Library

Search

Home / Mafia / Angkin ng Mafia Don. / Chapter 31 - Chapter 40

All Chapters of Angkin ng Mafia Don.: Chapter 31 - Chapter 40

60 Chapters

31

Rose pov : Pinatay ko ang makina ng sasakyan ko at huminga nang malalim habang nakatingin sa complex na papasukan ko.Dalawang araw na akong hindi pumapasok kaya magiging napaka-awkward kung papasok ako ngayon.Ipinagpag ko ang mga kamay ko at bumaba, kinuha ang bag ko bago pumasok sa loob.Hindi ko na tiningnan ang mukha ng kahit sino habang dire-diretso akong naglakad papunta sa work desk ko at ibinaba ang mga gamit ko.Pinunasan ko ang pawis ng kaba na tumutulo na pagkaupo ko, naghahanda sa sinumang lalapit at magsasalita ng walang kwenta simula kay Sarah.Siya ang pangunahing dahilan kung bakit ako na-drug, kung hindi niya lang sana ako kinumbinsing pumunta sa bwisit na party na iyon.Hindi sana ako mada-drug at sa dinami-dami ng nangyari, hindi man lang siya nag-abala na alamin kung kasama niya ba ako o hindi.Napaka-unethical ng ginawa niya at nasa red flag book ko na siya.Pinunasan ko ang pawisang mga kamay ko at binuksan ang work computer ko para malaman kung ano ang naka-as

32

Rose POV : Nang marinig ko ang mga salitang lumabas sa bibig ni Sarah, napataas ang kilay ko. Ano naman ang kinalaman ng dalawang araw na pagliban ko dahil sa lintek na pagkakadroga at sick leave sa pera ko?Tiningnan ko siya habang nag-iinit ang galit sa loob ko, "Ano ba talaga ang kulay ng problema mo, Sarah?"Sumimangot siya, "Wala ka namang pakialam pero Pink talaga."Umiling ako, "May nagawa ba akong masama sa'yo, o may nagawa ba akong mal..."Itinaas niya ang kanyang mga kamay at pinatigil ako sa pagsasalita, at nilunok ko na lang ang mga sasabihin ko para hindi na siya lalong magalit."Makinig ka, wala akong pakialam kung ano ang iniisip mo pero gumawa na ako ng desisyon at pinal na 'yun. Kung hindi mo matanggap na mabawasan ka ng ilang dolyar, paano pa kaya kung mawala ang buong sweldo mo sa pagliban ng isang linggo? Swerte ka nga at bumalik ka pagkatapos ng dalawang araw, handa na sana akong tanggalin ka eh."Nainis ako sa mabibigat niyang salita. May mali talaga at ayaw lan

33

Rose POV:Nang lumabas ako sa opisina ni Sarah, pagkasara ko ng pinto, sinigurado kong murahin siya nang pabulong.Pero, hinding-hindi ako papayag na mag-serve ng kape sa Lunes. Kung hindi lang Biyernes ngayon, baka nagbigti na ako dahil napakapangit ng linggong ito na pakiramdam ko gusto ko nang mag-resign.Alin ay malabong mangyari dahil hindi pwede, maliban na lang kung gusto kong mamulubi.Nang matapos akong magpadala ng mga email at kumpirmahin ang mga trabahong ibinigay sa akin at i-edit ang karamihan sa mga bahagi nito, gabi na.Mukhang ako na lang ang natitira sa floor namin.Sinigurado ni Sarah na makaalis nang maaga at ipinahalata pa niya sa akin na alam niyang mag-o-overtime ako.Sino ba naman ang hindi sa dami ng trabahong ibinigay sa akin.Nakahinga ako nang maluwag nang maipadala ko ang huling email para sa araw na ito. Hay, makakauwi na rin ako, makakakain ng masarap na hapunan, at makakalimutan ang stress na pinagdaanan ko ngayong linggo.Pinatay ko ang computer ko sa

