26. หวง

“ไอ้ภาม งานมันก็ดีแล้วไหมวะ ถ้าแกอยากกลับก็กลับก่อนก็ได้นะ ไม่ใช่มาโมโหแล้วพาลแบบนี้ เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเอง เพราะดูท่าใจแกจะไม่ได้อยากจะนั่งตรงนี้แล้ว” ปรินทร์เห็นเพื่อนหนุ่มวางสายแล้วทำท่าทางอย่างนั้นก็รู้ทันทีว่าคงมีเรื่องอะไรทำให้ไม่พอใจแน่ๆ เขาจึงขยับเก้าอี้มากระซิบพูดออกไป เพราะดูหน้าของภารัณตอนนี้สิมันกำลังทำให้พนักงานกลัวกันหมดแล้วเนี่ย คนอย่างมันยิ่งเดาใจยากอยู่ด้วยไม่รู้จะมาอารมรณ์ไหน เขาจึงต้องเข้าไปเตือนมันหน่อย

“เออ งั้นฝากแกด้วยละกัน ยัยเด็กแสบนั่นหาเรื่องอีกแล้วว่ะ ไปนะ” ภารัณพูดบอกไปก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปจากห้องประชุมทันที เพราะมันก็ยังไม่ได้มีอะไรสำคัญจนต้องรั้งเขาให้อยู่ที่นี่ ทำให้พนักงานทุกคนมองกันแบบงงๆที่อยู่ๆภารัณก็ลุกขึ้นไปอย่างนั้น

“อ่อ พอดีคุณภารัณมีธุระด่วนต้องจัดการน่ะครบั เสนอต่อได้เลยครับ” ปรินทร์พูดบอกไป เมื่อเห็นทุกคนนิ่งเงียบไป สงสัยทุกคนคงคิดว่าภารัณไม่พอใจงานแน่ๆ แต่ที่ไหนได้ล่ะยัยเด็กแสบแฟนเด็กของมันต่างหากที่ทำให้มันอารมณ์เสียได้แบบนี้ คิดแล้วก็น่าปวดหัวจริงๆ

ด้านปารารินพอวางสายจากภารัณเสร็จเธอก็เดินไปยังรถของเธอที่จอดอยู่ไม่ไกลจาก เพราะบริษัทของเธอได้สิทธิ์มาจอดในชั้นนี้พอดี มันจึงทำให้เธอไม่ต้องเดือดร้อนไปขึ้นรถที่ลานจอดรถชั้นอื่นๆ

“อ่าว ยางแบนได้ยังไงเนี่ย เมื่อเช้ายังดีๆอยู่นิ แล้วทีนี้เราจะไปยังไงล่ะเนี่ย” ปารารินพูดออกไป เมือมาถึงรถของตัวเองแล้วยางรถก็แบนฝั่งคนขับพอดี

“น้องปราง ยังไม่กลับอีกเหรอครับ มายืนทำอะไรตรงนี้หึ” เกริกพลที่พึ่งเลิกงานก็เดินเข้ามาทัก พร้อมกับยิ้มให้ปารารินไปอย่างเป็นมิตร

“อ่อ พอดีรถปรางยางแบนน่ะค่ะ ปรางก็เลยก็ไปไหนไม่ได้เลย ก็เลยจะเรียกแท็กซี่ให้มารับ แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยให้ช่างเข้ามาเปลี่ยนยางให้ใหม่ แล้วนี่พี่พลพึ่งเลิกงานเหรอคะ ปรางนึกว่าทุกคนจะกลับกันแล้วซะอีก” ปารารินพูดออกไปก็ยิ้มตอบเกริกพลไปอย่างเป็นมิตร

“พอดีพี่เคลียร์เอกสารนิดหน่อยน่ะ น้องปรางไม่ต้องเรียกแท็กซี่หรอกเดี๋ยวพี่ไปส่งก็ได้ครับเรื่องแค่นี้เอง ป่ะ รถพี่จอดอยู่ตรงนี้นั้น ไปกันเถอะครับ” เกริกพลพูดบอกไปอย่างเป็นห่วงและหวังดีกับเธอ

