Lahat ng Kabanata ng นิยายของข้า เนื้อเรื่องผิดเพี้ยนไปหมดแล้ว: Kabanata 31 - Kabanata 40

นางถงซื่อเห็นแววตาบุตรชายที่เหมือนจะต่อว่านาง ความรังเกียจในใจก็ก่อตัวขึ้นกลายเป็นโทสะ นางตบใบหน้าของบุตรชายเต็มแรง “เจ้ากล้าพูดเรื่องเงินที่ทิ้งเอาไว้หรือ มันจะไปพอใช้ได้อย่างไร เจ้าหายไปตั้งกี่ปี ที่ข้าต้องเลี้ยงดูตัวไร้ประโยชน์ไว้ในเรือน” นางชี้นิ้วมาที่หนิงอันและฝูหยาง แต่พอสบเข้ากับดวงตาของมู่เหยียนก็หดนิ้วกลับทันที“ข้าคิดว่าในใจของท่านยังคงมองเห็นข้าเป็นบุตรชายสักเสี้ยว แต่เปล่าเลยขอรับ ต่อให้ข้าตายไปแล้ว พวกท่านก็ดูเหมือนไม่เดือดร้อนอันใด”“เหอะ กลับมาก็ดีแล้ว เอาเงินที่หามาได้มาให้ข้า น้องชายเจ้าต้องใช้เงินเล่าเรียนอีกไม่น้อย”“ไม่มีขอรับ” เขาส่ายหน้า “ข้ากลับมายังติดหนี้คนที่ช่วยชีวิตของข้าเอาไว้ คิดจะขอแบ่งเงินที่ข้าให้ท่านแม่ไว้ไปจ่ายหนี้ขอรับ”มู่เหยียนกดยิ้มที่มุมปากอย่างพอใจกับละครที่ฝูหยวนแสดงออกมา อย่างน้อยก็พอจะฉลาดขึ้นมาบ้างแล้ว“ข้าไม่มี!!! หากเจ้าอยากได้เงินใช้หนี้ ก็เอาบุตรของเจ้าทั้งสองไปขายให้โรงค้าทาสเสีย” แววตาของฝูหยวนเข้มขึ้นเมื่อนางถงซื่อที่เป็นย่าแท้ๆ ของเด็กทั้งสองกล้าพูดออกมาเช่นนี้“หึหึ หากข้ากลับมาช้า ท่านคงขายลูกของข้าไปแล้ว ท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้าน ท

ชาวบ้านที่อยู่ไม่ห่างเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ต้องมีเงินมากแค่ไหนถึงจะมีจวนอยู่ในเมืองหลวงได้“ขอบคุณมากขอรับ ท่านอาจะพาอันเออร์ หยางเออร์ย้ายไปอยู่เมืองหลวงหรือขอรับ” สีหน้าของเขากังวลอย่างเห็นได้ชัด“อืม...มีอันใด หรือว่า เจ้าชอบบุตรสาวของข้า”“ไม่ใช่ขอรับ/ไม่ใช่เจ้าค่ะ” ทั้งสองร้องออกมาพร้อมกัน “ท่านพ่อหนังสือสัญญาคงได้แล้ว กลับไปคุยต่อที่เรือนเถิดเจ้าค่ะ” หนิงอันคิดว่าคงเป็นเรื่องการค้าอย่างแน่นอนที่ทำให้เถียนซีโหยว่กังวลถึงเพียงนี้หนิงอันต้องลากมู่เหยียนไปพบป้าหง ป้าจวงและชาวบ้านคนอื่นที่เคยมีบุญคุณกับพวกนางสองพี่น้องเอาไว้ มู่เหยียนเองก็ใจกว้างไม่น้อย คนใดที่เคยทำดีกับเด็กทั้งสอง นางก็ให้พวกเขาตามไปพบที่เรือน เพราะมีของจะมอบให้สี่คนพ่อแม่ลูกหลังจากเสร็จเรื่องหนังสือตัดขาดแล้วก็พากันเดินกลับเรือน ยังมีเถียนซีโหยว่อีกคนที่ตามมาด้วย ตระกูลฝูได้แต่ยืนมองตามแผ่นหลังของพวกเขาที่เดนจากไป นางถงซื่อยังคงอยู่โวยวายกับผู้นำหมู่บ้านถง เพราะต้องการเงินทั้งหมดที่ฝูหยวนได้ฝากเอาไว้มาจัดการเอง คนเพิ่งเดินหายออกไปจากเรือน ผู้นำหมู่บ้านถงจะยอมทำตามคำสั่งของนางถงซื่อได้อย่างไรหนิงอัน ฝูหยางกลับม

