Lahat ng Kabanata ng นิยายของข้า เนื้อเรื่องผิดเพี้ยนไปหมดแล้ว: Kabanata 21 - Kabanata 30

นางถงซื่อเมื่อรู้ว่าเด็กทั้งสองหาผักป่าไปขายในเมือง นางก็เลิกให้ความสนใจเปลี่ยนมาสอบถามเรื่องความเป็นอยู่ของบุตรชายแทน และยังถามเรื่องสอบซิ่วไฉปีนี้ของเขาด้วย“ท่านแม่ปีนี้ข้าต้องสอบผ่านอยู่แล้วขอรับ เพียงแต่...ต้องเพิ่มค่าน้ำชาให้ท่านอาจารย์มากกว่าเดิมเสียหน่อย” เขาแสร้งทำหน้าลำบากใจ ฝูหลางหลอกลวงมารดาของตนนับครั้งไม่ถ้วน ว่าอาจารย์ในสำนักศึกษาสอนเพิ่มให้เขาหลังจากเลิกเรียนเป็นกรณีพิเศษ เพียงแต่ต้องมีค่าใช้จ่าย นางถงซื่อก็เชื่อลมปากของบุตรชายสุดที่รักทุกครั้ง เพราะหวังว่าเขาจะสอบผ่านซิ่วไฉเป็นหน้าเป็นตาให้ตนได้“ต้องเพิ่มอีกหรือ?” นางทำหน้าลำบากใจ “ตอนนี้เงินในมือข้ามีเหลืออยู่ไม่มาก ให้ข้าไปขอร้องอาจารย์ของเจ้าดีหรือไม่ ให้ลดราคาลงมาเสียหน่อย”“ท่านแม่ หากท่านทำเช่นนี้สหายคนอื่นของข้าก็ต้องรู้เรื่องที่ท่านอาจารย์แอบสอนตำราให้ข้า ต่อไป...” เขาเหลือบมองมารดาเล็กน้อย “ท่านอาจารย์คงไม่ช่วยสอนให้ข้าอีกขอรับ”ถงซื่อเห็นคอลูกชายตกก็ร้อนใจทันที “ข้ามีเพียงสิบตำลึง หากมากกว่านี้คงต้องรอเกี่ยวข้าวเสียก่อน”ฝูหลางยิ้มประจบเอาใจกอดแขนผู้เป็นมารดาทันที “เพียงเท่านี้ก็พอแล้วขอรับ ท่านรีบนำมาให้ข

“เช่นนั้นหรือ เสียหายไปแล้วก็ไม่เป็นอันใด เจ้าไปทำอาหารเถิด”“เจ้าค่ะ” หนิงอันลอบถอนหายใจออกมา นางหมุนตัวเพื่อจะเดินไปที่ห้องครัว แต่เสียงพูดของเถียนซีโหยว่ก็ทำให้ฝ่าเท้าของนางหยุดชะงักลง“ข้ากับญาติผู้พี่ของเจ้ามิได้เป็นคนรักกัน คราหน้าเจ้าอย่าได้พูดเช่นนี้อีก”หนิงอันดวงตาเบิกกว้างมองเขาด้วยความตกใจ “ท่านเห็น...ได้ยินทั้งหมดเลยหรือ”“ในเมื่อเจ้าไม่ต้องการให้ข้ารู้ ข้าจะทำเป็นไม่รู้” หากเขานำเรื่องที่เห็นไปต่อว่าฝูจินเม่ยหรือบอกกล่าวผู้อื่น มีแต่จะทำให้ชื่อเสียงของนางเสียหาย ชื่อเสียงของสตรีมีค่ามากนัก เขาไม่อยากจะทำร้ายชีวิตของแม่นางน้อยผู้หนึ่งหนิงอันทำหน้าไม่ถูกเมื่อถูกจับได้ว่าโกหก “ข้าเองก็ไม่ได้อยากปิดบังท่าน ข้าเชื่อมาตลอดว่าท่านกับพี่หญิงของข้าเป็นคนรักกัน เช่นนั้นก็ไม่สมควรพูดเรื่องไม่ดีของนางออกมา” นางผิดเองที่พูดว่าทั้งสองเป็นคนรักกันให้ฝูหยางได้ยิน ก่อนที่เรื่องราวจะเกิดขึ้น“ต่อไปหากสงสัยสิ่งใดให้ถามกับข้าโดยตรง ไม่ต้องไปฟังสิ่งที่ผู้อื่นพูด”“เจ้าค่ะ” นางได้ฟังคนอื่นพูดเสียที่ไหน นางเป็นคนเขียนนิยายเรื่องนี้ขึ้นมา ย่อมต้องรู้สิว่าจะเกิดอะไรขึ้นเถียนซีโหยว่มิได้เข้าไปน

