นิยายของข้า เนื้อเรื่องผิดเพี้ยนไปหมดแล้ว의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

ฝูจินเม่ยมองนางถงซื่ออย่างเบื่อหน่ายที่ท่านย่าตามใจอาเล็กเสียจนไม่สนใจผู้อื่น ฝูกุ้ยก็คิดไม่ต่างจากบุตรสาว พอเห็นมารดาเป็นเช่นนี้เขาเริ่มจะรู้สึกอิจฉามู่หยวนที่หลุดพ้นไปแล้ว“ท่านพ่อ ท่านอาเล็กกลับมามือเปล่า ทั้งยังลากตัวท่านย่าไปแอบคุยด้านหลังร้าน มิใช่ว่ามาขอเงินท่านย่าอีกหรือเจ้าคะ”“พ่อก็คิดเหมือนกับเจ้า”“ท่านพ่อ หากเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้ากับจ้านเออร์จะเป็นเช่นใดเจ้าคะ เงินท่านย่าก็เป็นผู้เก็บทั้งหมด แบ่งมาให้ท่านก็เพียงเล็กน้อย ทำเหมือนว่าท่านเป็นลูกจ้างในร้าน”ฝูกุ้ยคิดตามที่บุตรสาวบอก ทุกวันนี้เขาและนางถงเจินก็ไม่ต่างจากลูกจ้างภายในร้าน เพียงแต่ได้ค่าแรงมากกว่าหน่อย บุตรชายกำลังเล่าเรียนอยู่ในสำนักศึกษา อาจารย์ที่เคยมากินอาหารต่างก็เอ่ยชื่นชมบุตรชายกันคนละประโยค หากเขายังยอมมารดาต่อไปอนาคตบุตรชายและบ้านสามีที่ต้องการให้บุตรสาวแต่งออกไปอยู่อย่างสุขสบายก็คงไม่มีวันเกิดขึ้น“เจ้าไม่ต้องห่วง พ่อจะคิดหาทางเอง” ฝูกุ้ยคิดเอาไว้แล้วว่าวันนี้หลังจากปิดร้าน เขาจะต้องพูดกับมารดาให้รู้เรื่องหลังจากร้านอาหารปิด ฝูกุ้ยสั่งให้บุตรทั้งสองรวมถึงภรรยาของตนเข้าไปอยู่ภายในห้อง ตัวเขาขอสนทนากับนางถง

เรื่องที่เกิดขึ้นในตัวเมือง ชาวบ้านในหมู่บ้านย่อมต้องได้ยินมาบ้างเช่นกัน ต่อให้อยากไปสอบถามตระกูลฝูถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น แต่ก็ไม่อาจทำได้ เมื่อประตูเรือนปิดแน่นหนาราวกับว่าภายในเรือนไม่มีคนอยู่“ข้ารู้ว่าเจ้ารักอาหลางมากที่สุด แต่ไม่คิดว่าเจ้าจะโง่เขลายอมมอบทุกสิ่งที่เขาร้องขอ โดยไม่สนใจคนภายในตระกูล” ฝูเจาชี้หน้าตำหนิภรรยาอย่างเห็นได้น้อยครั้ง“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรเล่า อาหลางบอกข้าเพียงจะนำสูตรไปขายให้เหลาอาหารในเมืองหลวง มิได้บอกว่าจะขายให้ในเมืองซีหลิงเสียหน่อย” นางยังคงไม่ยอมรับว่าตนผิด“ท่านแม่!!! ต่อให้เป็นซีหลิงหรือเมืองหลวง อาหลางก็ไม่สมควรทำขอรับ ท่านรู้หรือไม่ หากจับตัวอาหลางไม่ได้ พวกเราทั้งหมดอาจจะต้องติดคุก”นางถงซื่อหน้าซีดขาวนางไม่คิดว่าจะถึงขั้นต้องติดคุก “ข้าไม่ผิด ข้าจะติดคุกได้อย่างไร อาหลางขโมยสูตรอาหารไปจากห้องนอนของข้า ข้าไม่รู้ไม่เห็นทั้งนั้น” ทุกสายตามองมาทางนางถงซื่ออย่างผิดหวัง ลูกชายที่นางพร่ำพูดว่ารักเขานักหนา พอรู้ว่าอาจจะต้องติดคุกนางก็เลิกปกป้องเขาทันทีฝูเจานึกเสียใจที่ปล่อยให้นางถงซื่อจัดการทุกอย่างในเรือน โดยที่เขาไม่คิดจะออกหน้าเลยสักครั้ง “เงินที่

