Todos os capítulos de Pregnant by the Billionaire’s Heir: Capítulo 91 - Capítulo 100

Tristan I never succeeded in claiming my woman because Tyler had halted me from taking my move. "Tangina mo," malakas kong mura, sabay suntok sa ilong niya. Natumba siya at napahawak sa ilong niya. I glared at him, "inilayo mo ang mag-ina ko!" Sigaw ko sa kanya, pero tumayo pa rin siya, kaya agad ko na naman siyang sinipa at tumama iyon sa tiyan niya, kaya naubo siya. I walked towards him, fist clenching at my side and ready to smack him when Lolo suddenly blocked my way. Itinulak niya ako. Kahit matanda na si Lolo, malakas pa rin siya dahil mahilig siyang mag-ehersisyo kaya hindi na ako nagtataka nang halos matumba ako. Mabuti na lamang at marunong akong bumalanse. "Ano? Gusto mo bang patayin ang pinsan mo, ha?" Sigaw ni Lolo sa akin. I glared at Tyler, teeth gritting, but never said a word. Ayokong malaman ni Lolo kung ano ang pinag-awayan namin, at alam ko naman na hindi rin sasabihin ni Tyler kung ano ito dahil nakita ko kung paano niya inaalagaan ang mag-ina ko, g

Cara "Mama," tawag sa akin ni Ethan. "Yes, baby?" Nakapout siya habang nakatingin sa akin nang diretso. "May school fare kami," sumbong niya sa akin. Inaasikaso ko lang ang mga papeles dito sa kuwarto ko nang pumasok ang anak ko, kaya nilingon ko siya at tinuunan ko ng pansin. Lumapit siya sa akin. Hinawakan ko ang kanyang kamay. Sa tuwing makikita ko siya, naaalala ko palagi si Tristan. Ang kanyang asul na mga mata, mahahabang pilikmata, at matulis na jawline ay palaging umiigting tuwing may makikita siyang hindi niya gusto. Buong akala ko noon, kapag nakikita ko ang anak ko, makakaalimutan ko rin ang lalaki dahil magsasawa ako sa anak ko, pero hindi… kasi kahit nakita ko na ang anak ko, iba pa rin kapag si Tristan mismo ang kaharap ko. Huminga ako nang malalim. "We had to stay in school for two days," kinagat niya ang kanyang ibabang labi at yumuko. "Then...you should stay at school then." Nag-angat siya ng tingin. Nanlaki ang mga mata. "Really?" Tu

Cara Tristan wasn't around for the past few weeks. Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kirot sa dibdib ko habang iniisip ko na baka inabandona na naman niya kami, pati na ang anak ko. Dapat ay sanay na naman ako, kaya bakit para pa akong naninibago sa lagay na ito? I should just let it go and let him do what he wants. Total, sa porteng iyon naman siya magaling, kaya ano pa bang inaalala ko? Hindi na naman bago sa akin ito. Huminga ako nang malalim at nagpatuloy na lang sa trabaho ko dahil kailangan kong umuwi nang maaga ngayon. Kaarawan ng anak ko. Ayaw niya na pumunta kami sa restaurant; gusto niya nang lutong bahay, tapos kami lang dalawa ang mag-celebrate. Sobrang introvert niya kaya minsan ay nababahala na ako na baka lumaki siyang walang kaibigan at makakasama sa buhay. Kapag may mga activities sa school nila, hindi siya sumasali; mas gusto niya na lang magmukmok sa bahay. Ilang beses ko siyang pinuna dahil doon, pero parang wala lang siyang narinig

Cara "Tristan?" Tawag ko sa kanya. Nilingon ko ang paligid at mabilis siyang hinila baka kasi nasundan siya ng mga tauhan ng mga Peralta—mahirap na Nagtiim ang aking bagang habang nakatingin sa kanya. Nasa loob pa ang anak ko at sa pagkakataong ito ay hindi ko maipapaliwanag sa kanya na nandito na ang ama niya. I scrutinized him, and he had a wrapped gift with him. "G-gusto kong makita ang anak ko, Cara." Bulong niya. Napakurap ako. Nangungusap ang kanyang mga mata habang nakatingin siya sa akin. Halos pigilan ko ang aking paghinga habang ilang ulit nang inisip na mali ang iniisip ko—na hindi tama ang nangyayari sa pagkakataong ito. Bakit siya nandito? At paano niya nalamang anak niya si Ethan? "Anong pinagsasabi mo?" Patay-malisya kong tanong, lumapit siya sa akin. Hindi ako umatras o gumalaw kahit kaunti. "Naalala ko na lahat, Cara." My fist clenched beside me while it was shaking. Alam na niya? Nakatingin lang ako sa kanya. Mabagal ang bawat paghinga habang s

Cara I was touching my lips while grinning. Kinagat ko iyon dahil ayokong masyadong isipin ang bagay na iyon, pero hindi ko mapigilang kiligin. Shit! Umuwi na si Tristan sa bahay niya, pero hindi pa rin mawala-wala ang ngiti sa labi ko habang iniisip ko ang ginawa namin kanina. Pinukpok ko ang aking ulo. Gustong singhalan ang sarili ko, pero hindi ko magawa dahil ginusto ko naman ito. Ang mahalikan ni Tristan. His lips still taste the same. Addicting. Hay naku. Hindi ko alam kung paano ko siya haharapin bukas, pero siguro pormal na lang ang ayos. Shit! Hindi ko tuloy maiwasang niyerbusin dahil sobrang bilis ng mga pangyayari. Maayos na ang anak ko at kami naman ay nagkasundo na rin. Napaisip tuloy ako. Hindi kaya may masamang kapalit ang lahat ng ito? Ipinilig ko ang aking ulo. Hindi naman siguro. Perhaps, God saw me struggling before, so He just let me breathe even just for a second, kaya hinahayaan niya na ako ngayon. Tama, iyon nga ang dahilan. Hind