All Chapters of BAD STORIES พิษรักมาเฟีย | NC20+ |: Chapter 31 - Chapter 40

ร่างอรชรในชุดเดรสสั้นเสมอเข่ายืนกวาดสายตามองป้ายชื่อร้านคาเฟ่ชื่อดังด้านหน้า ปรากฏรอยยิ้มบนใบหน้าเล็กน้อยก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปด้านใน"สวัสดีค่ะ เชิญด้านในได้เลยค่ะ""สวัสดีค่ะจองไว้แล้วค่ะชื่อซานะค่ะ""สักครู่นะคะ"ใบหน้าเล็กพยักหน้าเข้าใจ กวาดสายตามองสำรวจความสวยหรูของการตกแต่งภายในร้านด้วยความชื่นชม เธอเคยมีความคิดอยากจะเปิดร้านอาหารในเมืองเกียวโต เนื่องด้วยตัวเธอเองชื่นชอบการทำอาหารเป็นงานอดิเรกอยู่แล้ว แต่กลับต้องพับความฝันเหล่านั้นไว้เมื่อต้องมาทำตามความต้องการของผู้เป็นปู่แทนซานะเดินตามหลังพนักงานเข้ามาด้านในโซนส่วนตัวที่ได้จองล่วงหน้าไว้ก่อนซึ่งอยู่ด้านในมุมสุด เธอหย่อนสะโพกลงนั่งพร้อมกับคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาส่งข้อความให้อีกคนที่นัดกันไว้ รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏบนใบหน้ากดเลื่อนหน้าจอดูไทม์ไลน์ของเจ้าของข้อความ'ซานะรออยู่ที่ร้านนะคะ'เห็นเพียงการกดเข้ามาอ่านแต่ไม่ได้มีการตอบกลับแต่อย่างใด เธอไม่ได้ใส่ใจมากนักเพราะโดยปกติแล้วคาเรนก็เป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว หากอีกคนไม่มีคำถามเขาก็จะทำเพียงแค่อ่านให้รับรู้ว่าเขารู้แล้วเท่านั้นมือบางวางเครื่องมือสื่อสารลงบนโต๊ะ กวาดสายตามองการตกแต่งร้าน

ร่างสูงสง่าผ่าเผยนั่งหน้านิ่งอยู่บนโซฟาภายในโซนรับแขก โดยมีเจ้าของบ้านนั่งลอบมองใบหน้าคมคายเป็นระยะพร้อมมองขึ้นไปยังบันไดขึ้นสู่ชั้นสองของตัวบ้านอรวียกแก้วชาอบดอกกุหลาบขึ้นจิบในขณะที่เมธสามีนั่งกอดอกมองหน้าว่าที่ลูกเขยในอนาคตด้วยใบหน้าไม่สบอารมณ์ หลังจากขบวนรถมากกว่าหนึ่งคันแล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าบ้าน แขกพร้อมกับบุตรสาวก็ลงมาพร้อมกันโดยมีของฝากที่ไม่ปรารถนาอยากได้จากว่าที่ลูกเขยติดมือมาด้วย ตัวเขาเองไม่รับไว้อยู่แล้วแต่ภรรยาผู้เป็นทุกอย่างกลับยื่นมือรับด้วยรอยยิ้มกลัวเสียน้ำใจ เห็นใบหน้าที่เคยเห็นแต่ในหน้าจอโทรศัพท์แล้วเกิดมีอารมณ์คุกรุ่นขึ้นจนต้องหอบสังขารมานั่งหน้าตึงรอตึก ตึก เสียงเท้าเดินเข้ามายังความอึดอัดพลันทำให้เกิดแสงสว่างขึ้นเล็กน้อย นาเดียวางกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ให้โชเป็นคนจัดการต่อ เธอเดินเข้ามาภายในวงล้อมด้วยความเงียบจนน่าอึดอัด หย่อนสะโพกลงนั่งข้างมารดาแทนจะเป็นมาเฟียหนุ่ม สังเกตเห็นใบหน้าตึงขึ้นก็เข้าใจได้ถึงอารมณ์ของเขา แต่ตอนนี้ขออ้อนมารดาก่อนยังไงเสียเธอก็ต้องกลับไปกับเขาอยู่แล้ว"ความจริงหากจะอยู่ก่อนแล้วค่อยแต่งม๊าก็ไม่ว่าหรอกนะ แกไปอยู่กับพี่เขาก็อย่าดื้อมากเข้าใจ

"เดียจะไปแล้วนะคะ""ห้านาที""เดียสายแล้ว~"เสียงหวานยานยาวใบหน้าบูดเมื่อมาเฟียหนุ่มยังคงนั่งเอกเขนกอยู่บนโซฟาตัวยาว ครั้นจะขับรถไปเองเขาก็คัดค้านหัวชนฝา พอรอเขาไปส่งตัวเขาเองก็มัวแต่สนใจงานจนเกิดความหงุดหงิดนาเดียกระแทกเท้าเดินกลับมาหย่อนสะโพกลงนั่งบนตักแกร่งยกแขนขึ้นคล้องลำคอหนา ยื่นมือเข้ามาจับใบหน้าคมคายให้แหงนเงยหน้าขึ้นสบตากันด้วยมือเล็กทั้งสองข้าง โน้มใบหน้าเข้าใกล้กัดปลายจมูกโด่งเชิงหยอกล้อสะบัดใบหน้าไปมาเบาๆ"แป๊บเดียว""นี่มันจะเจ็ดโมงแล้วค่ะ กว่าจะฝ่าจราจรขบวนรถไฟก็กินเวลาไปนานแล้ว ถ้าคาเรนไม่ว่างเดี๋ยวเดียไปเองก็ได้""...""มองทำไมคะเดียพะ... ว้าย!"ร่างบางถูกเหวี่ยงลงนอนราบบนโซฟาโดยมีร่างสูงขึ้นคร่อมด้านบน เรียวขาสวยถ่างออกจากกันอัตโนมัติเมื่อมาเฟียหนุ่มแทรกกายเข้ากลางหว่างขาคาเรนกดเรียวปากร้อนลงบนหน้าอกอวบใหญ่ผ่านเสื้อนักศึกษาตัวบาง ใช้ฟันคมกัดเบาๆ จนเกิดรอยเปื้อนเป็นวงกว้าง"เสื้อเธอน่ากระชากทิ้งสิ้นดี""ไม่ได้ค่ะ! ถ้าจะให้เดียไปเปลี่ยนใหม่ต้องไม่ทันแน่ ละ... ลุกออกไปก่อนค่ะ""..."มือเรียวออกแรงดันอกกว้างให้ถอยออก แต่เรี่ยวแรงเท่ามดอย่างเธอหรือจะสู้แรงพญาช้างพญาเสือแ

