All Chapters of Angkin ng Mafia Don.: Chapter 11 - Chapter 20

POV ni Rose : Ipinikit ko ang aking mga mata at huminga nang malalim, ginagawa ang lahat ng aking makakaya para hindi makapagsalita ng bagay na magiging dahilan para palayasin nila ako dahil sa galit."Rebecca, maayos akong nakikiusap na tumabi ka, may kailangan akong asikasuhin."Sabi ko habang pinandilatan siya pabalik sa kanyang hindi-gaanong-kagandang berdeng mga mata.Pangako, kung hindi lang siya isang malandi at binigyan niya lang sana ang sarili niya ng kaunting respeto, iisipin kong kasing-lebel siya ng isang modelo, pero hindi eh, kailangan pa niyang makipagkita sa isang psychopath na tulad ni Jonah, kaya ngayon, sobrang gulo na ng buhay niya nang hindi niya namamalayan."At paano kung ayaw kong tumabi? Tandaan mo, dito rin ako nagtatrabaho at may karapatan din akong...""Paraanin mo siya." Isang boses ang agad na pumutol sa pagdadakdak niya, at maniwala ka sa akin kapag sinabi kong ngayon lang ako naging ganito kapasalamat na marinig ang boses ni Jonah.Agad na nawala ang

POV ni Rose :May naramdaman akong tumatama sa mukha ko kaya napadaing ako at idinilat ang mga mata ko.Alam kong nasa mga nakakabwisit na araw ako ngayon, pero hindi ba pwedeng magkaroon man lang ng maayos na beauty sleep ang isang babae?!."Huwag kang mag-alala, pwede ka pang humiga ulit, may kukunin lang ako sandali," sabi ni Lucy nang mapansin niyang gising na ako.Napairap ako at umupo, "Kung gusto mo akong gisingin, sabihin mo na lang."Napahagikhik siya, oh bruhang 'to.Lumapit siya sa akin at umupo sa kama ko kaya medyo lumubog ang kama habang nakatitig ako sa kanya."Sabihin mo na kung anong gusto mong sabihin."Sinamaan niya ako ng tingin at inilayo ko ang paningin ko, "Girl chill, gusto ko lang magbigay ng suhestiyon. I mean, may plano ka bang gawin pagkatapos ng kalokohang ginawa ni Jonah kahapon?"Nagkibit-balikat ako at sumandal ulit sa kama, "Wala... I mean, baka makaisip ako ng paraan mamaya pero sa ngayon, seryoso, wala akong magagawa tungkol dito."Tumango siya at ki

POV NI JOHNSON:“Mas… master, parang awa niyo na, patawad… ahhh, ang sakit… pangako hindi na ako… ahhh”Lumapad ang ngisi ko habang pinapanood ang walang kwentang basurang nangahas nakawin ang pera ko na sumisigaw sa sakit.Sabihan mo ang mga batang ito ng isang bagay, isang maayos na utos pero hinding-hindi sila makikinig.At 'yan ang isa sa mga dahilan kung bakit hindi ako kumukuha ng mga bata, pero isang salita lang.Nakaluhod na sila agad at sinasabi sa'yo kung gaano sila kagutom at kung anu-anong kalokohan.At kapag napagpasyahan mong tumulong, ang tanging igaganti nila ay ang nakawin ang mga gamit ko.Tumayo ako at kinuha ang martilyo, lumapit sa kanya. Masaya sigurong mambali ng ilang buto, kailangan kong ilabas ang galit ko ngayon.Paglapit ko, pinanood ko siyang manginginig na parang manok habang sumisigaw ng pagmamakaawa, pero tingin ko mas mabuti kung magkakaroon siya ng masayang usapan kasama ang Diyos, kung alam mo ang ibig kong sabihin.Lumapit pa ako sa kanya at yumuko

PANANAW NI ROSE : “Pupunta ka sa opisina ng lalaking iyon ngayon, tama?” tanong ni Lucy habang naglalagay ng kaunting mascara sa kanyang pilikmata, mukhang may mabigat siyang kaso ngayon. Tumango ako pero nanatiling nakahiga na hindi man lang nagtatangkang tumayo, nitong mga nakaraang araw. Kinuha ni Lucy ang responsibilidad para siguraduhing makikita ko ang tunay na kahulugan ng pagnanais magkatrabaho. Dahil siguradong ipinamukha niya ang sa kanya sa akin. “Baka hindi ako makauwi nang maaga mula sa trabaho, kung maipanalo ko ang kasong ito, na siyempre alam kong mangyayari, magkakaroon kami ng team dinner.” “Okay,” walang gana kong sagot. Tumigil si Lucy sa ginagawa niya at lumingon sa akin, “Sigurado ka bang kaya mo ang sarili mo roon, pwede kitang ihatid doon bukas kung gusto mo.” “Hh, Lucy sinabi ko nang ayos lang ako okay, malaki na ako… Kaya kong harapin kung anuman ang mangyari.” “Kung sinabi mo eh.” Sabi niya sabay kibit-balikat at nagsimulang maghanap sa paligid. “

PANANAW NI ROSE: Nakahinga ako nang maluwag pagkasara at pagtunog ng elevator. Diyos ko, pakiramdam ko nasa ibang uniberso ako kanina sa opisina ni Mr. Handsome. Wala akong kaide-ideya na siya pala ang mapanganib na Italian mafia boss na kinukuwento sa akin ni Lucy. Ang sabihing nagulat ako nang pumasok ako roon ay kulang pa para ilarawan ang naramdaman ko noong nasa loob na ako ng opisina niya. Pangako, nag-iba-iba ang pagkapula ng mukha ko dahil naramdaman ko 'yon, at dahil sa ngisi sa mga labi niya sa buong pag-uusap namin, nakumpirma iyon. Diyos ko, nakipag-make out ako sa pinakamapanganib na lalaki sa lungsod ng Tovlog. Kung kailan inakala kong nakatakas na ako sa isang gwapong kawali, itinulak ko naman ang sarili ko nang buo sa apoy. Ano kaya ang gagawin niya sa... ding!!. Natauhan ako mula sa pag-iisip nang marinig kong bumukas ang elevator. Ipinagpag ko ang mga kamay ko, medyo nakakailang at hindi komportable sa mga tingin ng mga tao na tumatagos sa akin habang dumada