ดีที่เถียนซีโหยว่นำตะกร้ามาด้วยฝูหยางจึงไม่ต้องช่วยถือของไปส่งให้เขา ระหว่างทางที่เขากลับเรือน มีชาวบ้านไม่น้อยที่เดินผ่านแล้วได้กลิ่นอาหารออกมาจากตะกร้าของเขา จึงพากันเดินเข้ามาสอบถาม เถียนซีโหยว่ก็ตอบไปว่าเขาจ้างหนิงอันให้ทำอาหารให้มารดาของเขา เพราะอยากจะให้สองพี่น้องมีรายได้ และอาหารกินทุกมื้อชาวบ้านที่ได้ฟังต่างก็เอ่ยชื่นชมในความมีน้ำใจของเขา และหายสงสัยว่าเหตุใดสองพี่น้องไม่ออกมาหางานรับจ้างทำในหมู่บ้าน เถียนซีโหยว่กับหนิงอันเคยพูดคุยกันเอาไว้แล้ว หากมีชาวบ้านถามก็ให้นางบอกไปว่าเขาจ้างให้นางทำอาหารไปส่งหนิงอันพอได้กล่องไม้มา หลังจากกินข้าวเสร็จนางก็เริ่มทำสบู่ทันที วิธีที่นางใช้เป็นเป็นกวนร้อน เพราะหลังจากสบู่เซตตัวดีก็สามารถนำมาใช้ได้เลย ขั้นตอนการผสมนางลงมือทำเองทั้งหมด ฝูหยางที่อยากมีส่วนร่วมนางก็ให้ไปเก็บดอกเหมยกุ้ย (ดอกกุหลาบ) หลังเรือนที่มู่เหยียนปลูกเอาไว้ และยังมีดอกโม่ลี่ (ดอกมะลิ) อีกด้วยพอหนิงอันนางกวนสบู่จนได้ที่ ฝูหยางก็นำไปเทใส่กล่องไม้แล้วนำไปจัดเก็บในห้องนอนของเขาที่ไม่ได้เข้าไปนอน พอสบู่เริ่มเย็นตัวลง ทั้งสองก็นำดอกไม้ที่ล้างเรียบร้อยแล้วมาวางเอาไว้ด้านบนเพื่อ

