جميع فصول : الفصل -الفصل 130

Cara Nagising akong wala na sa tabi si Tristan. Nasaan kaya siya? Bakit bigla-bigla nagawa lamang siyang nawawala sa higaan? Marahil ay nagluluto lang. Iyan ang madalas niyang ginagawa noon pa. At dahil inaantok pa ako, muli akong natulog. Pero hindi ko maiwasang nagising ako sa kalagitnaan ng gabi. Bumangon ako upang uminom ng tubig. Habang pala as ako nang kuwarto, ang puso ko ay para bang lalabas na ito sa sobrang lakas ng tibok nito. Pababa na ako ng hagdan, pero pakiramdam ko ang lakas ng tensyon sa hangin kahit wala naman akong kasama. Tila ba may ibinubulong siya sa akin na isang bababala. Nasaan na ba si Tristan? Bakit hindi pa siya bumabalik? Hanggang ngayon ba ay nasa kusina pa rin siya? May nangyari ba? Wala naman siguro. Pero nang nasa pinakadulo na ako ng hagdan, unti-unting bumukas ang pinto at bigla na lamang iniluwa doon si Tristan… na duguan. My eyes widened, and I froze in the spot. Ilang beses akong kumurap. Iniisip na isa lamang iyong imahinasyon pro

CaraPapasok na kami ni Ana sa bahay ni Tyler nang mapaatras ako sa unang bumungad sa amin pagbukas ng pinto. Si Tristan. Nakaupo sa sofa na para bang siya ang hari at nilalamon niya ang buong espasyo, kahit sobrang laki naman ng lugar. Mag-isa lang siya. May hawak siyang baso na may lamang alak; pinaikot-ikot niya iyon habang doon lang nakatuon ang tingin niya. Napalunok ako nang isang beses. Nandito siya? Akala ko ay..."Saan ka galing Tristan?” Tanong ko pero parang wala siyang narinig. Ana held my wrist tightly. Natatakot din ba siya kay Tristan? Sa bagay, mas nakakatakot si Tristan kaysa kay Tyler. Si Tyler kasi, alam mo na agad na galit siya dahil palagi naman siyang galit. Si Tristan ay seryoso, pero hindi naman siya kailanman nagalit.Sadyang ganoon lang talaga siya.Parang lalabas na ang puso ko sa dibdib ko sa sobrang lakas ng tibok nito, at hindi ko na napigilan. Hindi pa siya nakatingin sa amin, ngunit pinagpapawisan na ang mga palad ko. Nagkatinginan kami ni A

Tristan She let us go. She... really did let us go. I sarcastically laughed. Hindi ako makapaniwala.Pabalik-balik sa isipan ko ang sinabi niya sa akin noon. "I let you and Ethan go," she said it casually. Like she didn't care about us, though I know she cared. I could still see how her lips quivered, how she couldn't meet my eyes, even if she were trying her best to act tough. Alam kong ayaw niyang sabihin ang bagay na iyon, pero wala siyang magawa. Pero bakit hindi niya kami ilaban? Kami nang anak niya? As much as I wanted to hate her, I couldn't. I couldn't blame her. After all, she would choose us to be safe rather than us...being dead. Well, tama naman siya. Wala naman talaga kaming laban sa matandang Peralta. He was powerful. A lot of connections.Marami siyang tauhan.Mayaman. Isang pitik niya lang, tapos na kami. Of course, I understand, Cara. Kahit ako, kung hindi lang ako nakahanda sa maaaring mangyari—I would back out of this situation. Alam kong wala kam

Third Person's Pov Bumalik si Cara sa mansyon ni Tyler. Umaasa siyang babalikan siya ni Tristan doon… She even tried to call the man, but he didn't answer. Mas lalo siyang nabahala. She paced back and forth outside the house, biting her lip and thinking about what she might do. Alam niyang manganganib ang buhay nila kung bigla na lamang siyang susulpot sa bahay ng matandang Peralta. And if that happens...it will be their end. Mahigpit ang pagkakahawak niya sa kanyang cellphone at halos ayaw na niyang bitawan ito. Muntik pang mabasag dahil sa sobrang higpit ng pagkakahawak niya. Nagsimula na siyang makaramdam ng kakaiba—tila ba hindi siya mapakali habang iniisip kung nasaan ngayon at kung ano na ang nangyayari kina Tristan at Ethan. Lingid sa kaalaman ni Cara, nagsimula na ang pagputukan ng baril ng bawat panig nina Tyler at Tristan sa warehouse. "Duwag ka!" sigaw ni Tristan habang nakatago sa May poste. "Palagi ka na lang nakatago sa likod ng mga tauhan mo."Malakas na humalak

CaraAna tried to hold back her tears, but even so...a single drop of her tears slid down her cheek. Until they came one by one, like a fall. Hindi niya mapigilan. Sunod-sunod ang bawat pagpatak ng luha mula sa kanyang mga mata; kahit anong gawin ko, hindi pa rin siya matapos-tapos sa pag-iyak. It was the first time I saw her this vulnerable—siguro ay minahal niya talaga si Tyler at gusto niyang magbago ang lalaki. "Akala ko dati, hindi naman niya itutuloy ang balak niyang gawing pain si Ethan para saktan si Tristan." Kumunot ang noo ko, naintriga sa sinabi niya habang humihingos. She wipes her tears using the back of her hands. "Mr. Peralta was unfair to his son," humupa na ang kanyang pag-ikot. Lumunok siya. Hindi pa rin siya makatingin sa akin. I massaged her back, trying to ease the pain she had been holding on to. After all, alam ko naman na kinikimkim niya lang ang lahat sa sarili niya at ngayon lang niya ito inilabas. "Tyler saw how unfair the old Peralta was to his f