ใจว่านางรู้เรื่องของสำนักชวี่หรือไม่ แต่คำพูดของนางที่เตือนไม่ให้หม่อมฉันเข้าตำหนักท่านอ๋อง นางต้องรู้สิ่งใดมาอย่างแน่นอน มู่หนิงอัน เดิมเป็นคนตระกูลฝู บิดาของนางคือท่านอาของหม่อมฉัน ท่านอาถูกตระกูล

สาวใช้ที่ฝูจินเม่ยสั่งให้นำความไปบอกสู่อ๋อง นางย่อมไปรายงานทุกสิ่งให้พระชายาฮั่วรู้ ถึงแม้เรื่องที่สู่อ๋องถูกลงโทษจะไม่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่ฝูจินเม่ยนางพูด แต่ผู้ใดจะสนใจกันเล่า ในเมื่อนางเข้ามาแย่งชิงความโปรดปรานไปจนหมดพอเกิดเรื่องร้ายขึ้น ทุกสิ่งจึงถูกโยนไปให้นางฝูจินเม่ยถูกทุบตีจนหมดสติ เมื่อนางตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ก็อยู่ภายในรถม้ามุ่งหน้าสู่ชายแดนใต้ พร้อมกับคนภายในตำหนักที่เหลือเพียงไม่กี่คนสู่อ๋องถูกโบยจนแผ่นหลังเป็นแผลเหวอะหวะยังไม่ได้สติก็ถูกส่งตัวออกจากเมืองหลวงทันที ฝูจินเม่ยถูกบังคับให้ดูแลสู่อ๋องตลอดการเดินทาง หากนางคิดหนีจะถูกคนของพระชายาฮั่วจับตัวกลับมาแล้วทุบตีจนเกือบตาย“ในเมื่อเจ้าเป็นที่โปรดปราน เช่นนั้น...ก็รั้งอยู่ดูแลอยู่ข้างกายท่านพี่เถิด” นางยิ้มเย็นมองฝูจินเม่ยที่ตอนนี้ไม่หลงเหลือความงามเช่นที่ผ่านมาแล้ว“เจ้าเป็นฮูหยินเหตุใดถึงไม่ดูแลเองเล่า”“หึหึ หรือเจ้าอยากตายเล่า จะได้ไม่ต้องดูแลท่านพี่”ฝูจินเม่ยรู้ดีว่านางมิได้พูดล้อเล่น นางยังไม่อยากตาย หากไปถึงชายแดนใต้ นางอาจหาวิธีหลบหนีไปได้ พอเริ่มมองเห็นหนทางฝูจินเม่ยจึงยอมว่าง่ายดูแลสู่อ๋องตระกูลฝูแม้รู้ว่าฝูจินเ