All Chapters of ลวงรักสาวน้อย: Chapter 31 - Chapter 40

เช้าวันใหม่ ปารารินที่นอนค้างที่คอนโดของภารัณเมื่อคืนเธอก็ถูกเขาบังคับให้ออกมาทำงานพร้อมกับเขา แถมเสื้อผ้าของเธอก็ไม่มีใส่ทำให้เธอต้องเอาชุดของเมื่อวานมาใสอีกเพราะเธอไม่ได้เอาชุดไปเผื่อด้วย ทำให้เธอต้องไปเอาเสื้อผ้าที่มีสำรองอยู่ในรถของตัวเองมาใส่แทน “รีบลงไปเอาเสื้อผ้าของคุณ แล้วขึ้นมาเปลี่ยนบนรถผม” ภารัณพูดบอกไปเมื่อเขามาจอดรถที่หน้ารถของปารารินที่จออยู่ไม่ห่างจากรถของผู้บริหาร เพราะเขาตั้งใจให้เธอจอดรถชั้นเดียวกับเขาเพื่อนจะได้ไปไหนมาไหนกันได้สะดวกๆ“เปลี่ยนในรถของฉันก็ได้ คุณเอารถไปจอดแล้วก็ขึ้นไปทำงานเถอะ” ปารารินพูดบอกไป เพราะแค่เปลี่ยนเสื้อผ้าเขาจะทำให้ยุ่งยากไปทำไมกัน“กระจกรถคุณมันใสขนาดนั้นคนอื่นผ่านมาเห็นเข้าจะทำยังไง รีบลงไปเอาแล้วกลับมาเปลี่ยนบนรถผม นี่คือคำสั่ง” ภารัณพูดบอกไปเสียงเข้ม เพราะเขาเห็นกระจกรถของเธอใสแบบนั้นก็ไม่ไว้ใจปล่อยให้เธอเปลี่ยนชุดคนเดียว เพราะกลัวคนอื่นจะมาเห็นเธอเข้า“เฮ้อ ก็ได้ค่ะ งั้นรอแปปนะคะ” ปารารินถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ ก่อนจะตอบตกลงเขาไปแล้วเธอก็เปิดประตูรถแล้วก็เดินลงไปเอาเสื้อผ้าของตัวเองที่อยู่ท้ายรถของเธอที่จอแน่นิ่งอยู่ที่นี่มาทั้งค

พอภารัณและปารารินมีเซ็กส์กันในรถอย่างสุขสมแล้วทั้งสองก็รีบเช็ดความสะอาดน้องสาวและน้องชายของตัวเองกันทันที ก่อนจะจัดการแต่งตัวให้เรียบร้อย “เดี๋ยวผมจะขึ้นไปทำงานแล้ว คุณเอารถผมไปเปลี่ยนชุดที่คอนโดของคุณก็แล้วกัน แล้วก็เอาเสื้อผ้ามานอนที่คอนโดผมคืนนี้แล้วก็คืนต่อๆไปด้วย” ภารัณพูดบอกไปก็มองหน้าของปารารินอย่างจดจ้อง เพราะเขาอยากให้เธอมานอนกับเขาทุกคืนตั้งแต่นี้ต่อไป“ติดใจแล้วเหรอคะ หึๆ ถ้าอยากให้ปรางขนเสื้อผ้าไปนอนด้วยก็พูดกับปรางแบบคนเป็นแฟนกันเขาพูดกันหน่อยสิคะ ทีตอนเอากันเมื่อกี้พี่ภามยังเรียกปรางว่าเป็นเด็กดีของพี่อยู่เลยไม่ใช่เหรอคะ พูดหวานๆให้ปรางชื่นใจหน่อยไม่ได้เหรอคะพี่ภามขา” ปารารินพูดออกไปก็มองหน้าเขาแล้วยิ้มอย่างเขินๆ เมื่อเขากลับมาพูดผมๆคุณๆกับเธออยู่อีก ทั้งๆที่เธออุตส่าห์เรียกเขาว่าพี่แล้วแท้ๆ“อืม อย่ามัวแต่มาล้อผมสิ อ่อพี่ รีบกลับไปเปลี่ยนชุดได้แล้ว แล้วก็ห้ามใส่ชุดโป๊ๆมานะ ไม่งั้นพี่จะให้กลับไปเปลี่ยนมาใหม่อีก ไม่เชื่อก็ลองดู” ภารัณพูดบอกปารารินไป ก่อนจะรีบเปิดประตูลงจากรถแบบเขินๆ เมื่อเธอหยอกเขามาอย่างน่ารักอย่างนั้น เด็กอะไรยั่วให้หลงเก่งจริงๆ“หวงแบบนี้ใครจะกล้าใส่ม

