All Chapters of ลวงรักสาวน้อย: Chapter 21 - Chapter 30

ปารารินได้ยินแบบนั้นก็อึ้งไปทันที นี่เขาติดใจเธอจนตามมาหื่นใส่เบอร์นี้เลยเหรอ หอยวิเศษหรือไงเนี่ย ตื้อไม่เลิกเลย ปารารินคิดในใจแบบขำๆ ก่อนจะพูดอ่างวางมาดออกไป“คุณนี่มันหื่นจริงๆเลยคุณภารัณ แต่ฉันคงต้องเสียใจด้วยนะคะ เพราะฉันไม่อยากจะสนุกแบบไม่ผูกมัดอะไรกับคนอย่างคุณ เชิญกลับไปเถอะค่ะ” ปารารินตัดสินใจพูดออกไปอย่างตัดใจ เพราะถ้าจะให้เธอไปเป็นนางบำเรอให้เขาอย่างนั้นเธอขอบายดีกว่า ไม่มีมีหรอกสนุกแต่ไม่ผูกมัด ยังไงอยู่ด้วยกันไปวันหนึ่งความรู้สึกมันก็ต้องมีนั่นแหละ“คุณแน่ใจแล้วใช่ไหมที่จะปฎิเสธผมปาราริน ผมบอกคุณไว้ก่อนเลยนะว่าอะไรที่ผมอยากได้ ผมจะทำทุกวิธีทางเพื่อให้ได้มันมา” ภารัณกัดฟันพูดถามออกไปอย่างเก็บความไม่พอใจที่เธอปฎิเสธเขา “งั้นก็หาวิธีทำให้แนยอมคุณสิคะ แต่บอกไว้เลยว่าถ้าฉันบอกว่าไม่ มันก็คือไม่ ไม่ว่าคุณจะเสนออะไรมาฉันก็จะปฎิเสธทั้งหมด ตอนนี้หมดธุระของคุณแล้ว เชิญออกไปด้วยค่ะ ฉันจะพักผ่อน ฉันเหนื่อย” ปารารินพูดออกไปอย่างไม่ยอม ก่อนจะเอ่ยไล่เขาออกไปทันที เพราะยังไงเธอก็ไม่รับข้อเสนอของเขา“ได้ แล้วคุณจะรู้ว่าคุณกำลังเล่นผิดคน ปาราริน เตรียมตัวรับมือกับผมให้ดีเถอะ” ภารัณพูดกัดฟั

“ยั่วเก่งใช้ได้เลยนิ แต่ผมไม่ชอบมีเซ็กส์ในที่ทำงาน เพราะฉะนั้นหยุดยั่วผมแล้วกลับไปทำงานของคุณซะ ส่วนเอกสารนี่ผมจะเอาให้คุณตอนเย็นคนละฉบับ แล้วความแรดที่ยั่วผมตอนนี้น่ะเก็บเอาไปใช้ตอนเย็นนู้น” ภารัณเห็นปารารินอ่อยมาอย่างนั้นก็กลัวใจตัวเองจะหักห้ามใจไม่อยู่ เขาจึงรีบไล่เธอให้กลับไป “ไม่ชอบแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้นิคะ แอบทำอะไรในนี้คงตื่นเต้นน่าดูคุณว่าไหมคะบอสขา” ปารารินพูดออกไปก็เดินไปหาภารัณที่เก้าอยู่ เธอก็เอามือไปจับที่วางแขนแล้วก้มลงไปมองสบตากับเขาอย่างหื่นๆ ก่อนจะเอ่ยเรียกเขาว่าบอสด้วยเสียงเซ็กซี่“อึก” ภารัณกลืนน้ำลายลงคอแล้วกำหมัดแน่น ก่อนจะมองหน้าสวยของปารารินอย่างหักห้ามความคิดหื่นๆของตัวเองที่กำลังพุดขึ้นมาในหัว เพราะตั้งแต่เอากับเธอคืนนั้นเขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองกลับมาเป็นหนุ่มน้อยอีกครั้ง“ปาราริน อย่ายั่วผม คุณอยากเดินขาถ่างออกไปให้พวกพนักงานมันมองคุณหรือไงหึ” ภารัณพูดขู่เธอออกไป เพราะต่อให้เธอจะยั่วเขายังไงเธอก็ยังเป็นมือใหม่อยู่ดี รับมือเขาไม่กี่ยกก็คงอ่อนระทวยแล้ว ขนาดคืนนี้ยังไข้ไปตั้งสามสี่วัน“ขาถ่างนี่มันเป็นยังไงเหรอคะบอสขา ช่วยทำให้ฉันดูหน่อยสิคะ ฉันจะได้เข้าใจ” ป

