25. ไม่พอใจ

ด้านปิ่นแก้วที่เดินกลับเข้ามาในชั้นของผู้บริหาร เธอก็เข้าไปพบกับภารัณอย่างอยากรู้ว่าเขาลงทุนซื้อบริษัทที่ปารารินทำงานอยู่ แต่ก็เจอภารัณกำลังคุยกับปรินทร์อยู่แล้วเธอก็มาได้ยินทั้งสองพูดถึงปารารินพอดี เธอจึงหยุดที่หน้าประตูแล้วแอบฟังอยู่เงียบๆ

“ไอ้ภาม คืนนี้ไปเที่ยวกันหน่อยไหมวะ พวกเพื่อนๆเราก็ไปกันหลายคนนะโว้ย พวกมันบอกฉันให้เอาแกไปด้วยให้ได้” ปรินทร์พูดออกไปแล้วก็ทำหน้ากรุ้มกริ่มอย่างต้องการไปผ่อนคลายคืนนี้

“คืนนี้ฉันไม่ว่าง ฉันต้องไปส่งปาราริน แกไปกับพวกนั้นเถอะว่ะ ” ภารัณพูดบอกไป เพราะเขาอุตส่าห์อดทนรอปารารินมาสองอาทิตย์กว่าๆแล้ว ยังไงคืนนี้เขาก็จะพลาดที่จะสนุกกับเธอไม่ได้ ต่อให้พวกเพื่อนๆของเขาจะรบเร้ายังไงก็เถอะ เขาไม่มีทางไปแน่

“เฮ้อ แกไปส่งน้องปรางเขาแล้วแกก็มาหาพวกฉันที่คลับก็ได้นิวะ เมื่อก่อนแกคบกับปิ่นแกยังไปไหนมาไหนกับพวกฉันได้เลยนิวะ อีกอย่างน้องปรางเขาคงไม่ว่าอะไรแกหรอกน่า” ปรินทร์พูดออกไปอย่างเปรียบเทียบเมื่อภารัณเปลี่ยนไป อยู่ๆก็อยากจะอยู่กับแฟนขึ้นมาซะงั้น

“ถึงเขาไม่ว่าแต่ฉันไม่อยากไป เมื่อก่อนฉันไม่สนใจความรู้สึกของปิ่นเขา เขาถึงได้เลิกกับฉันไปหาคนที่ใส่ใจเขามากกว่า ตอนนี้ฉันก็แค่อยากจะรักษาความสัมพันธ์ของฉันกับปารารินให้มันดีก็เท่านั้น อีกอย่างฉันก็สัญญากับเขาแล้วว่าวันนี้ฉันจะอยู่กับเขา เพราะฉะนั้นแกหยุดชวนฉันออกไปได้แล้ว” ภารัณพูดบอกไปเพื่อให้เพื่อนหนุ่มเข้าใจว่าเขาและปารารินนั้นรักกันจริงๆ ถึงแม้ว่าความจริงมันจะยังเป็นแค่แฟนปลอมๆกันก็เถอะ เขาก็อยากจะทำมันให้ดีตามที่ทำสัญญากับเธอเอาไว้

“เออๆ ฉันไปกับไอ้พวกนั้นก็ได้วะ งั้นฉันไปก่อนะโว้ย อ่าวปิ่น มาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย” ปรินทร์พูดบอกไปภารัณไปแล้วเขาก็หันหลังจะเดินออกไป ก็เจอปิ่นแก้วยืนอยู่ใกล้ๆประตูพอดี

“อ่อ ปิ่นพึ่งเข้ามาน่ะ พอดีปิ่นเข้ามาตรวจงานก็เลยจะเข้ามาทักทายภามเข้าสักหน่อย แต่เจอคุณปรางแฟนของภามที่ลิฟต์เมื่อกี้ก็เลยคุยกันเพลินๆน่ะ ไม่คิดเลยว่าตอนนี้เขาจะมาทำงานที่นี่ด้วย” ปิ่นแก้วพูดออกไปพร้อมกับรอยยิ้มเป็นมิตร ก่อนจะเดินเข้าไปหาปรินทร์

“อ่อ งั้นปิ่นคุยกับไอ้ภามไปละกันนะ เรามีธุระต้องปจัดการต่อน่ะ ไปนะ” ปรินทร์พูดแล้วก็ยิ้มแห้งๆออกไป เมื่อเขารู้สึกได้ถึงความอึดอัดของทั้งสอง เพราะดูจากคำพูดของปิ่นแก้วแล้วดูเธอจะอยากสื่อถึงอะไรบางอย่างซึ่งเขาไม่อยากยุ่งเรื่องดราม่านี้ เขาจคงควรรีบออกไปจากตรงนี้

“อืม แล้วเจอกันนะ” ปิ่นแก้วพยักหน้าตอบไปก่อนจะเดินเข้าไปหาภารัณที่นั่งมองเธอด้วยสายตานิ่งๆอยู่

“นั่งก่อนสิปิ่น” ภารัณพูดบอกไปแล้วก็ยิ้มอ่อนให้กับปิ่นแก้วไป ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างหนักใจเพราะเขายอมรับเลยว่าเวลาที่เขาได้เห็นหน้าของปิ่นแก้วแล้ว เขาก็รู้สึกตัดใจจากเธอไม่ได้ แต่ต่อจากนี้เขาก็ต้องพยายามตัดใจจากเธอให้ได้

