Todos os capítulos de Pregnant by the Billionaire’s Heir: Capítulo 81 - Capítulo 90

Cara Living independently. Living free. Bagong environment na naman ang muli kong matatamasa ngayong taon. Paulit-ulit na lang, walang nangyayaring maganda dahil laging ganito na lang ang nangyayari. Nilingon ko ang aking anak na mahimbing na natutulog. Hinimas-himas ko ang kanyang ulo habang iniisip kung ano na kaya ang laman ng utak niya ngayon. Ano na kayang nasa isip niya at bakit bigla na naman kaming umalis? Kinamumuhian na ba niya ako dahil iniwan na naman namin ang daddy niya? Na pinili ko na naman ang lumayo? Hanggang kailan ka ba mapapagod sa ganitong set-up ng buhay mo, Cara? Mabubuhay ka na lang ba palagi nang ganito? Tumatakas? Pero kung hindi ako umalis...mawawala sa akin si Ethan. Huminga ako nang malalim at sandaling ipinikit ang mga mata ko. Kailangan kong ilagay sa isipan ko ang mga bagay na dapat kong gawin at hindi dahil gusto ko lang. Buhay namin ni Ethan ang nakakasalalay sa bawat desisyon na gagawin ko. Tumayo ako mula sa pagkakaupo sa kama

Cara After the event had ended. Kami nina Ethan ang mga pinakahuling umuwi. Kahit may klase siya, pinili pa rin niyang samahan ako. "You don't have to do this, Ethan; baka ma-late ka pa bukas sa school mo." Yes, I already decided that he must go to school. Nagkita rin kami ni Ana sa US dahil siya lang ang bukod-tanging sinabihan ko kung nasaan ako. "Sina Yna ay nagtataka na rin kung nasaan ka because you cut contact with all of us," Ana said while looking at me intently. I shrugged off. "They are Peralta and everyone who knew me before; maaaring madamay, kaya iyon ang iniiwasan ko." "But not me, they cannot touch me." "I know, kaya nga ikaw lang ang sinabihan ko kung nasaan kami." Sandaling tumahimik ang paligid. Nakatingin siya sa akin habang ako naman ay nakatingin sa kawalan. My tongue wanted to ask her something, but I held myself. Tigilan mo na, Cara. "That Tristan came back to your shop," kahit gustong-gusto kong lingunin siya. Pinilit kong pigilan ang sarili ko u

Cara After that day, there was a gap between my son and me. Sobrang laki ng pinagbago niya. Pinipilit kong suyuin siya sa pamamagitan ng pag-aasikaso sa kanya, pero hindi na niya ako pinapansin. Hindi na rin siya nakikipag-usap sa akin. And that is maddening me. Ginawa ko lang naman ang lahat para sa kanya. Para sa ikabubuti niya, bakit parang mali pa rin ako? I licked my lower lip and didn't try to fix it as it should be. I let out a heavy sigh and decided to go on with my life. After all, kahit ano naman ang gagawin ko. May masasabing masama ba ang anak ko sa akin? Hindi ko lang talaga inaasahan na ngayon pa. I was hoping it would be when he turned 20, but life moves in a magical way that we didn't realize. "Ma'am Cara," tawag sa akin ng aking assistant, kaya agad ko siyang nilingon. May ipinakita siya sa aking mga files na kailangan kong i-review. Napakamot agad ako sa aking batok, tapos ay pinigilan ko ang sarili ko na naglakawala ng isang malakas na hininga. "

Cara I did what Ana told me. I went with the flow and didn't even try to think that Tristan knew everything about me. Pero minsan, hindi ko maiwasang isipin na baka… nagpapanggap lang siya. Yet I always kept in mind that it had nothing to do with me. Na wala naman talaga siyang alam. Malaki na si Ethan; halos kuhang-kuha na niya ngayon ang features ng lalaki, kaya medyo kabado ako kung sakaling magkita sila. Isa pa, iyong lolo nila. Kapag nalaman niya na may ugnayan kami ng apo niya, sigurado akong hindi niya palalampasin ang pagkakataong ito. I was scared not for me but for my son. Ayokong kunin nila ang anak ko. Ayokong mawala sa akin si Ethan, kahit minsan ay may tampuhan kami. Siya lang ang kakampi ko sa lahat. "Ana," tawag ko sa kanya isang gabi, habang nasa veranda ako sa aking kuwarto. Nag-video call kami, kaya nakita ko kung nasaan siya. Nakasuot ng kulay magenta na bathrobe habang nagboblower. "Bakit ka napatawag?" tanong niya nang hindi niya ako nililingon

Cara Kailangan ko na talagang malaman kung totoo bang may amnesia si Tristan o nagpapanggap lang siya, dahil bakit pakiramdam ko may ipinahihiwatig siya sa bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig? "Ma," I was deep in thought at my veranda when I heard my son's voice. Nilingon ko siya. Nakasuot na siya ng pantulog niyang damit habang naglalakad patungo sa unahan ko. "Hey, why are you still awake?" Umupo siya sa tabi ko. "I am here to say sorry to you," my brows pulled together. Tumingin siya sa kalangitan. "Napanaginipan ko si Lolo at sinabi niya sa akin na lahat ng ginagawa mo ay para sa akin, kaya dapat lang na respetuhin ko ang bawat salitang sinasabi mo." I blinked twice, and my eyelids got wet. Tangina! Unti-unti, hinawakan niya ang aking kamay. "Pasensya ka na, ha, kung naging matigas ang ulo ko at pinipilit pa rin kong malaman ang mga bagay na hindi ko naman kailangang alamin." I shook my head and cupped his face. "No baby, it's okay." "Hindi, Ma," sagot niya. "