Lahat ng Kabanata ng นิยายของข้า เนื้อเรื่องผิดเพี้ยนไปหมดแล้ว: Kabanata 11 - Kabanata 20

หนิงอันเองก็เริ่มเจ็บแล้วเช่นกัน แม้จะเคยเดินขึ้นเขา ทำงานอยู่เป็นประจำ แต่ก็ยังไม่เคยต้องเดนมากถึงเพียงนี้ รองเท้าฟางที่สวมใส่ก็แทบจะป้องกันหินกรวดตามทางไม่ได้ ทำให้ถูกทิ่มแทงจนเป็นแผลไม่น้อยเลย“อีกเพียงครึ่งทางเท่านั้น หากเจ้าไม่ไว้พี่จะแบกเจ้าเอง”“มะ ไม่ต้องขอรับ” พี่สาวก็เหนื่อยและเจ็บเท้า เขาจะยอมให้นางแบกได้อย่างไร “ข้าหายเหนื่อยแล้ว รีบเดินกันต่อเถิดท่านพี่”“อืม ไปกันเถิด”ทั้งสองเริ่มออกเดินได้ไม่นาน เกวียนวัวที่เพิ่งวิ่งผ่านเลยไปก็หยุดลงทันที เถียนซีโหยว่รีบลงมาวิ่งเข้ามาหาสองพี่น้อง“ข้าไปหาพวกเจ้าที่เรือน แต่พวกเจ้าออกมาก่อน รีบไปขึ้นเกวียนวัวเถิด ข้าจ่ายเงินซื้อที่นั่งเอาไว้ให้พวกเจ้าแล้ว”“เออ...ขอบคุณมากเจ้าค่ะ” หนิงอันปฏิเสธไม่ลง นางเองก็ไม่อยากจะเดินแล้ว ทั้งยังสงสารน้องชายอีกด้วย จึงรีบตามเถียนซีโหยว่ไปขึ้นนั่งเกวียนชาวบ้านที่อยู่บนเกวียนรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าเถียนซีโหยว่ซื้อที่นั่งเอาไว้ให้สองพี่น้องบ้านรองฝู จึงขยับที่นั่งให้ทั้งสองอย่างเต็มใจ แล้วเอ่ยพูดคุยสอบถามว่านำสิ่งใดเข้าไปขายฝูหยางนั่งเกวียนวัวได้ไม่นานก็พิงหนิงอันหลับไป เถียนซีโหยว่ที่นั่งอยู่ด้านข้างของ

หนิงอันส่ายหน้าและมองเขาอย่างจริงจัง “มิใช่ พวกเราพบเจอด้วยกัน พี่แบ่งเงินออกมาใช้ซื้อของห้าสิบตำลึงเงิน ที่เหลือฝากเอาไว้ก่อนหากท่านย่ารู้เข้า นางก็แย่งชิงไปไม่ได้”“ขอรับ” เขาเห็นด้วยกับพี่สาว หากตระกูลฝูรู้เรื่องเงินที่ขายโสมได้ ต้องถูกท่านย่ามาแย่งไปอย่างแน่นอน แม้ปากนางจะบอกว่าไม่ยุ่งเกี่ยวแล้ว แต่เขาย่อมรู้นิสัยของนางดีเถียนซีโหยว่ก็ปล่อยให้สองพี่น้องพูดคุยกันตามลำพัง พอเห็นทั้งคู่เดนเข้ามา เขาก็แจ้งความต้องการต่อหลงจู๊โรงรับฝากเงิน“ข้าต้องการฝากเงิน นางเองก็เช่นกัน” เขาชี้มือมาทางหนิงอันหลงจู๊มองสองพี่น้องอย่างไม่เชื่อ หากไม่มองเสื้อผ้าที่ทั้งสองสวมใส่ แต่ทั้งสองที่ยังคงเหมือนเด็กยังไม่โตเต็มที่จะนำเงินที่ใดมาฝาก แต่พอเห็นหนิงอันนางหยิบผักในตะกร้าออกแล้วนำตั๋วเงินออกมาวาง สีหน้าของหลงจู๊ก็เปลี่ยนไปทันที“รอสักประเดี๋ยวขอรับ” หนิงอันนางรู้อยู่แล้วว่าสภาพของนางกับฝูหยางย่อมได้รับการปฏิบัติที่ไม่ดี นางจึงหยิบตั๋วเงินออกมา โดยที่ไม่พูดสิ่งใดหลงจู๊นำใบสัญญามาให้ทั้งสองลงชื่อ หนิงอันนางอ่านสัญญา พร้อมกับตรวจทานจำนวนเงินที่ระบุเอาไว้ ก่อนจะลงมือเขียนชื่อของนางลงไปและประทับลายนิ้วม

