All Chapters of ลวงรักสาวน้อย: Chapter 1 - Chapter 10

ด้านภารัณที่เรียกผู้จัดการฝ่ายการจัดการมาพบ เขาก็พูดคุยเกี่ยวกับโครงการใหม่ที่เขาต้องการให้เรวัตไปหาข้อมูลในพื้นที่ให้กับเขา ก่อนที่จะให้เรวัตออกไปทำงานต่อ“อ่อ คุณภามครับ คือเรื่องทุนการศึกษาเราจะประกาศชื่อในวันพรุ่งนี้แล้ว ผมคัดรายชื่อนักศึกษามาแล้ว คุณภามช่วยตรวจสอบหน่อยนะครับ” เรวัตพูดไปก็เอาเอกสารการมอบทุนการศึกษาของนักศึกษาที่บริษัทให้กับภารัณได้ดูอย่างลุ้นๆ“ผมยังไม่ว่างตรวจตอนนี้ ผมมีประชุมสำคัญต่อ คุณก็จัดการตามสมควรไปก็แล้วกัน เพราะยังไงทุกคนที่ได้ทุนก็ต้องผ่านมาตรฐานที่ผมตั้งเอาไว้อยู่แล้ว” ภารัณพูดบอกไป เพราะเรื่องทุนนี้ไม่ได้สำคัญอะไรมากสำหรับเขาอยู่แล้ว เพราะเขาให้ทุนนักศึกษาหลายมหาวิทาลัยมาหลายปีแล้ว“อ่อครับ งั้นผมขอตัวไปจัดการเลยละกันนะครับ สวัสดีครับ” เรวัตพูดไปก็ยิ้มออกไปอย่างดีใจที่ภารัณไม่ได้ตรวจสอบอะไรมาก มันจึงทำให้เขาสามารถสับเปลี่ยนรายชื่อของนักศึกษาที่ขอทุนได้อย่างแนบเนียนจากนั้นภารัณก็เข้าประชุมต่อทันที ส่วนเรวัตก็จัดการส่งซองรายชื่อให้กับทางมหาลัยวิทยาลัยประกาศผลในวันพรุ่งนี้ทันที แล้วเขาก็ส่งข้อความไปหาสาวนักศึกษาที่เข้ามาขอทุนกับเขาเป็นการส่วนตัว“น้องพิ

ภารัณมองหน้าสวยๆของเธอแบบใกล้ชิด ทำให้เขาได้เห็นเลยว่าผู้หญิงคนนี้คือคนๆเดียวกันกับที่ทำให้เขาเสียหน้าข้างใน และนี่เธอยังกล้าใช้สีสเปร์ยมาฉีดรถเขา แบบนี้มันจะมากเกินไปแล้ว เขาก็รีบลงจากรถไปหาเธอทันที“คุณทำอะไร” ภารัณพูดออกไปแล้วมองหน้าของเธออย่างจดจ้องอย่างโมโห ยิ่งเห็นรถสุดที่รักของเขาไปรอยฉีดจากสีเปร์ยก็ยิ่งโมโห“ฉะ ฉัน ฉันเปล่า” ปารารินก็ตกใจที่เขานั่งอยู่ในรถ แล้วเธอก็รีบโยนกระป๋องสีสเปร์ยนั้นทิ้งไป แล้วเธอก็รีบเดินหนีเขาทันทีแต่เขากลับลงมาจากรถแล้วมาจับแขนของเธอเอาไว้“เปล่าอะไรคุณ ผมเห็นกับตาขนาดนี้ นี่คุณคิดจะทำผิดแล้วหนีไปง่ายๆงั้นเหรอ ใครจ้างคุณให้มาก่อกวนผมแบบนี้ห้ะ” ภารัณพูดออกไปอย่างไม่พอใจ ก่อนจะดึงตัวเธอเข้ามาใกล้ตัวเขาไม่ให้เธอหนีไปง่ายๆ “ไม่มีใครจ้างฉันมาทั้งนั้นแหละ ที่ฉันทำก็เพราะความแค้นส่วนตัวล้วนๆ ถ้าไม่ใช่เพราะคุณเอาทุนของฉันไปให้ผู้หญิงที่ยอมนอนกับคุณง่ายๆ ป่านนี้ฉันก็คงจะได้ไปเรียนแล้ว ปล่อยฉันเดี๋ยวนะ ปล่อยสิ” ปารารินพูดไปก็พยายามสะบัดมือออกจากการจับกุมของเขา“ไม่ ในเมื่อคุณทำไปเพราะความแค้นส่วนตัว งั้นคุณต้องไปโรงพักกับผม ผมจะไม่ปล่อยคุณให้ลอยนวลแน่ คนอย่า