“จะดีเหรอคะพี่พล ปรางเกรงใจจังเลยค่ะ ปรางว่าเดี๋ยวปรางเรียกแท็กซี่ดีกว่าค่ะ ปรางแค่จะไปทานอาหารที่ร้านเพื่อนปรางนี่เองค่ะ” ปารารินพูดออกไปอย่างเกรงใจเกริกพล เพราะคราวก่อนที่เขาเจอกับภารัณเขาก็ไม่ได้พูดคุยอะไรกับเธอแบบที่ผ่านมาเลย

“ไม่เป็นไรจริงๆครับ พี่ไปส่งได้ แต่ถ้าน้องปรางกลัวแฟนของน้องปรางจะเข้าใจผิดพี่ก็เข้าใจครับ” เกริกพลพูดออกไปก็ทำหน้าเศร้าๆลงเพราะคิดว่าเธอคงไม่อยากจะไปไหนมาไหนกับผู้ชายคนอื่นที่ไม่ใช่แฟนของเธอ

“อ่อ ไม่ใช่แบบนั้นนะคะพี่พล คือ ปรางให้พี่พลไปส่งก็ได้ค่ะ ปรางรบกวนหน่อยนะคะ” ปารารินพูดบอกไปก็ยิ้มแห้งๆออกไป ก่อนจะมองน้าของเกริกพลอย่างขอบใจที่เขาแสนดีกับเธอขนาดนี้

“จ้ะ งั้นเราไปกันเถอะ ป่ะ” เกริกพลพูดไปแล้วก้ยิ้มอย่างดีใจ ก่อนจะเดินนำปารารินไปที่รถของเขา เพราะถึงเธอจะมีแฟนแล้วแต่สำหรับเขาเธอก็ยังเป็นคนที่เขาแอบชอบอยู่อย่างนี้

จากนั้นปารารินก็ขึ้นรถของเกริกพลก่อนจะขับออกไปจากลานจอดรถ โดยที่ปารารินไม่ทันได้สังเกตว่าภารัณนั้นได้ลงมาที่ลานจอดรถนี้ตั้งแต่ที่เธอเดินไปขึ้นรถของเกริกพลแล้ว

“แม่ง อุตส่าห์รีบลงมาหา แต่กลับแรดไปขึ้นรถไอ้หมอนั่นเนี่ยนะปาราริน คุณนี่มันชอบให้ผมโมโหจริงๆ” ภารัณพูดกัดฟันออกไปอย่างเจ็บใจ ก่อนจะรีบไปขึ้นรถของตัวเองแล้วเขาก็ขับตามรถที่ปารารินนั่งไปด้วย ซึ่งเขาก็พอจะจำได้ว่าไอ้หมอนั่นคือผู้ชายคนเดียวกันกับที่เขาเจอกับปารารินคราวก่อน

“จะไปไหนกันวะเนี่ย คงไม่พากันไปโรงแรมหรอกนะ” ภารัณพูดบ่นไปขณะที่ขับรถตามทั้งสอง ในหัวของเขาก็คิดว่าไอ้หมอนี่จะพาปารารินไปที่ไหน จนเขาต้องหยิบโทรศัพท์มาโทรตามหาปาราริน

“ตุ๊ด ตุ๊ด อะไรวะ โทรไปก็กดตัดสาย นี่อยู่กับผู้ชายคนอื่นแล้วกล้าตัดสายผมเหรอปาราริน คืนนี้คุณครางอย่างหมาแน่” ภารัณคิดได้แค่นั้นก็รีบเหยียบคันเร่งตามรถของผู้ชายคนนั้นให้ทัน