หนิงอันวัดขนาดให้หนึ่งกล่องตัดได้สิบชิ้น นางส่งให้ฝูหยางหนึ่งก้อน “ใช้เสร็จแล้ววางเอาไว้ที่แห้ง มิเช่นนั้นมันจะละลายไปกับน้ำ เข้าใจหรือไม่”“ขอรับ” ฝูหยางรีบวิ่งไปอาบน้ำอย่างรวดเร็วหนิงอันนางตัดสบู่ออกมาอีกสองก้อน เพื่อเก็บเอาไว้ให้เถียนซีโหยว่ แล้วตัวนางก็รีบเข้าครัวไปทำอาหารมื้อเช้า พอสองพี่น้องกินมื้อเช้าเสร็จ หนิงอันนางก็เตรียมของให้เขานำไปเรือนเถียน“อย่าไปกวนท่านป้าจินเล่า สบู่สองก้อนที่ได้ไปเจ้าบอกพี่โหยว่อย่าไปบอกผู้ใดเล่าว่าข้าเป็นผู้ทำ”“ข้าเข้าใจแล้วขอรับ ท่านพี่ปิดประตูเรือนดีๆ ข้าไปก่อน” ฝูหยางสดใสร่าเริง หนิงอันนางก็สุขใจไปด้วยสบู่บ่มดอกไม้ได้เพียงคืนเดียว ถึงจะมีกลิ่นอ่อนๆ แต่ก็ไม่ติดผิวกาย หนิงอันนางจึงไปเก็บดอกไม้ที่ท้ายเรือนมาบ่มสบู่ที่ยังตัดไม่หมดอีกครั้งฝูหยางมาถึงเรือนตระกูลเถียน ก็เข้าไปคารวะจินซื่อเป็นอันดับแรก และเริ่มนำของที่เตรียมมาออกมาวางไว้บนโต๊ะ“สบู่สองก้อนนี้ ท่านพี่ให้ข้านำมาให้ขอรับ ขอท่านป้ากับพี่โหยว่อย่าบอกผู้ใดว่าพี่สาวข้าเป็นผู้ทำได้หรือไม่ขอรับ”“อืม...สบู่?” จินซื่อรับไปถือเอาไว้แล้วลองดมดู นางได้กลิ่นดอกเหมยกุ้ยอ่อนๆ ออกมา “เอาไว้ใช้ทำสิ่งใ

หลังจากทำงานในเรือนเสร็จ หนิงอันก็ไปนั่งพูดคุยกับจินซื่อและฝูหยาง นางเอ่ยชมสบู่ที่หนิงอันทำอยู่หลายประโยค ทั้งสามนั่งกินมื้อกลางวันร่วมกัน พอหนิงอันนางทำมื้อเย็นให้จินซื่อเสร็จก็จะขอตัวกลับ แต่มีผู้มาเยือนเสียก่อน“น้องรองเจ้าก็อยู่หรือ ข้าคิดว่าไม่มีผู้ใดอยู่กับท่านป้า แต่ข้าต้องทำงานเรือนให้เสร็จก่อนถึงจะมาได้ ท่านป้ากินมื้อเที่ยง กินยาแล้วหรือยังเจ้าคะ” นางหันไปถามจินซื่อด้วยความเป็นห่วง“เรียบร้อยแล้ว วันนี้อันเออร์นางมาทำอาหารให้ถึงที่เรือน แล้วเจ้าเล่ากินมาแล้วหรือยัง”“เรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ”“เจ้ามาก็ดี ข้ากำลังจะกลับ อยู่เป็นเพื่อนท่านป้าต่อก็แล้วกัน ไปเถิดหยางเออร์”“เม่ยเม่ย เจ้ากลับไปพร้อมอันเออร์เลยก็ได้ ป้าจะพักผ่อนแล้ว”รอยยิ้มของฝูจินเม่ยแข็งค้างไปทันที นางคิดว่าจะได้อยู่รอจนกว่าเถียนซีโหยว่กลับมาเลยเสียอีก ที่นางมาช้ามิได้ต้องทำงานเรือนเช่นที่พูดไป แต่นางรู้ว่าหนิงอันนางมาที่เรือนตระกูลเถียน ย่อมต้องจัดการเรื่องทำความสะอาดเรือนด้วย หากนางมาเร็วก็ต้องช่วยอีกแรง“ท่านป้าพักผ่อนได้เลยเจ้าค่ะ ประเดี๋ยวข้าทำความสะอาดเรือนให้”“อันเออร์นางทำไปแล้ว กลับกันไปเถิด แดดข้างนอกแรงน