ด้านปิ่นแก้วที่มาทานอาหารพร้อมกับศิลาคู่หมั้นของตัวเอง ก็ได้ยินเสียงคนเชียร์ใครคนหนึ่งให้หอมแก้มกัน เธอก็หันไปมองอย่างอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะทำหน้าอึ้งๆเมื่อได้เห็นภารัณอดีตแฟนของเธอกำลังหอมแก้มผู้หญิง โดยมีคุณทาเคชิหนึ่งในผู้บริหารจากญี่ปุ่นที่ตอนนี้กำลังเนื้อหอมเพราะใครๆก็อยากจะร่วมงานด้วยนั่งอยู่ตรงนั้นด้วย และมันน่าแปลกที่ภารัณกล้าหอมแก้มผู้หญิงคนนั้นต่อหน้าคนอื่นๆ จนกระทั่งเขาตกลงกับคุณทาเคชิเสร็จไปแล้ว แต่เขาก็ยังใกล้ชิดกับเด็กผู้หญิงคนนั้นไม่ห่าง“ดูท่าตอนนี้อดีตคนรักของคุณเขาจะมีผู้หญิงคนใหม่ซะแล้วสิ แถมยังเด็กมากด้วยนะนั่น” ศิลาพูดไปก็มองผู้หญิงที่ภารัณควงมาอย่างพิจารณา ว่าเธอน่าจะเป็นสาววัยใสที่กำลังถูกโคแก่อย่างภารัณเลี้ยงเอาไว้แน่ๆปิ่นแก้วก็ใช้สายตามองอย่างพิจารณาเช่นกัน และเธอก็ไม่อยากจะเชื่อว่าภารัณจะคบกับเด็กวัยละอ่อนขนาดนั้น ทั้งที่เขานั้นไม่เคยคบกับใครแบบเปิดตัวเลยนับตั้งแต่เลิกกับเธอไป ซึ่งมันก็ทำให้เธอรู้ว่าเขานั้นยังลืมเธอไม่ได้ แต่นี่เขากลับหอมแก้มยัยเด็กนี่ต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ ทั้งที่เขาก็ไม่เคยหอมแก้มหรืออะไรอย่างนี้กับเธอต่อหน้าคนอื่น มันจึ้งทำให้เธอรู้สึกไม่พอใ