มู่เหยียนมองหน้าฝูหยางนิ่งๆ นางคิดถึงคำพูดของหนิงอันที่ขอร้องให้นางมองฝูหยางเหมือนเป็นบุตรของนางเอง แววตาที่มองเขาอ่อนลงเล็กน้อย ฝ่ามือของมู่เหยียนเอื้อมไปลูบผมของเขาเบาๆ “แม่จะพาเจ้าไปที่แห่งหนึ่ง รับรองว่าเจ้าต้องชอบ แต่หยางเออร์จะนำเรื่องนี้ไปบอกผู้ใดไม่ได้เข้าใจหรือไม่” ฝูหยวนจิตใจเบิกบานขึ้นด้วยความยินดี เมื่อเห็นว่ามู่เหยียนนางยอมรับบุตรทั้งสองของตนแล้วฝูหยางแม้จะมีความรู้สึกแปลกๆ กับมารดาที่เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน แต่การที่มารดาสู้คนเช่นนี้ช่างดีไม่น้อยเลย “ขอรับ ข้าจะไม่บอกผู้ใดเป็นอันขาด”ทั้งสี่คนหายไปจากห้อง เมื่อมาปรากฏตัวอยู่ในพื้นที่ใหม่ ฝูหยางที่เพิ่งจะได้เข้ามาเป็นครั้งแรกก็ร้องขึ้นด้วยความตกใจ ฝูหยวนที่เห็นว่าหนิงอันนางไม่ได้ตื่นตระหนกเช่นน้องชายก็อดที่จะสงสัยไม่ได้“อันเออร์ เจ้าไม่แปลกใจเลยหรือ”“เมื่อครู่ข้าพานางเข้ามาแล้ว ท่านพาหยางเออร์ไปดูห้องพักเถิด แล้วสอนเขาให้ใช้เครื่องใช้ด้านในด้วยเล่า ข้ากับอันอันจะไปเตรียมมื้อเย็น”“ท่านแม่ ท่านมีสิ่งนี้ได้อย่างไรขอรับ” ฝูหยางมึนงงไปหมด ยิ่งบิดาบอกกล่าวว่าที่นี่คือสิ่งใดเขาก็ยิ่งไม่เข้าใจว่ามารดามีได้อย่างไร“ข้าเกือบต

เถียนซีโหยว่รู้สึกใจหายอย่างไรไม่รู้ เมื่อเขาจะไม่ได้เห็นพวกนางสองพี่น้องแล้ว และจะไม่ได้กินอาหารฝีมือของนางอีก“เจ้าขี่ม้าเป็นหรือไม่”อาสืออายุมากกว่าเถียนซีโหยว่เพียงไม่กี่ปี เขาเป็นบุตรชายเจ้าของสำนักคุ้มกันภัยที่ยังเหลือชีวิตรอดจากเหตุการณ์กวาดล้าง มู่เหยียนเป็นผู้ช่วยชีวิตของเขาเอาไว้ ถึงได้ติดตามนางและกลายมาเป็นผู้ดูแลสำนักคุ้มกันชวี่ของมู่เหยียน“ไม่เป็นขอรับ”“เช่นนั้นก็ไปรถม้ากันเถิด” อาสือหันไปสั่งบ่าวให้เตรียมรถม้า แล้วพาเถียนซีโหยว่เดินทางเข้าเมืองสี่คนพ่อแม่ลูกเพิ่งได้รู้จากบ่าว เมื่อวานหลังจากที่ทุกคนเข้าไปอยู่ภายในเรือนแล้ว ตระกูลฝูเว้นแต่ฝูเจาพากันมาที่เรือน เพื่อขอพบมู่หยวน แต่ถูกบ่าวขวางเอาไว้อยู่ที่หน้าเรือน ทำได้เพียงตะโกนด่าเข้ามาเท่านั้น“นางมาโวยวายเรื่องเงินที่ท่านให้ผู้นำหมู่บ้านไว้อย่างนั้นหรือ”“อืม หรือข้าควรจะยกให้นางไปเลย” อย่างไรนางถงซื่อก็คือมารดาของเขา ต่อให้ตัดขาดกันไปแล้ว แต่นางก็ยังได้ชื่อว่าผู้ให้กำเนิด“ท่านทำสิ่งใดแล้วสบายใจก็ทำไปเถิด”มู่หยวนจำต้องไปจัดการเรื่องที่เรือนของหัวหน้าหมู่บ้านอีกครั้ง เขามิได้ให้เงินทั้งหมดกับนางถงซื่อในครั้งเดียว เ

เถียนซีโหยว่นิ่งอึ้งไป จนหนิงอันนางหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ “ข้าเดาถูกใช่หรือไม่ ท่านไม่ต้องเก็บมาใส่ใจเจ้าค่ะ ถึงว่า...ท่านไม่กล้าเข้าใกล้ข้าเลย” นางนึกขำในใจ ท่านแม่ในนามของนาง ทำให้เด็กหนุ่มตกใจเสียแล้วเถียนซีโหยว่มิใช่เด็กหนุ่มแล้ว เขาอายุสิบเก้าจะยี่สิบหนาว บุรุษในหมู่บ้านรุ่นเดียวกันล้วนแต่งงานมีลูกกันหมด แต่ในสายตาของมู่เหยียนและหนิงอันก็ยังดูเด็กอยู่ดี“เจ้าไม่โกรธใช่หรือไม่ ที่ข้าเห็นเจ้าเป็นเพียงน้องสาว”“ไม่เลยเจ้าค่ะ ข้าเองก็มองท่านเป็นพี่ชาย ขอบคุณท่านมากที่ผ่านมาช่วยเหลือข้ากับหยางเออร์เอาไว้ไม่น้อย”เถียนซีโหยว่ยิ้มออกมา เดิมคิดว่าหากนางรู้ผ่านหลังว่าเขาพูดกับมารดาของนางไปเช่นใด นางจะต้องโกรธเคืองเขาเป็นแน่ “มารดาเจ้าเริ่มมองหาคู่หมายให้เจ้าแล้ว เจ้าเขียนจดหมายมาพูดคุยกับข้าได้ ข้าจะได้ช่วยดูว่าบุรุษผู้นั้นเหมาะสมกับเจ้าหรือไม่”“หึหึ ไม่รบกวนท่านหรอกเจ้าค่ะ สิ่งที่มารดาข้าเลือกให้ย่อมดีกับข้าที่สุด ท่านรักษาตัวด้วยเจ้าค่ะ”“แล้ว แล้วข้าจะเขียนจดหมายหาเจ้าได้หรือไม่ เผื่อว่า...ท่านแม่ข้ากินอาหารไม่ลง ข้าจะได้ขอสูตรจากเจ้า”หนิงอันพยักหน้าเล็กน้อย “ข้าลืมคิดไป ท่านไม่ต้อง