Pregnant by the Billionaire’s Heir のすべてのチャプター: チャプター 111 - チャプター 120

Cara Mas lalo akong naging tutok sa trabaho. I mean, I was working my ass off before, this time I doubled it. Hindi ko rin alam kung bakit, pero pakiramdam ko kailangan ko itong gawin. I was busy in my office when I heard a knock on the door. Mukhang hindi si Belinda dahil dalawang beses lang siyang kumatok. Si Ana? "Come in," I said without looking. Hindi nga ako nagkamali. Ang kanyang mahalimuyak na amoy ang agad na pumapasok sa ilong ko. Nang mag-angat ako ng tingin, kumaway siya sa akin, tapos ngumiti, sabay naglakad papalapit. "Anong ginagawa mo dito?" "Pasyal naman tayo," anyaya niya, naglalambing. Unusual. Weird ko siyang tiningnan dahil hindi naman siya ganyan, kaya bakit kung makaaya siya sa akin ngayon ay para bang alam niya na sasama talaga ako sa kanya nang walang pag-aalangan. "Saan naman?" "Libutin natin ang US." Ngumiwi ako; hindi ko gusto ang iniisip niya. Nakakapagod kaya libutin ang buong U.S.; masakit sa katawan. Bahala siya diya

Cara Kahit anong paliwanag ang sabihin ko kay Ethan, naging bingi na siya. Parang kahit anong sabihin ko, wala na iyong kuwenta sa kanya dahil ayaw na niyang maniwala sa akin. Marahil ay tuluyan na siyang nawalan ng pag-asa. Bata pa si Ethan; hindi pa niya maiintindihan ang sitwasyon namin ngayon, pero alam ko naman na kapag naging maayos na ang lahat. Maipapaliwanag din ni Tristan sa kanya ang mga nangyayari ay mauunawaan din iyon ng anak ko. "Nag-iwan ako ng ulam. Kumain ka." Bilin ko sa kanya at nauna nang umalis. May mga bus na susundo sa kanya. Noong una, hindi ako pumayag dahil kaya ko naman siyang ihatid, pero ngayon ayaw niyang makipag-usap sa akin, kaya alam kong kailangan niyang mag-isa. Ibinilin ko iyon sa kanilang principal at sa driver, kaya alam ko na alam na ni Ethan iyon dahil hindi ko naman siya iiwan kung wala akong napag-iwanan sa kanya. Nagtungo na agad ako sa aking opisina kung saan nakaabang si Belinda sa akin. Once again, sales grew faster than I expec

Cara Habang tumatagal, mas lalo akong naguguluhan. Maraming tanong ang tumatakbo sa aking utak na wala namang makakasagot kundi si Tristan lang, pero wala akong magawa sa pagkakataong ito. Kailangan kong magparaya. Kailangan kong magpakumbaba. Kailangan kong magkaroon ng mahabang pasensya. Kailangan kong magsakripisyo. Iyon lang naman ang dapat kong gawin sa pagkakataong ito. Nagpunta ako sa lugar kung saan makakahinga ako nang maayos. Sigurado akong nakauwi na ngayon si Ethan sa bahay at marahil ay nakatulog na. Wala namang magbabago. He would still never look at me or even talk to me, even if I pushed it. Malaki na siya. Hindi kagaya noon, nadadala ko pa sa mga salita ko, pero sa pagkakataong ito… mukhang malabo na iyon. Ang bilis niyang lumaki. Parang noon lang ay karga-karga ko pa siya nang hatinggabi dahil bigla na lamang siyang umiiyak dahil gutom lang pala. At dahil hindi ko naman siya maintindihan, pinatulog ko siya, thinking he just needed

Tristan Sinuntok ako ni Tyler. Umawat si Ana pero wala siyang nagawa, lalo na at nanggagalaiti na sa galit si Tyler habang nakatingin sa akin. "Sinira mo ang plano!" Singhal niya sa pagmumukha ko. Umiinit na naman ang kanyang ulo, kaya ngayon ay madilim ang kanyang mga matang nakatingin sa akin. I took a glance at Ana, trying to understand what he was talking about. She shook her head. "Lolo knew about their whereabouts now." Tyler dropped the boom, and I immediately turned my way. Pakiramdam ko kasi nabingi lang ako. "A-ano?" Lumapit ako sa kanya. Ang kanyang kamao ay lalong kumuyom sa gilid niya habang hindi niya inaalis ang tingin sa akin. Shet! How did it happen? Paano? I mean...I licked my lower lip and tried to understand it. Because kanina lang, I was enjoying my day, but then... now. "Save your fucking energy if you want to punch me, mas kailangan mo iyan para sa laban mo." Sambit niya, sabay niya akong iniwan na nakatulala, ha

Cara "T-tristan?" nauutal kong tanong. Alam ko kasing pabango niya iyon. Kilala ko. Kung ganoon ay...nilingon ko ang lalaki at saka ko nakumpirma na ang lalaki nga iyon. Si Tristan Phoenix Peralta. He was wearing a mask and eyeglasses but I know him very well even though he was wearing black. "Stay still," bulong ni Tristan sa akin. Ginawa ko naman ang gusto niya. "You have to act as if you didn't know me at all." Nilingon ko siya pero mabilis niya akong pinaharap sa unahan. "Listen to what I say," bulong niya. Saka siya may kinuhang patalim upang humiyaw ako. "T-tristan," pumiyok na ang aking boses. "We need to make a scene so Ana will pick you without my lolo's men noticing." Tumango ako. Hindi naman niya itinuon talaga sa tagiliran ko ang kutsilyo. Sapat lang upang maramdaman ko iyon. "When I say you run, you run." "How about you?" Sigurado akong mapapaligiran siya ng mga pulis pagnagkataon. "I know what to do." Ipinikit ko an