หนิงอันขมวดคิ้วมองเถียนซีโหยว่ที่สมควรจะต้องอยู่บนเกวียนวัวแล้วอย่างแปลกใจ“หลานข้าทั้งสองคนเป็นเด็กหลอกลวง ข้าไม่เชื่อว่าเงินที่พวกเขานำมาซื้อรองเท้าคู่ใหม่จะได้มาจากการขายผักป่า เพียงต้องการพาตัวกลับหมู่บ้านไปสอบถามมารดาข้าก็เท่านั้น” ฝูหลางยังแม้จะอายุมากกว่าเถียนซีโหยว่สองปี แต่เพราะเถียนซีโหยว่สอบผ่านซิ่วไฉแล้ว และอีกอย่างเรื่องที่เขาไม่ตั้งใจเรียนจะถูกเถียนซีโหยว่นำไปบอกบิดามารดา จึงไว้หน้าเขาอยู่หลายส่วน“เป็นเช่นที่นางว่าขอรับ นางเข้าเมืองมาพร้อมกับข้า ข้าเป็นผู้ที่พานางกับน้องชายไปขายผักป่าเอง”ฝูหลางหรี่ตามองเถียนซีโหยว่ สิ่งที่เขาพูดคงไม่ได้กำลังโกหกอยู่ เพราะเถียนซีโหยว่ไม่เคยติดต่อพูดคุยกับหนิงอันและฝูหยาง เรื่องที่หลานสาวตนเองมีใจให้เถียนซีโหยว่ ฝูหลางคิดว่ามีเพียงฝูจินเม่ยเท่านั้น เพราะแทบไม่ได้สนใจความเป็นอยู่ของสองพี่น้องเลย“หึ หาเงินได้ก็ควรจะตอบแทนบุญคุณของท่านย่าเจ้า ไม่ใช่ว่านำเงินมาซื้อข้าวของเช่นนี้”“พี่หลาง ท่านแม่ของท่านตัดขาดนางกับน้องชายต่อหน้าผู้นำหมู่บ้านและชาวบ้านหลายสิบคน ข้าเองก็อยู่ด้วยในวันนั้น หากท่านอยากรู้เรื่องอื่นกลับหมู่บ้านไปสอบถามบิดามารดาขอ