“เดี๋ยวๆ ฉันไม่ได้แรดขนาดนั้นนะแก รุกบ้ารุกบออะไรของแกยัยชงโค อีตานั่นก็ไม่ได้เหมือนภาพฝันที่ฉันคิดเลยสักนิดเลย ทั้งขี้เก๊ก ปากหมา มั่นหน้า โอ้ย แค่เจอวันเดียวฉันก็อยากจะบ้าตายแล้ว” ปารารินพูดบอกไปแบบไม่เอาอีกแล้ว เธอจะไม่มีวันกลับไปปลาบปลื้มหลงชอบอะไรในตัวไอ้หมอนั่นอีก“แน่ใจเหรอยะ ว่าความหล่อความล่ำของเขาไม่สะกิดใจแข็งๆของแกให้ละลายได้เลยเหรอ ” พีชญาพูดแซวเพื่อนสาวออกไปแล้วยิ้มแบบกรุ้มกริ่ม“ยัยพีช แกเห็นฉันเป็นผู้หญิงที่จะมองแค่ความหล่อหรือไงยะ” ปารารินพูดแล้วทำหน้าบึ้งออกไปแบบไม่ยอมรับว่าเธอก็แอบมีความหวั่นไหวจริงๆ“ฮ่าๆ ใช่ ไม่งั้นแกไม่หลงชอบเขามาตั้งหลายปีทั้งๆที่ไม่เคยเจอเขาตัวจริงๆแบบนี้หรอก เป็นฉันนะเจอตัวจริงๆแบบนี้แล้ว ฉันไม่ปล่อยให้พลาดหรอก อุตส่าห์แอบชอบมาตั้งนาน มันต้องลองดูสักตั้งอ่ะ” พีชญาพูดออกไปตามตรง เพราะเห็นว่าเพื่อนสาวชอบผู้ชายคนนี้มานาน เธอก็เลยอยากเชียร์สักหน่อยเพื่อนของเธอจะได้ไม่ต้องเป็นความมโนไปวันๆ“จริงแก ยิ่งสวยๆแซ่บๆอย่างแกนะยัยปราง ทำให้ผู้ชายชอบได้ไม่ยากหรอก ทำไมแกไม่ลองดูอ่ะ” ชงโคพูดเสริมออกไปอีกคน“เฮ้อ พวกแกนี่ชักจะไปกันใหญ่ ชอบทำให้ฉันมีความมั่นหน้

“ถ้าคุณยืนยันว่าคุณไม่ได้ทำผิด งั้นก็ดูเอกสารพวกนี้ซะ แล้วผมก็ได้สอบถามพวกนักศึกษาที่เกรดเฉลี่ยต่ำกว่าเกฑณ์มาแล้วจำนวนหนึ่ง และพวกเธอก็ยอมรับว่าคุณให้ข้อเสนอพวกเธอนอนกับคุณเพื่อแลกทุนของบริษัทจริง และผมก็ไม่ได้ต้องการฟังคำอธิบายอะไรจากคนไร้ศิลธรรมอย่างคุณ เพราะหลักฐานมันก็ชัดเจนอยู่แล้ว ผมไล่คุณออก” ภารัณพูดบอกไปพร้อมกับโยนแฟ้มเอกสารหลักฐานการทุจริตของเขาทั้งหมดลงไปต่อหน้าเรวัติ“หึ คิดว่าผมอยากอยู่มาหรือไงห้ะ ยิ่งทำงานกับคนอย่างคุณน่ะมันก็ยิ่งทำให้ประสาทแดกไปวันๆ ออกก็ดีเบื่อขี้หน้าคนที่นี่เต็มทนแล้วเหมือนกัน ส่วนเธอระวังตัวเอาไว้ให้ดีเถอะ” เรวัตพูดออกไปก็ลุกขึ้นอย่างไม่พอใจ ก่อนจะหันไปพูดใส่ปารารินที่เป็นต้นเหตุให้เขาถูกไล่ออก“เดี๋ยว คุณยังไปไม่ได้ เพราะผมแจ้งจับคุณข้อหาทุจริตและทำอานาจารผู้อื่นโดยมิชอบ อ่อ แล้วเมื่อกี้ที่คุณขู่ผู้หญิงคนนี้อีกข้อหาละกัน หวังว่าในคุกคงไม่ทำให้คุณเบื่อหรอกนะ คุณวิ เรียกอชิระมาเอาตัวเขาออกไป” ภารัณพูดบอกไปแล้วก็ยิ้มอย่างเยือกเย็น เพราะคำพูดของเรวัติมันทำให้เขายอมใจอ่อนไม่ได้จริงๆ คนเลวๆไม่มีสำนึกแบบนี้มันก็สมควรเข้าไปนอนในคุกแล้วล่ะ“คุณอชิระคะ เข้ามา