จากนั้นปารารินและเกริกพลก็นำเสนอผลงานจนจบแล้ว ทุกคนก็รอฟังคำพิจารณาของภารัณและปรินทร์อย่างลุ้นๆ โดยเฉพาะปารารินที่มองภารัณอย่างคาดหวังว่าผลงานของพวกเธอจะผ่าน“การออกแบบในรูปแบบนี้ผมให้ผ่านครับ มันน่าทำออกมาได้ดีเลยว่าไหมครับคุณภารัณ ” ปรินทร์พูดบอกไปก่อนจะหันไปถามเพื่อนหนุ่มแล้วยิ้มแบบกวนๆออกไป“อืม งั้นก็เอารูปแบบนี้ใส่ในโครงการใหม่ก็แล้วกัน แล้วหน้าที่ประสานงานกับบริษัทใหญ่ก็เอาหัวหน้าทีมคนนี้ละกัน แล้วให้ส่งงานให้ผมโดยตรงเลย ไม่ต้องผ่านคุณปรินทร์” ภารัณพูดบอกไปก็ทำหน้านิ่งๆออกไป เพราะคนที่จะประสานงานนี้จะต้องเป็นปารารินคนเดียวเท่านั้น เนื่องจากเขาสามารถเรียกพบเธอได้แบบไม่ต้องมีใครสงสัยในความสัมพันธ์ของเขาและปารารินเลยปรินทร์ก็แอบยิ้มมุมปากกับความเจาเล่ห์ของเพื่อนหนุ่มที่มันหาเรื่องให้ปารารินอยู่ใกล้ตัวของมันได้ โดยที่ไม่มีใครสงสัย ไม่น่าล่ะวันนี้มันถึงได้ลงมาประเมินกับเขาด้วย แผนสูงจริงๆ“อ่อ รับทราบค่ะท่านประธาน” ปารารินพูดออกไปก็ยิ้มมุมปากออกไปอย่างเขินๆ เพราะภารัณพูดแบบนี้ถ้าให้เธอคิดเข้าข้างตัวเองล่ะก็ เธอก็คงจะคิดว่าเขากำลังหาเรื่องให้เธอไปมาหาสู่เขาแบบสะดวกๆอยู่แน่ๆ“อืม งั้

ด้านปารารินก็กลับมาที่คอนโดนของภารัณด้วยขาที่เดินกะเผลกๆอย่างเจ็บๆเพราะล้มลงตอนที่ชนกับปิ่นแก้วที่ห้าง ทำให้ภารัณที่นั่งดูทีวีรอเธออยู่ถึงกับหันมามองปารารินอย่างสงสัยว่าเธอเป็นอะไร“ขาเป็นอะไรทำไมเดินมาแบบนั้น ” ภารัณพูดออกไปก็ลุกขึ้นแล้วก็เดินเข้าไปหาปารารินทันที ก่อนจะเอาถุงกระดาษของเธอมาถือแล้วเขาก็เข้าไปประคองปารารินให้มานั่งที่โซฟา“พอดีปรางชนกับคุณปิ่นแก้วเขาที่ห้างน่ะค่ะ ก็เลยเจ็บที่ข้อเท้านิดหน่อย อื้อ” ปารารินพูดบอกไปด้วยเสียงอ่อน ก่อนจะทำท่าทางเจ็บๆออกไปอย่างอ้อนๆภารัณให้เขาใส่ใจเธอ“ชนกับปิ่นแรงขนาดนั้นเลยเหรอ ไหนผมดูสิ” ภารัณพูดบอกไปก่อนจะนั่งลงที่พื้นแล้วเอาท้าของปารารินมาเหยียบที่ขาของเขา แล้วเขาก็มองสำรวจข้อเท้าของเธอที่บวมออกมานิดหน่อยปารารินก็มองภารัณทำแบบนี้กับเธอด้วยท่าทีห่วงใยแล้วใจเธอมันก็เต้นแทบไม่เป็นจังหวะ ทำไมเขาถึงอ่อนโยนกับเธอแบบนี้นะ แล้วแบบนี้จะไม่ให้เธอตกหลุมรักคนอย่างเขาได้ยังไงกัน“ก็แรงจนปรางล้มลงพื้นเลยล่ะค่ะ นี่ถ้าปรางไม่คิดมากไปล่ะก็ ปรางคงคิดว่าคุณปิ่นเขาตั้งใจมาชนปรางด้วยซ้ำอ่ะ” ปารารินพูดบ่นๆออกไปแบบเนียนๆ แล้วเธอก็แอบดูภารัณอย่างสังเกตว่าเขาจะต

ณ คอนโดของภารัณปารารินก็ตื่นขึ้นมาแล้วเธอก็มาทำอาหารให้กับภารัณทานก่อนที่เขาจะออกไปทำงาน แล้วเธอก็ส่งข้อความไปลางานกับชเอมตามความต้องการของภารัณที่ต้องการให้เธอหยุดงานในวันนี้ ส่วนภารัณที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่เห็นปารารินนอนอยู่ด้วยก็ลุกขึ้นมามองหาเธอ ก่อนจะเห็นเธอกำลังทำอาหารอย่างอารมณ์ดี เขาก็เอนตัวพิงประตูแล้วเธอเธออย่างเพลินๆ“อ่าวพี่ภามตื่นแล้วเหรอคะ ปรางยังทำอาหารไม่เสร็จเลยค่ะ พี่ภามไปอาบน้ำก่อนสิคะเสร็จแล้วอาหารก็น่าจะพร้อมทานพอดี” ปารารินหันมาแล้วเจอภารัณกำลังยินพิงประตูมองเธออยู่ก็เอ่ยพูดออกไป ก่อนจะใช้สายตามองที่กล้ามแขนของเขาอย่างหื่นๆ เพราะเมื่อคืนเธอไม่ได้มีอะไรกับเขา ได้แต่นอนกอดกันเฉยๆ พอเห็นแบบนี้แล้วก็อยากจะจัดก่อนที่เขาไปทำงานสักดอก ปารารินคิดไปสายตาก็มองจ้องไปที่เป้ากางเกงของภารัณอย่างอดไม่ได้“บอกพี่ให้ไปอาบน้ำ แต่สายตาของเขานี่มันไม่ใช่เลยนะปราง ทำไม มองอะไรอยู่เหรอ” ภารัณพูดบอกไปก็ยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างแซวๆเธอ เมื่อสายตาของปารารินมันบ่งบอกถึงความหื่นขนาดนั้น“เปล่านิคะ ปรางก็มองพี่ภามปกตินิคะ” ปารารินพูดไปก็ทำหน้ามองภารัณแบบปกติออกไปแบบเขินๆ “นึกว่าจะมองตรงนี้น่ะสิ ถ