ฝูฮวา หันไปมองหน้าสามี นางเองก็ไม่ต่างจากผู้เป็นมารดาเท่าใดนัก หากไม่มีผลประโยชน์กลับมานางไม่มีทางลงมือทำเด็ดขาด“ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าไม่ได้ขโมยสูตรของท่านแม่มา” ถึงจะรู้ว่ามารดารักน้องชายมากกว่าบุตรทุกคน แต่ยังไม่อยากจะเชื่อว่ามารดาจะคิดน้อยถึงขั้นตัดช่องทางทำมาหากิน แม้ถูเป่ยจะอยู่ห่างจากซีหลิงหลายพันลี้ แต่ในสัญญาต้องระบุไว้อย่างชัดเจน หากขายแล้วไม่อาจนำไปขายที่อื่นหรือเปิดร้านขายต่อได้ เพราะตัวนางเองก็ทำการค้าเช่นกัน“โถ่ พี่หญิง ท่านไม่เชื่อข้าเลยหรือขอรับ ท่านแม่ให้ข้ามาจริงๆ และข้าก็ยังไม่เคยขายให้ที่ใดมาก่อน”“ข้าจะช่วยเจ้า แต่เจ้าต้องแบ่งให้ข้าครึ่งหนึ่ง”“มากเกินไปขอรับ ข้ายังต้องนำไปให้ท่านแม่ด้วย ข้าให้ท่านได้เพียงแค่สองส่วน”สามีของฝูฮวาสะกิดนางเพื่อให้นางยอมรับข้อตกลงของฝูหลางดีกว่าจะไม่ได้อะไรเลย “ได้ ข้าจะพาเจ้าไปพบหลงจู๊เหลาอาหารก็แล้วกัน“ขอบคุณท่านมากพี่หญิง”ฝูฮวาพาฝูหลางไปเหลาอาหารที่ใหญ่สุดในเมืองถูเป่ย หลงจู๊ของเหลาอาหารรู้จักฝูฮวาดี เพราะเคยซื้อขายวัตถุดิบกันอยู่ พอนางเข้ามาพบก็ออกมาต้อนรับ พอรู้ว่านำสูตรอาหารมาขายก็พาทั้งสองไปที่ห้องรับรอง“เจ้าจะมาเสนอขา

มุมปากของเถียนซีโหยว่ยกยิ้มขึ้นด้วยความพอใจ เขารีบถอยมานั่งลงข้างนางทันที “เจ้าจะตอบข้าได้หรือยัง ว่าคิดตรงกับข้าหรือไม่”หนิงอันก้มหน้าเล่นนิ้วมือของตนเอง เถียนซีโหยว่เห็นเช่นนั้นก็เอื้อมมือไปกุมมือของนางเอาไว้ พอหนิงอันนางเงยหน้าขึ้นมาสบตากับเขา ก็เห็นสายตาลุ่มลึกที่รอคอยคำตอบของนาง“มิเร็วเกินไปหรือเจ้าคะ ท่านเพิ่งจะเดินทางมาถึงเมืองหลวงอาจจะได้พบเจอคนที่ดีกว่าข้า”เถียนซีโหยว่บีบมือนางแน่นขึ้น “ข้ามั่นใจแล้วว่าต้องเป็นเจ้า เชื่อใจข้าได้หรือไม่” เขาโน้มตัวลงมาสบตานางใกล้ๆ เพื่อให้นางเห็นว่าแววตาของเขาจริงใจมากเพียงใด“ตะ แต่ว่า...” หนิงอันทั้งตื่นตระหนกและเขินอายไม่คิดว่าเถียนซีโหยว่จะเดินหน้ารุกฆาตเช่นนี้“หรือเป็นเพราะคุณชายหวง เจ้าถึงได้ให้คำตอบข้าไม่ได้” สีหน้าของเขาหมองลงหนิงอันขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ “คุณชายหวง? เกี่ยวอันใดเจ้าคะ”“ในจดหมายของหยางเออร์พูดถึงสองพี่น้องตระกูลหวงว่ามีความสัมพันธ์อันดีต่อเจ้า ตอนแรกข้าเองก็ยังไม่รู้ใจตนเองนัก หากไม่ได้ท่านแม่พูดเตือนสติว่าอีกไม่นานเจ้าต้องออกเรือน อีกอย่าง..” เขาหันมามองนางอย่างจริงจัง “ข้าฝันเห็นเจ้าสวมชุดเจ้าสาวเตรียมจะขึ้นเ

หวงจื้อเจี้ยนพอกลับมาจากราชสำนักก็เข้ามาร่วมวงสนทนาด้วยอีกคน “ของพี่รองข้าให้สาวใช้นำไปเก็บที่เรือนพักของท่านแล้ว” หนิงอันนางนำของใช้มาให้หวงอวี้หลินและหวงจื้อเจี้ยนเช่นกัน“ลำบากคุณหนูมู่แล้ว” เขาเอ่ยขึ้นด้วยความเกรงใจ แม้จะเคยบอกนางไปแล้วว่าไม่จำเป็นต้องนำมาให้ หากจะนำมาให้ก็ควรจะเก็บเงินไปด้วย แต่นางก็ไม่ยอมฟังเลยสักครั้ง“มิเป็นอันใดเจ้าค่ะ”“อันอัน เจ้ามีสัญญาหมั้นหมายแล้วหรือไม่” ฮูหยินหวงเอ่ยถามขึ้นมาหนิงอันเกาแก้มเล็กน้อย ผ่านวันที่พูดคุยกับเถียนซีโหยว่มาจะเกือบอาทิตย์แล้ว แต่นางก็ยังไม่เคยบอกเรื่องนี้ให้สหายของตนได้รู้ “มีแล้วเจ้าค่ะ”หวงอวี้หลินเบิกตากว้างหันไปมองหวงจื้อเจี้ยนด้วยความตกใจ เพราะพี่ชายนางเพิ่งจะพูดกับบิดามารดาว่าต้องการจะสู่ขอหนิงอันมาเป็นฮูหยินของตน นางเองก็เห็นดีเห็นงามด้วย เพราะไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าสหายของตนมีสัญญาหมั้นหมายแล้วหวงจื้อเจี้ยนส่ายหน้าไม่ให้หวงอวี้หลินเอ่ยพูดสิ่งใดกับหนิงอัน ตัวเขากลับมาเป็นปกติ มีรอยยิ้มน้อยๆ บนใบหน้าเช่นเดิมฮูหยินหวงและแม่ทัพหวงถอนหายใจออกมา หวงอวี้หลินดึงแขนสหายเบาๆ “เจ้าหมั้นหมายกับคุณชายจวนใด ตั้งแต่เมื่อใดเหตุใดข้าถึงไ