Lahat ng Kabanata ng The Fuckboy’s Personal Maid: Kabanata 21 - Kabanata 30

"Melissa?" naiusal ni papa.Bumuntonghininga ako at saka bubuksan na sana ang gate pero agad na tumakbo palapit ang guard at binuksan iyon para sa akin.Nagdire-diretso ako papasok. Ramdam ko sa aking likuran ang pagsunod ni Zoren."I-ikaw na ba 'yan, M-melissa? A-anak ko?" Nabasag ang boses ni papa.Sinubukan niyang tumayo pero agad rin siyang natumba at pabalik na naupo sa wheel chair. Inalalayan agad siya ng babae.Kumunot ang noo ko. Napano siya at bakit parang hindi siya makatayo?"Melissa, anak! Ikaw nga!" nagagalak na aniya.Iniangat niya ang dalawang kamay niya para sa akin."Hindi ho ako umuwi dito para sa inyo..."Agad na bumalatay sa kanyang mga mata ang gulat pagkatapos ay agad 'yong napalitan ng lungkot."Nandito po ako para kay mama. Nangako ako sa kanyang iuuwi ko siya dito.""Anak, kaytagal kong nangulila sa 'yo." Naglandas ang isang butil ng luha mula sa mga mata ni papa pababa sa kanyang pisngi.Aaminin kong malapit ako kay papa noon. Siya ang lagi kong takbuhan at h

Wala na akong ibang nagawa kung 'di ang hayaan na lamang si Zoren sa gusto niya. Hindi ko siya pinansin. Hindi rin naman niya ako ginulo kahit pa ilang oras na akong umiiyak roon. Kahit pa papalubog na ang araw ay hinayaan niya lang ako sa gusto ko.Tumayo ako at nag alis ng mga alikabok o damo na maaaring kumapit sa suot kong pantalon. Bumuga ako ng hangin at saka nilingon si Zoren. Tumayo agad siya pero nanatili lang sa pwesto niya.Sobrang bigat ng pakiramdam ko kanina kaya kinailangan kong umalis at lumayo. Hindi ko inaasahang gano'n ang sasabihin ni Papa. Hindi ko inakalang ganoon pala kabigat ng katotohanan. Pero ngayong naiiyak ko na lahat nang hindi natatakot na mag isa ay gumaan ang pakiramdam ko.Ang presensya ni Zoren kahit nasa malayo ay nakatulong sa pag gaan ng pakiramdam ko."Done?" paunang tanong niya. Tumango ako."Thank you," mahina kong sabi."Do you still need a hug? Available pa rin ang serbisyo ko," pagbibiro niya na agad kong inirapan kahit na nakangiti naman ak

“Gaano ba kahirap ang maalala ako, Mel?”Napabuga ako ng hangin habang nakaawang ang aking labi. Umiiling-iling ako dahil hindi ako makapaniwala sa mga nalaman ko.Putcha! Bakit hindi ko siya nakilala?“Z-zore… Keyden… Ikaw ba talaga si Keyden?”“Mahirap ba akong paniwalaan?” aniya.“H-hindi…”Hinubad niya ang suot niyang puting tshirt. Nanlaki ang mga mata ko't agad akong napapikit.Anong ginagawa niya? Bakit siya naghuhubad?Napatalon ako sa gulat nang naramdaman ang tila bakal niyang mga kamay sa magkabila kong palapulsuhan.“Open your eyes…” namamaos ang boses na bulong niya.“Ayaw ko. Ang halay mo talaga! Imposibleng ikaw ang Keyden ko! Hindi 'yon bastos! Hindi 'yon magiging fuckboy paglaki!” bulyaw ko habang nakapikit pa rin ang aking mga mata.“I want you to see something.”“Ano? Iyong abs mo? Nakita ko na 'yan!”He chuckled.“Just open your eyes please.”“Mag tshirt ka muna!”“Hindi mo ito makikita kung nakasuot ako ng tshirt.”“E, ano ba kasi 'yan?”“My proof that I am your K

Panay ang tawag ko kay Tita Matilda habang nasa sasakyan pero hindi niya sinasagot. Wala na kaming imikan ni Zoren habang nasa byahe. Ilang oras din ang byahe kaya nagawa ko pang makatulog. Nagising na lamang akong nasa airport na kami at wala na ang cellphone ko sa kamay ko. Wala na rin si Zoren sa tabi ko.Nagmadali agad ako sa paglabas ng sasakyan at agad na napabuga ng hangin nang nakitang nasa likurang bahagi siya ng sasakyan habang sinusubukang tawagan si tita. Hawak niya kasi ang cellphone ko't salitan ang ginagawang pagtingin at pagtipa sa cellphone at pakikinig dito.“Hindi pa rin ba sumasagot?” Umayos siya ng tuwid at nilingon ako.Tipid siyang ngumiti. “Baka nakaalis na.”Hindi ako sumagot. Nanatili ang mga tingin ko sa kanya. Yumuko siya at ibinaba ang cellphone na hawak.“Baka hindi pa talaga oras para makilala niya ako o baka hindi na kailangan.”Kinagat ko ang labi ko.“Siguro ay nakaalis na ang eroplanong sasakyan niya,” dagdag niya pa.Hindi ko tuloy alam kung anong i

“Ha? S-sa kama?” Hindi niya ako sinagot. Nag diretso siya sa kama at agad na nahiga. Dahil hawak niya ako'y kasunod niya rin akong napahiga sa kama. Este sa katawan niya. Bumagsak ako sa katawan niya. Ang akala ko'y masasaktan ko siya dahil sa pagkakabagsak ko pero imbis na magreklamo ay niyakap niya lang ako ng napakahigpit. “Magtatabi tayo sa kama, Zoren?” Tumango siya, “Mm.” Marahan siyang tumagilid upang maihiga ako ng maayos sa kama. Ngayon ay nakatagilid kaming pareho at magkaharap sa isa't-isa, habang nakayakap pa rin siya sa akin. Napakagat ako sa labi ko. Nabalisa ako ng kaunti dahil sa mga titig niya sa akin. “Why are you biting your lips?” marahan niyang tanong. Tumigil agad ako sa pagkagat sa labi ko't agad na ngumuso. “Hindi ako sanay matulog na may katabi, lalo pa't lalaki,” pag amin ko. Kumunot ng kaunti ang kanyang noo. “Paano na lang kapag nag asawa tayo? Hindi ba parang ang pangit naman kung matutulog tayo sa magkaibang kama?” Napatitig ako sa kanya. Hindi