ด้านปารารินก็ที่นั่งรถมากับเกริกพลก็พูดคุยกันอย่างถูกคอก่อนที่เกริกพลจะขอไปทานข้าวกับเธอด้วย เธอจึงตอบตกลงไปเพื่อถือว่าเป็นการขอบคุณที่เขามาส่งเธอ เธอจึงโทรไปสั่งอาหารที่ร้านของเพื่อนสาวเอาไว้ เพราไปถึงก็จะได้ทานได้เลย เพราะเธอมักจะทำแบบนี้เป็นประจำ พอคุยกับเพื่อนสาวเสร็จก็เห็นเบอร์ของภารัณโทรมาหาเธอก็กดตัดสายทิ้งทันที เพราะกลัวว่าเขาจะบังคับให้เธอไปนั่งรอเขาที่ล็อบบี้อีก จากนั้นเธอก็แกล้งเมินสายเรียกเข้าของภารัณจนกระทั่งเธอและเกริกพลถึงร้านอาหารของเพื่อนสาว เธอก็พาเกิรกพลเดินเข้าไปทักทายเพื่อนๆของเธอ

“หูย สั่งให้จัดอาหารสองที่ที่แท้ก็พาหนุ่มหล่อมาด้วยนี่เอง ร้ายนะเนี่ยเพื่อนฉัน” ชงโคพูดแซวออกไปทันทีที่ปารารินเดินเข้ามากับเพื่อนสาว

“คิดอะไรของแกเนี่ยยัยชงโค นี่พี่ที่ทำงานของฉัน พี่เขาชื่อเกริกพล พวกแกก็เรียกพี่พลแบบฉันก็ได้ ส่วนพี่พลคะ นี่ชงโคค่ะเป็นน้องสาวของพี่ชเอม แล้วนั่นก็พีชค่ะเป็นหุ้นส่วนร้านของชงโค สองคนนี้เป็นเพื่อนสนิทของปรางเองค่ะ” ปารารินเอ่ยแนะนำทั้งสามให้รู้จักกันอย่างเป็นมิตร

“อ่อ พวกฉันก็นึกว่าผู้ของแกซะอีก ไม่คิดเลยนะคะเนี่ยว่าพี่ที่ทำงานของปรางจะหล่อขนาดนี้” พีชญาพูดออกไปก็มองหน้าหนุ่มหล่อที่ปารารินพามาอย่างชอบใจ เพราะหน้าโอปป้าเกาหลีแบบนี้มันโดนใจเธอเอามากๆ

“ครับ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับน้องพีช น้องชงโค” เกริกพลพูดออกไปแบบเขินๆ เพราะสายตาและคำพูดของเพื่อนปารารินทำเขาไปไม่เป็นเลยทีเดียว

“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ ไปนั่งที่โต๊ะเถอะค่ะพีชจัดโต๊ะให้เรียบร้อยแล้วค่ะ จ๋าเอาอาหารของโต๊ะนี้มาเสิร์ฟเลย” พีชญาพูดบอกไปอย่างยินดี ก่อนจะพาหนุ่มหล่อไปที่โต๊ะประจำที่ปารารินชอบมานั่งเพราะมันเป็นมุมส่วนตัวดี

“แก ฉันว่าพี่ที่ทำงานของแกคนนี้ยัยพีชคงจะชอบแล้วล่ะ แบบนี้สเปคมันเลยนะแก ดูสิ อำนวยความสะดวกเวอร์อ่ะ” ชงโคแอบกระซิบกับเพื่อนสาวอย่างรู้อทัน เมื่ออยู่ๆพีชญาก็ดูจะเอาอกเอาใจลูกค้าคนนี้มากกว่าคนอื่นๆ ทั้งปกติมันจะปล่อยให้ปารารินพาไปเองก็ได้ แต่นี่คือเสนอหน้ามากต้องชอบแน่นอน

“เออจริง ทีกับเพื่อนนี่ไล่ไปนั่งเองที่ฉันพาผู้ชายหล่อมานี่ทำตัวน่ารักขึ้นมาเชียว ” ปารารินพูดออกไปแบบเม้าท์ๆกับเพื่อนสาว ก่อนจะเดินตามทั้งสองไปที่โต๊ะแล้วนั่งลงทันที