34

Johnson POV:Pinanood ko habang nagmamaneho papasok ang tauhan ko at ipinarada ang kotse, mabilis iyon.Lumapit siya at yumuko sa akin at tumango lang ako bilang pagkilala sa kanya."Master, naihatid ko na po siya."Umungol lang ako bilang pagsang-ayon tapos ay nagsimulang maglakad pabalik sa loob bago may pumasok sa isip ko."Bevlok?"Lumingon siya sa akin, "Opo, Master.""Siguraduhin mong makarating nang maaga ang mga tauhan ko sa opisina para maayos niyo ang kotse niya bago niya ito kunin, maliwanag?"Yumuko siya, "Opo, Master."Pinanood ko siyang maglakad palayo, may mga tapat akong tauhan na dumating at umalis na binayaran ko pero ang lalaking ito ay higit na mas magaling sa kanila.Siguradong mas malaking pera ang kikitain niya, kung sakaling palayain ko siya.Hinilot ko ang aking noo dahil alam kong kailangan kong tapusin ang karamihan sa mga trabaho ko ngayong araw.Dahil kung hindi ko susuriin ang mga delivery para sa araw na ito, hindi ako nag-iingat.Lahat ay naghahanap ng

35

ROSE POV:"Oh my god, ang lambot ng upuang ito," sabi ko habang umuupo sa upuan ng restaurant kung saan iginiit ni Lucy na ililibre niya ako ngayon.Tumaas daw yata ang sahod niya kaya gusto niya akong ilibre ng masarap na tanghalian sa isang mamahaling restaurant.At sa totoo lang, wala akong dalang ni isang kusing, tawagin mo na akong makasarili pero wala talaga akong pera.Well, dapat ako ang manlilibre sa kanya ng pagkain pero he he, hayaan na nga."Hindi mo naman kailangang maging masyadong maingat tungkol diyan, upuan lang yan."Tumango ako, "Pero sobrang lambot talaga."Sinamaan niya ako ng tingin na para bang nagsasalita ako ng walang kwenta, "Rose, alam kong sinusubukan mo akong pasayahin dahil ililibre kita ng pagkain pero ang huling inaasahan kong marinig mula sa'yo ngayon ay sabihing masyadong malambot ang cushion, ano ba."Umikot ang mga mata ko, mukhang nabisto ako, masyadong halata ang pagkatao ko.Nang makapag-ayos na kami, isang waiter ang lumapit sa amin na may nakak

36

Johnson POV : May narinig akong nabasag mula sa kabilang linya, malamang may binato siya sa sahig sa galit, "Pinagbabantaan mo ba ako?"Natawa ako sa isip-batang tanong niya, "Dapat alam mo na hindi ako nagbibitiw ng mga banta sa hangin para lang maglaho, kinukuha ko at tinatabi para sa susunod."Ngumisi siya, "John - son, madalas nakakalimutan mo na kaya ko ring gawin kung anong ginagawa mo, ang pagbantaan ako ay isang hiling sa kamatayan, hindi mo ba narinig ang linyang iyan mula sa mga tauhan mo o dahil tinatawag ka nilang Master ay iniisip mong angat ka na."Umungol ako sa kanya, "Ayusin mo ang pananalita mo?!""Heh, ako lang ang nananatiling kalmado rito Johnson, pero kung gusto mo itong daanin sa mahirap na paraan siguraduhin mong kausapin ang kapatid mo dahil sa kanya ako magsisimula."Pagkasabi niyon ay pinatayan niya ako ng linya nang walang pahintulot ko, ang batang ito ay nag-iiba na talaga habang ang kapatid ko na kasing-edad niya ay hindi man lang makapag-utos sa mga tau

37

ROSE POV:Nang akalain kong humupa na ang pag-ubo ko, nakarinig ako ng mga yabag na papalapit sa mesa namin.Binigyan ako ni Lucy ng uh-oh na tingin at pakiramdam ko gusto kong magtago sa ilalim ng lupa."Papunta siya rito, di b...""Hello mga binibini." Narinig kong masiglang sumingit ang boses ng boss ko na halos putulin ang tanong ko.Shit...Kinakabahan kong inangat ang ulo ko para harapin siya pero bago pa ako makasagot, inunahan na ako ni Lucy.Pagpalain sana ang mabuti niyang kaluluwa."Oh Mr. Johnson, nakakagulat na makita kayo rito Hmm."Ngumiti siya at tumayo nang maayos sabay abot ng kamay kay Lucy."Oo, akin ang restaurant na ito, kaya dapat ako ang nagsasabi niyan."Hmph pasikat, siyempre sa kanya itong restaurant, ano ba 'tong iniisip ko.Nanlaki ang mga mata ni Lucy sa gulat, "Oh... oo nga."Alanganin siyang sumagot, tapos lumingon sa akin ang boss ko dahil napansin niyang tahimik ako."Rose, kamusta ka?"Hinawi ko ang buhok na nakaharang sa paningin ko papunta sa likod

