Todos os capítulos de Pregnant by the Billionaire’s Heir: Capítulo 101 - Capítulo 110

Cara Dati. Inisip kong baka magtatago na lang talaga kami ni Ethan habambuhay. Na wala na talaga kaming kawala kahit anong mangyari kasi mahahanap at mahahanap kami nang mga Peralta lalo na at walang maalala si Tristan. I know their grandpa would slide us. He was going to make us taste what life would be. Hindi niya ako hahayaang makawala na lang ng ganoon-ganoon. Pero ngayong makita si Tristan na kasama ang anak ko. Alam ko na hindi niya pababayaan ang anak namin. Ayos lang kung hahayaan niya ako kasi hindi naman talaga ako dapat kasali sa buhay nila. Isa lang naman akong sampid. At hindi ko naman ipakikilala si Ethan kay Tristan kung hindi ako handa sa posibleng mangyari. Alam ko kasi na balang-araw ang kasiyahan na nararamdaman ko ngayon ay mapapalitan rin nang sakit. Hindi ko man alam kung kailan pero alam kong malapit na. Malapit nang mawala sa akin ang lahat. Huminga ako nang malalim. Nasa may terrace ako, si Tristan ay binuhat si Ethan patung

Cara Sabi nila, sa buhay ay minsan mo ring mararanasan ang umibig nang bigo at umibig na puno ng saya. At kapag natagpuan mo na iyon, maaari mo nang makasama ang taong panghabambuhay mong makakasama. Pero mukhang pareho ko iyong maranasan sa nag-iisang lalaki na minahal ko at mamahalin ko. At siya rin kaya ang taong mamahalin ko habambuhay? My heart would forever scream for him no matter what. That even if I tried to run away from him. The world still find us together. Na ako at si Tristan ay magkakasama pa rin kahit na anong mangyari. Tumingin ako sa gawi nang aking anak kung saan ay tahimik lamang siyang nakikinig sa amin habang nag-uusap dahil gusto niyang makita at makasama kami nang kanyang ina. Iniisip ko noon, I would never to be love or feel love again. But when I look at my son, doon ko naisip na siya lang ang bukod tanging lalaki na minsan akong minahal at mamahalin pa rin habambuhay. His eyes were full of hope while staring at me. Tila ba iniisip niya na

Cara Nasaan na kaya siya? Maayos lang kaya siya? Kumusta na kaya siya? Ilang araw ko nang hindi nakikita si Tristan. Simula ata noong sinagot ko siya ay hindi na muli nagkrus ang landas namin. Wala nang-iinis sa akin. Nasaan ka na Tristan? Madilim na ang gabi. Tulog na si Ethan dahil may activity sila sa school bukas at tatlong araw siyang mag-stay doon kaya literal na ako na lang mag-isa sa bahay. Hindi naman niya napapansin na wala ang kanyang ama dahil lagi siyang nakakatulog na kapag dumadalaw ang kanyang ama. I was looking at the city of light, pero siyempre hindi ko makikita nang buo iyong iba lang ngunit kahit ganoon ay maganda pa rin siyang pagmasdan. Nasa terrace ako ngayon, nagpapahangin. Lately ata ay medyo dito ako madalas na tumambay habang hinihintay si Tristan pero hanggang ngayon ay wala pa rin siya kaya ako na lang ang umiinom nitong alak na regalo niya sa akin. Hindi naman ako maglalasing, gusto ko lang makatulog nang mahimbing. Nilag

Cara Lumabas siya sa kanyang kotse. Ang kanyang mataas na takong ang una kong nakita nang tumingin ako sa lupa. Tapos ay nang tuluyan ko nang makita kung sino ang lumabas, pero hindi pa rin ako nagpatinag. Si Crystal. Anong ginagawa niya dito? Kumunot ang aking noo habang nakatingin sa kanya. At sa unang pagkakataon, hindi ako nakaramdam ng kaba para sa akin kundi para sa anak ko. Dahil kung nandito siya... Posibleng alam na ni.... Napalunok ako. Pero hindi ko ipinakitang natatakot ako sa kanya o sa posibilidad, dahil ayokong magpakita ng kahinaan sa kahit na kaninuman. Sinalubong ko ang talim ng kanyang tingin. Hindi umatras o gumalaw man lang kahit sandali. Her brows arched as if she wasn't expecting me to act this way, but I know how to fight this time. Hindi ako puwedeng maging mahina dahil para sa anak ko naman ang lahat ng ito, kaya hangga't kaya kong magpakatatag, gagawin ko. Para sa bata. Kung dati, tatakas ako at kakalimutan na lang a

Tristan Naglakad ako papalapit sa gate. Wala naman akong naramdamang kakaiba, kaya marahil wala lang ito. Baka someone who just wanted to bond with me or… But when I opened the gate. Napangiwi ako pero hindi ko pinahalata. He wore his emotionless mask as he looked my way. Yumuko ako upang magbigay ng galang sa kanya bilang aking lolo. Pinagniningkitan niya ako ng mga mata, pero binuksan ko nang malaki ang aking gate para papasukin siya. Hindi pa rin siya nagbabago. Sa loob ng ilang taon. May kung ano pa rin sa kanyang awra na masisindak ka kahit wala pa naman siyang ginagawa. Maybe that's why I believed every word that came out of his mouth before because I was scared of him. Pero ngayon, wala na akong nararamdaman na kahit ano mula sa kanya. Kahit na takot. Parang normal na lang sa akin na magkaharap kaming dalawa. Tila ba tuluyan nang nasanay ang sarili ko sa kanyang presensya at unti-unti nang nalalaman ko ang kanyang mga ginagawa, kaya bumab