“อาหารมาแล้วงั้นทานกันให้อร่อยนะคะ ขาดเหลืออะไรบอกได้เลยนะคะพี่พล” พีชญาพูดออกไปก็ยิ้มให้ ก่อนจะเดินออกมากับชงโคแบบเขินๆ จนชงโคได้แต่ส่ายหน้าอย่างระอาที่เพื่อนสาวเห็นใครหล่อหน่อยก็กรี๊ดไปหมด

“เพื่อนน้องปรางนี่น่ารักกันจังเลยนะครับ ถึงว่าเขาถึงบอกว่าคนรักๆมักจะชอบอยู่ด้วยกัน แบบนี้นี่เอง”เกริกพลพูดแซวออกไปอย่างอดไม่ได้ เพราปารารินและเพื่อนๆของเธอน่ารักมากๆ

“ฮ่า พี่พลก็พูดเกินไปค่ะ แบบนี้ถ้าสองคนนั้นมาได้ยินนะคะคงตัวลอยเลยล่ะ ลองทานอาหารดูสิคะ ถ้าอร่อยปรางแนะนำให้พี่พลมาบ่อยๆค่ะ เริ่มจากเมนูนี้เลยค่ะ มา เดี่ยวปรางตักให้เอง” ปารารินพูดออกไปกทำไม้ทำมือแนะนำอาหารของร้านเพื่อนสาวให้เกริกพลอย่างเต็มที่ ก่อนจะตักอาหารเมนูเด็ดของร้านให้กับเกริกพลชิม

“ขอบคุณครับน้องปราง” เกริกพลมองหน้าสวยของปารารินไปก็เอ่ยขอบคุณเธอด้วยสายตาหวานเชื่อม

ด้านภารัณที่ตามปารารินมาจนถึงร้านอาหารก็พบว่ามันเป็นคาเฟ่ร้านกาแฟด้วย เขาก็เข้าไปตามหาปารารินฝั่งของร้านอาหารทันที เพราะเธอบอกเขาว่าหิวเพราะฉะนั้นเธอก็น่าจะมาทานอาหารที่นี่กับไอ้หมอนั่น และแล้วเขาก็ได้เห็นปารารินกำลังพูดคุยหัวเราะกับไอ้หมอนั่นแถมเธอยังตักอาหารให้มันทานอีก ภารัณเห็นแล้วก็กำหมัดแน่น

“คุณลูกค้ามีโต๊ะหรือยังคะ” ชงโคพูดออกไปแล้วก็เงยหน้ามองลูกค้าอย่างอึ้งๆ เมื่อผู้ชายคนนี้คือชายในฝันของเพื่อนสาวของเธอ เธอจึงรีบสะกิดพีชญาแทันที

“อืม ผมนัดแฟนไว้แล้ว เขานั่งอยู่โต๊ะนั้น ขอตัวนะครับ” ภารัณพูดออกไปก็ชี้ไปที่โต๊ะของปารารินก่อนจะเดินตรงเข้าไปด้านใน จนชงโคละพีชญมองตามแบบอึ้งกว่าเดิม

“นัดแฟนไว้ แต่นั่นมันโต๊ะยัยปรางนิ อย่าบอกนะว่าเขาเป็นแฟนยัยปรางน่ะ” ชงโคพูดไปแล้วก็เรียบเรียงคำพูดอย่างงงๆ

“แล้วเขาจะไปเป็นแฟนยัยปรางตอนไหนอ่ะ ทำไมเราสองคนไม่รู้อ่ะแก ไม่ได้ เรื่องนี้ฉันต้องเผือก” พีชญาพูดบอกไปอย่างไม่อยากจะเชื่อ ก่อนจะรีบเดินตามภารัณเข้าไป

“อ่าวยัยพีชฉันก็อยากจะเผือกเหมือนกันนะแก รอด้วยสิ เออ น้องๆมารับลูกค้าแทนหน่อยเร็ว” ชงโครีบพูดออกไปก้รีบเรียกพนักงานมารับลุกค้าหน้าร้านแทนเธอและพีชญา ก่อนที่พวกเธอสองคนจะตามไปเผือกเรื่องของภารัณและปาราริน