All Chapters of BAD STORIES พิษรักมาเฟีย | NC20+ |: Chapter 11 - Chapter 20

"เดียใกล้ถึงแล้วค่ะพี่วิน"เสียงหวานกรอกลงไปตามสายส่งไปยังปลายสายที่ดูเหมือนจะเร่งรีบมาก ในขณะที่ดวงตากลมก็ทำหน้าที่สอดกวาดสายตามองถนนด้านหน้าฉันออกจากบ้านของคาเรนเมื่อช่วงเช้ามืดที่ผ่านมา ไม่รู้เขาหายไปไหนหรืออาจจะไม่กลับมาตั้งแต่เมื่อคืนก็ไม่รู้ เพราะเมื่อคืนหลังจากฉันออกจากห้องน้ำออกมาก็ไม่เจอเขาแล้ว แต่คาเรนบ้าก็ยังกักขังให้ฉันนอนอยู่ที่นั่นจนเช้าถึงได้รับอิสรภาพคืนมาฉันส่งข้อความบอกป๊ากับม๊าแล้วว่ามีงานด่วนเข้ามาทำให้ต้องอยู่เวรดึก ในใจก็ยกมือขอโทษที่โกหกรู้ว่ามันบาปแต่ทำไงได้ ฉันไม่มีข้ออ้างอื่นอีกแล้วนอกจากอ้างเรื่องงานมาบังหน้า ป๊าน่ะถึงจะหวงห่วงฉันมากแต่ก็เข้าใจในงานด้านนี้ ส่วนม๊าก็ตามใจฉันนั่นแหละ จะมีก็แต่พี่ชายคนเดียวที่เพิ่งบินกลับมาจากจีนเพื่อมาดูงานและต้องรีบกลับไปทำงานต่อ นี่แหละนะคนบ้างานไม่รู้เมื่อไหร่ฉันถึงจะได้มีพี่สะใภ้กับคนอื่นเขาเสียทีด้วยความเร่งรีบทำให้พี่วินต้องเร่งฉันไปด้วย ทำให้ฉันต้องออกจากบ้านของคาเรนตั้งแต่ไก่ยังไม่ขันรอบแรกของวันเลย"เดียระวังอยู่ค่ะพี่วินก็อย่าเร่งสิคะ งั้นแค่นี้นะคะเจอกันค่ะ"ฉันปัดวางสายก่อน พ่นลมหายใจออกทางจมูกแรงๆ ตั้งใจมองรถท

'บริษัทไฮคาริคาร์''มาหาฉันภายในหนึ่งชั่วโมง'ฉันอ่านข้อความที่ถูกส่งมาจากคาเรนก่อนจะเบ้ปากอิ่มเล็กน้อย นี่เขาคิดว่าวันๆ ฉันไม่ต้องทำอะไรเลยหรือไงกัน คนเขามีการมีงานทำไม่ได้ว่างมารอการเรียกใช้จากคนวางอำนาจทั้งวันแบบเขาเสียหน่อยมือเล็กวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะโดยการคว่ำหน้าจอไว้พร้อมกับกดปิดเสียงไปด้วยเลย ไม่ต้องเดาก็รู้อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงเขาได้ส่งข้อความมาตามอีกแน่เกิดเป็นบ้าอะไรขึ้นมาไม่รู้ มาก่อกวนแม้แต่เวลาส่วนตัว ตามอารมณ์ไม่ทันจริงๆ"เดีย~"เสียงทุ้มคุ้นหูจากทางประตูห้องดังขึ้นทำให้ฉันและพี่วินที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมหันไปมองตามเสียงพร้อมกัน"พี่กฤษณ์"ฉันเอ่ยเรียกชื่อเจ้าของร่างสูงที่ยืนวางท่าหล่ออยู่ตรงหน้าประตู พร้อมกับรอยยิ้มบาดใจที่ส่งมาให้ ไม่แปลกก็ใจเลยว่าทำไมพี่กฤษณ์ถึงได้ดึงดูดพวกสาวๆ ได้มากกว่าเพื่อนในกลุ่มมาก เพราะใบหน้าหล่อเหลา ผิวขาวรูปร่างสูงเหมือนพวกไอดอลเกาหลีนี่แหละที่เป็นที่นิยมสำหรับผู้หญิงยุคนี้ ยิ่งตอนยิ้มทีนะ หุ้ย!.. ใจละลายเลย ขนาดฉันยังแอบมองอยู่บ่อยๆ จนพี่วินยังแซวเล่นเลย"มาได้ไงคะ""พี่ขับรถมาครับ"หือ~ ดูพูดเข้าสิฉันทำหน้ายู่ให้พี่กฤษณ์ที่กำลังเดินเข้าม

