Semua Bab The Fuckboy’s Personal Maid: Bab 81 - Bab 90

ZOREN RUSSELL--“But why? Didn't you say na ibibigay niyo sa amin ang kompanyang 'yon? Lo, you promised us.”“Table manners, Clara,” matigas na sabi ni Don Luisito.Umayos ng upo si Clara at yumuko. I continued eating like there's no tension.“For the time being, I want you two to go to Maldivez for your honeymoon.”Muling nag angat ng tingin si Clara sa kanyang lolo. Bakas ang pagkagulat at pagpoprotesta sa kanyang mga mata. Nanatili akong nakayuko. I don't know what to say anyway.“It's already a month since we got married, Lo. Hindi ba ay parang masyadong matag—”“Why are you asking too much questions, Clara? Hindi ba ay ito ang gusto mo? I made you two married and I invested in their company. You should be grateful for that. And you're not always like this. Sinusunod mo naman lagi ang sinasabi ko, why are you acting strange today?”“Pasensya na po. Hindi lang po ako makapaniwala. Akala ko kasi ay hahayaan mo kami ni Zoren na mamahala sa Val Corporation.”“Yes. But the Hongkong br

Hindi pa man tapos ang party ay umuwi na ako. Iyon lang naman ang gustong mangyari nina lolo, e. Ang maipakilala ako bilang apo niya. Ang totoo ay hindi pa talaga ako handa sa kahit na anong bagay. Hanggang ngayon ay hindi ko pa rin nakakalimutan kung paanong nawala ang anak ko. Ilang buwan na pero hindi ko pa rin matanggap. Masakit pa rin. Para akong nasa isang trapikong hindi makausad-usad.“Did you enjoy the night?” tanong sa akin ni Dwight pagkababa ko ng sasakyan niya.Tipid lang na ngiti ang iginawad ko kay Dwight.“Pasok na ako sa loob,” pagpapaalam ko.Ang alam ko ay diretsong uuwi ngayon dito sina Zoren at Clara. Kaya kailangan ay tulog na ako bago pa man sila dumating. Ayaw kong magpang abot kami. Tama na 'yong mga nangyari kanina. At saka malakas lang naman ang loob ko kasi nasa tabi ko si Dwight. Pero ngayong uuwi na siya . . .“Just call me if you need anything. See you tommorrow, Mel,” sabay kindat niya at itinaas na ang bintana ng sasakyan.Hinintay ko pang makaalis ang

Si Dwight ang pinakauna kong nakita sa aking tabi pagkagising ko. Imbis na gisingin siya ay napatitig na lamang ako sa kisame at doon marahas na bumuga ng hangin nang naalala ang mga nangyari.Totoo palang kapag nasaktan ka, hindi lang puso 'yong sumasakit. Lahat pala masakit. Apektado buong katawan mo, buong buhay mo.Pagod na pagod na ako sa paulit-ulit na pag iyak. Pagod na ako sa paulit-ulit na sakit. Pero kahit anong pagod ko . . . Kahit na gusto ko nang tumigil, ay wala pa rin akong magawa para mawala lahat. Gusto ko nang maging masaya nang tuluyan pero hindi ko magawa-gawa. Hindi ko mahanap-hanap 'yong tamang daan para maging masaya ako.“Mel? You're awake,” ani Dwight. Nilingon ko siya at agad na nginitian ng tipid.“Ilang oras na naman akong tulog?” mahinang sabi ko.Agad siyang nagbaba ng tingin sa wristwatch niya. “Eleven hours this time, Mel. Mas mahaba kumpara doon sa mga nauna.”Mabilis kong inalis ang mga luhang naramdaman kong nagsipaglaglagan sa aking pisngi.“Si Zore

Tahimik akong umahon ng pool. Dumiretso ako sa sun lounger malapit kay Clara at agad na iniyakap sa akin ang puting roba.“Anong pinag usapan niyo ng asawa ko?” tanong niya.Agad tuloy na lumipad ang tingin ko kay Dwight na ngayo'y naglalakad palapit sa akin upang abutan ako ng wine.“E ikaw? Anong sinasabi mo sa boyfriend ko?” lingon ko pabalik kay Clara.Sarkastiko siyang ngumisi at nag iwas ng tingin. Pinanood niya si Zoren na ngayo'y pabalik-balik ng langoy sa magkabilang dulo. Mukhang hindi napapagod.“Tinatanong niya ako kung totoo bang tayo,” sabay bigay ni Dwight sa akin ng red wine na agad kong tinanggap. Inisang lagok ko 'yon bago tumango.“Parehas lang pala kayo ng tanong ng asawa mo, Clara. Bakit? Mukha bang hindi kami nitong si Dwight?”“Yeah! Kaduda-duda, Melissa. Because I know kung gaano ka ka-in-love sa asawa ko.”Tumawa ako ng pagkalakas-lakas. Nalingunan ko pa si Zoren na kaaahon lang ng pool at ngayo'y naglalakad na palapit sa amin.“Alam mo hindi kita maintindihan

Pareho kaming nagising ni Melani kinaumagahan dahil sa tunog ng kadena.Kumunot agad ang noo ko pagkakita kay Melani na nanginginig sa takot at agad na kumapit sa paanan ng higaan. Naupo siya sa sahig at kapit na kapit roon.“Melani, ayos ka lang?” tanong ko.“M-magsisimula na.”“Ha?”Isa-isang nagsipasukan ang mga tauhan ni Clara at agad na iginapos ang mga kamay namin. Wala si Clara.“T-teka . . .” saad ko.“AYOKO! PLEASE, PARANG AWA NIYO NA! AYOKONG SUMAMA SA INYO! PLEASE!” natatarantang sigaw ni Melani.“T-teka, a-anong gagawin niyo sa amin?”“AYOKO! PLEASE! PLEASE! PLEASE!”“TAHIMIK!” sigaw ng bodyguard na nakilala ko bilang si Jomarie. Siya rin ang pinakamalapit kay daddy.Napapikit ng mariin si Melani. Una siyang kinaladkad palabas bago ako. Maliit lang ang sala at isang palapag lang mayroon ang bahay. Dire-diretso kaming lumabas at agad kong nakita ang bilugang platform. Hindi kalayuan sa dagat. May mga monoblocks sa harapan nito. Nakita ko si Clara na nakaupo sa pinakagitna.