Nadia"น่ารัก"เสียงทุ้มแหบพร่าดังข้างหูทำให้ใจฉันมันเต้นโลดขึ้นมา ฉันหันกลับมามองคาเรนที่ยังคงโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้กัน ปลายจมูกเล็กแตะบนปลายจมูกโด่งสวย เราสบตากันทั้งที่ใจฉันยังคงเต้นแรงอยู่แบบนั้น"มะ.. เมื่อกี้ว่าอะไรนะ""อะไร""ที่พูดเมื่อกี้..."โอ๊ย! ทำต้องทำเฉไฉให้ฉันเป็นคนพูดด้วยเนี่ยคาเรนหรี่ตาลงมองกลีบปากอวบอิ่มของฉันเขากลืนน้ำลายลงคอดังอึกยังคงมองปากอิ่มที่ถูกฟันเล็กขบกัดอย่างประหม่ามือหนายกขึ้นมาจับแก้มฉันไว้ทำให้ฉันต้องเหลียวตามองเล็กน้อยทั้งที่ยังไม่กล้าขยับตัวมาก เหลือบตากลับขึ้นมองใบหน้าคมคายอีกครั้ง นิ้วโป้งเรียวยาวลูบสัมผัสกลีบปากอิ่มล่างฉันเบาๆ มันทำให้ฉันเผยอเปิดปากออกอย่างห้ามไม่ได้ รู้สึกหน้าร้อนผ่าวลามไปถึงใบหูและลำคอขาวลงมาถึงใจที่ยังคงเต้นแรงจนคิดว่าคงจะหัวใจวายซะก่อนที่เขาจะได้ทำอะไรต่อมิอะไรต่อ"คา... อื้ม..""จ๊วบ!"เขาจูบฉัน คาเรนกดจูบหนักๆ ลงบนกลีบปากล่างในขณะที่ฉันกำลังจะอ้าปากบอกให้เขาออกห่าง รสจูบของเขาทำให้ร่างกายฉันอ่อนระทวยปวกเปียกจนแทบจะไม่มีแรงนั่งต่อ เพราะมันทั้งหวานและวาบหวามหนักหน่วงปนกันไปหมด"ดะ... เดี๋ยว อื้อ~"ฟังกันบ้างสิ มาจูบกันในที่โล่

พี่เดนประกบปากร้อนลงมาบดคลึงกลีบปากฉันจนรู้สึกได้ว่ามันเริ่มบวมเจ่อ ความเจ็บจากฟันคมที่จงใจกัดลงบนกลีบปากทำให้ได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตามมาฉันพยายามผลักดันคนบ้าเลือดให้ออกห่าง แต่เขากลับรวบข้อมือฉันไว้ด้วยมือข้างเดียว ตรึงไว้เหนือศีรษะกดจูบหนักหน่วงรุนแรงไม่ยอมผละออกลงตามมาติดๆมือหนาเลื่อนขึ้นมาขย้ำหน้าอกฉันแรงๆ จนเจ็บช้ำ ฉันคิดว่าตอนนี้มันคงจะแดงเป็นริ้วมือใหญ่ไปหมดแล้วแน่ แต่เขากลับไม่เมตตากันบ้างเลยการกระทำป่าเถื่อนของเขาทำให้ภาพในคืนนั้น คืนที่เขาหาว่าฉันจงใจยั่วเขาผุดขึ้นมาในหัว มันอาจจะจริงที่ฉันจงใจเข้าหาเขา แต่ไม่ได้อยากให้เขา... ได้เป็นคนแรกของฉันทั้งที่เขายังเมาแบบนั้นสักหน่อย"พะ.. พอแล้ว เจ็บ!""ทบทวนหน่อยเป็นไง เธอคงชอบสิท่าเวลาร้องครางบอกว่าเสียว""อื้อ.. " ส่ายหน้าปฏิเสธสุดกำลัง ใครมันจะชอบกันเจ็บเจียนจะตายอยู่แล้ว"ตอแหล ผู้หญิงแบบเธอนี่มัน... น่ารังเกียจสิ้นดี"คำก็รังเกียจ สองคำก็ผู้หญิงหิวเงิน ถ้าเกลียดกันขนาดนั้นแล้วจะมายุ่งเกี่ยวกันทำไม ทั้งที่ฉันหลบเขามาโดยตลอดตั้งแต่คืนนั้น และดูเหมือนเขาเองก็ไม่ได้สนใจฉันด้วย แล้วทำไม... พอรู้ว่าฉันกำลังจะได้หมั้นกับพี่คาเรน