38

POV NI JOHNSON :Sa sandaling umalis si Rose sa opisina ko, pinatay ko ang sigarilyo ko at inihulog ito sa ashtray.Hindi alam ng babaeng ito kung gaano siya kaseksi minsan.Kung hindi lang sinira ng gago kong kapatid ang puso niya, sana nakuha ko na siya ngayon.Pero hindi, kinailangan pang manloko ni Jonah sa maganda kong binibini.Akin siya pero dahan-dahan lang at susundan ko ang gusto niyang bilis.Hindi ko siya mamadaliin o tatakutin, para hindi niya isiping katulad ako ng kapatid ko.Kahit ano ako huwag lang manloloko, kailangan lang talagang sirain ni Jonah ang mga plano ko.Nasa kalagitnaan pa rin ako ng pag-iisip, biglang tumunog nang malakas ang telepono ko at dumaing ako sa ingay.Bilang isang pinuno, hindi ka man lang pwedeng magkaroon ng limang minutong kapayapaan nang walang tumatawag para abalahin ka.Maaaring tungkol ito sa ninakaw na droga.O kaya tumatawag sila para sabihin sa iyo na ang barko na may dala ng mga kalakal mo ay biglang nasunog sa gitna ng isang isinus

39

ROSE POV : Napadaing ako habang padabog kong isinara ang pinto ng kotse ko, sa tingin ko ay bumangon ako sa maling gilid ng kama ngayon.Una, ang sama ng pakiramdam ko ngayon!, at pangalawa, naghahanap ako ng mapagbubuntungan ng lahat ng inis ko ngayon.Hindi ko alam kung saan galing ang ugaling ito pero hindi ko talaga ito gusto.Pagpasok ko sa building complex, nakita ko si Sarah sa kabilang dulo ng hall at agad akong lumiko.Ayokong harapin ang ugali niya ngayong maagang umaga.At hinding-hindi ko pagsisilbihan ng kape ang sinuman ngayong umaga.Napasutsot ako habang pabagsak na umupo sa upuan ko.Binigyan ako ni Alex ng kakaibang tingin pero binalewala ko siya.“Magandang umaga.”Binalewala ko siya at binuksan ang computer ko sa trabaho.“Rose, ini-snub mo ba ako?”Binalewala ko pa rin siya at hinintay mag-boot ang computer ko.“Sige na, sinabi ko na ngang masyado akong…”Hinilot ko ang noo ko dahil nagdesisyon siyang ang trabaho niya ngayon ay bigyan ako ng migraine.“Alex, kahi

40

POV ni Johnson:Tumango ako pero hindi pa rin gumagalaw ni isang kalamnan para kumuha ng kahit isang kutsara ng pagkain.Suminghal si Alek sa inasal ko, nang makita niyang hindi ako gumagawa ng anumang hakbang para kainin ang pagkain, gaano man ito katuksong kagatin para sa akin.Bumuntong-hininga siya, "Sige pre heto." Sabi niya at kumuha ng isang kutsara ng sarili niyang pagkain, nginuya ito nang dahan-dahan at nilunok.Naghintay ako hanggang sa kumuha siyang muli ng isang kutsara at pinanood nang mabuti kung paano bumaba ang pagkain sa kanyang lalamunan.Perpekto.Nang makita niya kung paano ako nakatingin sa kanyang lalamunan, kumunot ang kanyang noo."Pre kumain ka na, alam ba ng mga tauhan mo na natatakot kang mapatay."Napasimangot ako habang kumukuha ng kutsara para kumuha ng isang kutsarang pagkain."Aba, mas gugustuhin ko pang mamatay sa kamay ng isa sa mga tauhan ko kaysa hayaan kitang lasunin ako Alek, parang hindi tama pakinggan."Suminghal siya doon, "Ayos iyan pre, ayos

PREV

NEXT

SCAN CODE TO READ ON APP

DMCA.com Protection Status