สองพี่น้องนั่งลงกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อย “รู้หรือยังว่าข้าซื้อเครื่องปรุงมากเพียงนั้นเพื่ออันใด”ฝูหยางที่บ่นพี่สาวในตอนแรกก็รู้สึกผิดขึ้นมา “รู้แล้วขอรับ เพียงแค่ใส่เครื่องปรุงเพิ่มรสชาติอาหารก็อร่อยอย่างไม่น่าเชื่อเลย”“หึหึ ชอบก็กินเยอะ ยังเหลือให้เจ้ากินพรุ่งนี้เช้าอีกมื้อพี่จะตุ๋นเนื้อหมูให้เจ้ากินด้วย ต่อไปเจ้าจะต้องอ้วนเหมือนหมูเลย” นางขยี้ผมน้องชายอย่างมันเขี้ยว“ท่านพี่ก็ต้องกินให้มาก พี่โหยว่ยังคิดว่าท่านเพิ่งจะสิบสองหนาว ทั้งๆ ที่ท่านถึงวัยออกเรือนแล้วแท้ๆ” ฝูหยางอดคิดถึงบิดามารดาที่ไม่ติดต่อมาเลย หากทั้งสองยังอยู่พวกตนพี่น้องคงไม่ลำบากถึงเพียงนี้ และพี่สาวก็คงได้พูดคุยเรื่องออกเรือนแล้ว“ข้ายังไม่รีบ รอเจ้าสอบเป็นขุนนางได้ก่อน ข้าค่อยแต่ง”“ถึงตอนนั้นท่านไม่เป็นยายเฒ่าแล้วหรือขอรับ”“เหอะ ต้องใช้เวลาถึงสิบปีกว่าเจ้าจะสอบเป็นขุนนางได้ ข้าก็คงไม่แก่จนเป็นยายเฒ่ากระมัง” สองพี่น้องพูดคุยไปด้วยกินอาหารไปด้วยอย่างมีความสุขไม่ต่างจากเรือนตระกูลเถียน สองแม่ลูกกำลังนั่งกินอาหารที่ได้มาจากหนิงอันอยู่เช่นกัน“นางใส่รากโสมลงมาด้วย” จินซื่อตักรากโสมขึ้นมาด้วยความตกใจ แม้แต่รากโสมเส้นเล

ทั้งสองไม่มีทางเชื่อในคำพูดของหนิงอันอย่างแน่นอน แต่ก็ไม่รู้จะสอบสวนนางเช่นใด“ท่านทำได้หรือไม่เจ้าคะ” หนิงอันรีบดึงความสนใจไปเรื่องแบบร่างตรงหน้าแทน“ข้าจะลองทำดู”“แล้วท่านไม่ไปสำนักศึกษาหรือ”“ตอนนี้สำนักศึกษาปิด ข้ายังพอมีเวลา พรุ่งนี้ก็ให้หยางเออร์ไปเริ่มเรียนกับข้าได้เลย”“พรุ่งนี้หรือ วันนี้เข้าเมืองคงไม่ทันแล้ว พรุ่งนี้เช้าข้าจะรีบเข้าเมืองไปซื้อเครื่องเรียนมาให้ก็แล้วกันเจ้าค่ะ ต้องให้ตำราอันใดหรือไม่”“ไม่ต้อง ที่ข้ายังพอมี เพียงแค่เริ่มต้น ยังไม่จำเป็นต้องใช้ตำรา”“แล้ว...ท่านใช้เวลาทำนานหรือไม่ พอดีข้ารีบใช้เจ้าค่ะ” นางชี้ไปที่แบบร่างในมือของเถียนซีโหยว่“วันนี้ข้าจะไปหาไม้เลย พรุ่งนี้ก็คงเสร็จ เจ้าต้องการมากน้อยเพียงใด”“เออ...สักสิบกล่องได้หรือไม่เจ้าคะ”“เช่นนั้นก็คงต้องใช้เวลาหลายวัน”“ไม่เป็นอันใดเจ้าค่ะ ค่อยๆ ทำก็ได้ ท่านคิดเงินมาได้เลยเจ้าค่ะ ข้าจะได้เตรียมเอาไว้ให้”“ไม่ต้อง เปลี่ยนเป็น...เจ้าทำอาหารไปส่งให้ท่านแม่ข้าวันละครั้งแทนก็แล้วกัน”“หืม...” นางเลิกคิ้วอย่างสงสัย หรือเขาทำงานให้นางจนไม่มีเวลาทำอาหารให้มารดา“ท่านแม่ข้ากินอาหารของเจ้า นางกินข้าวเพิ่มได้มากกว