"อ๊า.. อื้อ"'เดียเป็นอะไรหรือเปล่า'เสียงจากปลายสายดังขึ้นมาในตอนที่มือหนายกร่างเล็กขึ้นมานั่งคร่อมบนตักแกร่ง ริมฝีปากร้อนผ่าวกดลงบนเนินอกอวบรุนแรงจนคนตัวเล็กสะดุ้งหลุดเสียงครางออกไปคาเรนตวัดปลายนิ้วเรียวยาวปลดตะขอเสื้อชั้นในออกจากร่างกายอย่างรวดเร็วจนคนบนตักไม่ทันรู้สึกตัวด้วยซ้ำ เกี่ยวสายคล้องไหลออกจากแขนเรียวลงมา เลื่อนเรียวปากบางเข้ามาตวัดยอดปทุมถันเข้าอุ้งปากร้อนอย่างรวดเร็ว"ปะ.. เปล่าค่ะ"'ทำไมเสียงเป็นแบบนั้น อยู่ไหนพี่จะไปหา'"มะ.. ไม่เป็นไรค่ะพี่วิน เดีย.. อ๊า!"'เดีย! เดีย!/มีอะไร'เสียงดังแทรกขึ้นจากปลายสายทำให้ต้องรีบยกมือขึ้นปิดปากกลั้นเสียงครางน่าเกลียดที่เผลอหลุดไปทุกครั้ง เสียงหัวใจดวงเล็กเต้นแรงจนแทบจะสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงร่างกายไม่ทัน ใบหน้านวลแดงก่ำเพราะกลั้นความเสียวซ่านไว้ไม่อยู่"เดียไม่เป็นไรค่ะ แค่...""แค่นี้ก่อนนะคะพี่วินเดี๋ยวโทรกลับค่ะ เดียเจอเพื่อนจะรีบกลับเข้าไปค่ะ"เธอเลือกที่จะกดตัดสายพี่ชายพร้อมกับกดปิดเสียงเสร็จสรรพ ใบหน้าเล็กก้มลงมองศีรษะหนาที่ยังคงซุกเข้าหาอกอวบไม่ยอมห่าง นาเดียยกนิ้วเรียวขึ้นมาขบกัดไว้ใบหน้าบิดเบี้ยวเพราะความเสียวซ่านจากอุ้งปากร้

"ขึ้นไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อ""แต่เดียยังเก็บจานไม่เสร็จเลย""เห็นบ้านฉันขาดแคลนคนหรือไง""..."คนตัวเล็กเลือกที่จะไม่ตอบกลับแต่ส่งสายตามองเขาอย่างหมั่นไส้ นาเดียหยัดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินนำออกไปทำให้คนตัวสูงรีบลุกขึ้นเดินตามหลังออกไปเช่นกัน"เดินขึ้นไปเร็วเห็นก้นหมดแล้ว""อ๊ะ! คาเรนคุณจะโอบเอวทำไม""อย่าดื้อ""ไม่ได้ดื้อแต่คุณ...""..."คำพูดถูกกลืนกลับลงไปเมื่อเงยใบหน้าขึ้นสบเข้ากับดวงตาคมเข้มดุดันจ้องมองมา สายลมเย็นพัดผ่านร่างกายจนขนกายลุกชันยอมให้เขาโอบเดินไปด้วยกันอย่างขัดไม่ได้มือหนาจับชายเสื้อเชิ้ตด้านหลังไว้ออกแรงดึงจนกระดุมเม็ดแรกเลื่อนลงมาติดต้นคอขาว เกิดแรงต่อต้านขึ้นอีกครั้งแต่คนตัวสูงก็ยังไม่สนใจยังคงโอบเอวคอดรั้งตัวแนบชิดกายหนาจนแทบจะสิงร่างอยู่รอมร่อขึ้นด้านบน"เดียหายใจไม่ออก""....""คาเรน~"เมื่อใช้เสียงแข็งแล้วไม่เกิดผลเธอจึงทำเสียงอ่อนลง ยกมือขึ้นจับสาบเสื้อชิดติดลำคอไว้จนแดงเถือกออกแรงดึงต่อต้าน แต่เจ้าของการกระทำรุนแรงยังคงไร้การเห็นใจหนามซ้ำยังส่งสายตาดุดันมองลงมาจนเป็นเธอที่ต้องยอมจำนนเองปึก!ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกก่อนจะปิดลงตามมาด้วยมือของคนตัวสูง คาเรนเหวี่ย

นาเดียก้าวเท้าออกจากอาคารฉุกเฉินเดินไปยังลานจอดรถบุคลากรของโรงพยาบาล ยกมือบางขึ้นบังแสงแดดแรงยามเย็นที่ยังคงไม่ยอมคลายความร้อนเร่าลงแม้จะผ่านช่วงบ่ายมามากแล้วดวงตากลมเพ่งพินิจสายตามองฝ่าความร้อนระอุที่ส่งไอความร้อนจากทางด้านล่างขึ้นสู่อากาศ เหงื่อไคลเม็ดเล็กซึมไหลลงมาตามกรอบหน้าหวานทำให้เท้าต้องรีบวิ่งนำไปยังรถส่วนตัวของตัวเองพรึ่บ!"อ๊ะ!" เสียงของตกกระทบพื้นดังก่อนจะตามมาด้วยเสียงหวานร้องขึ้นในลำคออย่างตกใจร่างเล็กนั่งจ้ำบ๊ะอยู่บนพื้นร้อนระอุด้วยเปลวเพลิงกำลังส่งไอร้อนขึ้นสู่บรรยากาศ รีบยกมือขึ้นจากพื้นปัดถูสลับรัวพร้อมกับหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เพราะทนความร้อนไม่ไหว"ซุ่มซ่ามจริงเลยนาเดีย"เสียงหวานบ่นอุบ กวาดสายตามองหากระเป๋าคล้องไหล่ที่หลุดลุ่ยในตอนที่ล้มลง ก้าวขาเข้าใกล้ก้มลงหยิบสิ่งของที่หาขึ้นปัดเศษฝุ่นออกลวกๆ จับหมุนสังเกตความเสียหายเมื่อไม่พบจึงได้ละสายตาออก"วันซวยอะไรเนี่ย เจ็บตัวทั้งวันเลย"นาเดียย่นคิ้วเรียวให้กับความแสบที่แล่นเข้ามาเล่นงานจากเข่าเล็กที่เริ่มรับรู้ความรู้สึกเจ็บแสบ ดันขาขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับก้มลงไปสังเกตบาดแผลถลอกเลือดซึมด้วยใบหน้าบึ้งพรึ่บ!"ยกขา