“ไอ้ภาม งานมันก็ดีแล้วไหมวะ ถ้าแกอยากกลับก็กลับก่อนก็ได้นะ ไม่ใช่มาโมโหแล้วพาลแบบนี้ เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง เพราะดูท่าใจแกจะไม่ได้อยากจะนั่งตรงนี้แล้ว” ปรินทร์เห็นเพื่อนหนุ่มวางสายแล้วทำท่าทางอย่างนั้นก็รู้ทันทีว่าคงมีเรื่องอะไรทำให้ไม่พอใจแน่ๆ เขาจึงขยับเก้าอี้มากระซิบพูดออกไป เพราะดูหน้าของภารัณตอนนี้สิมันกำลังทำให้พนักงานกลัวกันหมดแล้วเนี่ย คนอย่างมันยิ่งเดาใจยากอยู่ด้วยไม่รู้จะมาอารมรณ์ไหน เขาจึงต้องเข้าไปเตือนมันหน่อย“เออ งั้นฝากแกด้วยละกัน ยัยเด็กแสบนั่นหาเรื่องอีกแล้วว่ะ ไปนะ” ภารัณพูดบอกไปก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องประชุมทันที เพราะมันก็ยังไม่ได้มีอะไรสำคัญจนต้องรั้งเขาให้อยู่ที่นี่ ทำให้พนักงานทุกคนมองกันแบบงงๆที่อยู่ๆภารัณก็ลุกขึ้นไปอย่างนั้น“อ่อ พอดีคุณภารัณมีธุระด่วนต้องจัดการน่ะครบั เสนอต่อได้เลยครับ” ปรินทร์พูดบอกไป เมื่อเห็นทุกคนนิ่งเงียบไป สงสัยทุกคนคงคิดว่าภารัณไม่พอใจงานแน่ๆ แต่ที่ไหนได้ล่ะยัยเด็กแสบแฟนเด็กของมันต่างหากที่ทำให้มันอารมณ์เสียได้แบบนี้ คิดแล้วก็น่าปวดหัวจริงๆด้านปารารินพอวางสายจากภารัณเสร็จเธอก็เดินไปยังรถของเธอที่จอดอยู่ไม่ไกลจาก เพราะบริษัทของเ

“คุยกันก่อนสิแก แกอยากรู้จักคุณภารัณเขาไหมใช่เหรอ” ปารารินพูดออกไปก็เอามือมาแตะที่หน้าผากแล้วเอียงหน้ามองเพื่อนสาวก่อนจะขยิบตาให้กับพีชญาและชงโคให้รู้ว่าเธอต้องการให้ทั้งสองอยู่ด้วย เพราะดูเหมือนว่าตอนนี้ภารัณกำลังข่มใส่เกริกพลยังไงไม่รู้“เอาไว้ทีหลังก็ได้แก พวกฉันไม่รีบ ยังไงเขาก็เป็นแฟนแกแล้วนิ” พีชญาพูดออกไปก็ยิ้มให้เพื่อนสาวไป พร้อมกับทำให้ให้เพื่อนสาวสู้ๆอย่างแกล้งๆ เพราะเธอเห็นสัญญาณของเพื่อนสาวส่งซิกมาก็พอจะเข้าใจ แต่สถานการณ์แบบนี้ตัวใครตัวมันก่อนละกันพอชงโคและพีชญาพากันเดินออกไปแล้วในโต๊ะก็เหลือแต่ภารัณและปารารินรวมถึงเกริกพลนั่งร่วมโต๊ะอาหารกันอยู่ ทำให้เกิดความเงียบขึ้นมาแบบฉับพลันเพราะทั้งสองหนุ่มไม่มีใครพูดอะไรเลย“น้องปรางหิวข้าวไม่ใช่เหรอครับ ทานต่อเถอะครับ” เกริกพลพูดออกไป เพื่อไม่ให้ปารารินต้องอึดอัดใจ ก่อนจะเริ่มตักอาหารมาทานอย่างไม่ได้สนใจแฟนของเธอที่เขารู้สึกคุ้นหน้าอย่างบอกไม่ถูก“ค่ะพี่พล คุณจะทานไหม ฉันจะได้สั่งข้าวมาให้เพิ่ม” ปารารินพูดบอกไปก่อนจะหันมาถามภารัณว่าเขาจะทานด้วยไหม เธอจะได้สั่งข้าวมาเพิ่มอีกหนึ่งที่“อืม ทานสิ คุณก็รู้นิว่าผมก็หิวไม่ต่างจากคุณหรอ

ปารารินที่นอนแหกแข้งแหกขาอย่างเสียวๆอยู่นั้นก็มองภารัณชักท่อนเอ็นอยู่ที่หว่างขาของเธอ เธอก็รู้ทันทีเลยว่าเขาจะต้องเอามันใส่มาในร่องสาวของเธออย่างแน่ และแล้วมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ เมื่อภารัณจับขาของเธอไปรัดที่เอวของเขา แล้วเขาก็สอดใส่ท่อนเอ็นเข้ามา“โอ๊ย ซี๊ด อื้อ พี่ภาม ดุ้นใหญ่จังเลยค่ะ อ้ะ ปรางแสบร่องจัง อ้ะ”ปารารินร้องครางออกไปก็กัดฟันอย่างข่มความเสียวด้วยสีหน้าทรมาน เมื่อท่อนเอ็นใหญ่กำลังยัดเข้ามาจนเกือบสุด“โอว์ ซี๊ด มันโคตรตอดเลยปราง หอยเรามันฟิตจนพี่จะแตกอยู่แล้ว แบบนี้พี่จะเยทุกวันไม่เบื่อเลย อ่าส์ ซี๊ด ให้พี่เอาทุกวันได้ไหม” ภารัณพูดออกไปด้วยเสียงหวานกระเส่า เพราะตอนนี้เขากำลังได้รับความเสียวกระสันในแบบที่เขาไม่เคยได้รับจากผู้หญิงคนไหนมาก่อน แม้กระทั่งปิ่นแก้วเธอก็ยังไม่แน่นไม่ฟิตเท่ากับปารารินเลย“ค่ะพี่ภาม ปรางจะให้พี่ภามเอาทุกวันเลย อ้ะ กระแทกเถอะค่ะ ปรางไม่ไหวแล้วมันแน่นมากเลย อ้ะ” ปารารินพูดบอกไป เพราะเธอทนการที่เขาค่อยๆทำแบบนี้ไม่ไหวแล้ว สู้เขากระแทกมาเลยรัวๆยังจะดีซะกว่า มันจะเป้นเสียวมากกว่าเจ็บแทน“อ่าส์ ขอมาเองนะ อย่ามาบอกให้หยุดละกัน ตับ ตับ ตับ อ่าส์” ภารัณพูดบอกไป