“ภามดูมีความสุขมากเลยนะตั้งแต่ที่ภามคบกับคุณปราง นี่ถึงขั้นลงทุนซื้อบริษัทที่คุณปรางทำงานอยู่เพื่อให้เขามาทำงานใกล้ๆแบบนี้ภามคงรักคุณปรางมากเลยใช่ไหม” ปิ่นแก้วถามออกไปก่อนจะยิ้มออกไปอย่างฝืนๆ

“อืมก็ถ้าผมไม่รักเขาผมก็คงจะไม่ลงทุนทำอะไรเพื่อเขาขนาดนี้หรอก ปรางเขาเป็นคนน่ารัก ขี้อ้อน อยุ่ด้วยแล้วผมสบายใจแล้วก็หัวเราะได้ตลอดเลย” ภารัณพูดออกไปก่อนจะยิ้มให้กับปิ่นแก้วไป

“อ่อ อย่างนั้นเหรอ ได้ยินแบบนี้แล้วปิ่นก็ดีใจด้วย ปิ่นของให้ภามกับคุณปรางรักกันนานๆนะ” ปิ่นแก้วพูดบอกไปก็เอามือของเธอไปจับมือของภารัณ ก่อนจะมองสบตากับเขาอย่างจดจ้อง

“ขอบคุณนะปิ่น ผมก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้นแหละ” ภารัณพูดบอกไปก็ยิ้มแห้งๆ แล้วก็กลืนน้ำลายลงคิดอย่างยากลำบากเมื่อปิ่นแก้วมาจับมือของเขา เขาจึงค่อยๆดึงมันออกอย่างรักษาระยะห่างกับเธอ

“งั้นปิ่นขอตัวก่อนก็แล้วนะ ไว้เจอกันใหม่” ปิ่นแก้วพูดไปแล้วก้มองมือของภารัณที่ค่อยๆดึงออกไปจากมือของเธอ มันก็ทำให้เธอรู้ว่าเขานั้นไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว คิดแล้วเธอก็รู้สึกเจ็บใจอย่างบอกไม่ถูก

“อืม” ภารัณตอบไปสั้นๆก็มองปิ่นแก้วลุกขึ้นแล้วยิ้มให้เขาก่อนที่เธอจะเดินออกไป ภารัณก็มองอย่างอาลัยเพราะตอนนี้เขาไม่สามารถทวงเธอกลับคืนมาได้อีกแล้ว ภารัณคิดไปจนกระทั่งปิ่นแก้วเดินออกห้องไป

“ทำไมคุณต้องมาทำให้ผมหวั่นไหวด้วยนะปิ่น เป็นแบบนี้แล้วผมจะลืมคุณง่ายๆได้ยังไง เฮ้อ ” ภารัณพูดไปแล้วก็มองที่มือของตัวเองที่ปิ่นแก้วจับเมื่อกี้อย่างหนักใจ ก่อนจะคิดว่าปารารินคือคนเดียวที่จะสามารถช่วยให้ใจของเขาไม่คิดฟุ้งซ่านเรื่องของปิ่นแก้วได้

ด้านปารารินพอกลับไปที่ทำงานของตัวเองแล้วก็ไปนั่งคิดว่าเธอจะทำยังไงให้ภารัณนั้นหลงรักเธอจนสามารถทำให้เขาลืมแฟนเก่าของเขาได้ แต่เธอจะปอดแหกไไม่ได้ในเมื่อโอกาสที่เธอจะได้คว้าชายในฝันมาเป็นตัวจริงมันมาถึงแล้ว เธอก็ต้องไปให้มันสุดถึงแม้ว่าผลสุดท้ายมันจะออกมายังไงก็ตาม มันก็ยังดีกว่าไม่ได้ทำอะไรเลย

“ยัยปราง เมื่อกี้แกไปพบคุณภารัณมางั้นเหรอ” ชเอมถามออกไป เพราะเธอได้ยินเขาซุบซิบกันตอนไปทานอาหารด้านล่าง และคนที่พวกนั้นพูดถึงก็คือลูกน้องแผนกของเธอซึ่งก็คือปาราริน

“พี่ชเอมรู้ได้ยังไงคะ ปรางไม่ได้บอกใครเลยนะคะ” ปารารินเงยหน้าขึ้นมาถามอย่างสงสัย

“ก็พี่ไปทานอาหารข้างล่างมา แล้วพวกพนักงานกลุ่มนั้นมันเม้าท์ว่าพนักงานของบริษัทที่ย้ายมาใหม่ขึ้นไปพบกับผู้บริหารมา แล้วคนที่พวกนั้นพูดถึงก็คือแกยัยปราง แกเกลียดขี้หน้ากับคุณภารัณเขาไม่ใช่เหรอ แล้วนี่เขาเรียกแกไปพบทำไม อย่าบอกนะว่าเรื่องที่แกเคยหักหน้าเขาคราวก่อนน่ะ” ชเอมพูดบอกไปก่อนจะเอ่ยถามอย่างเดาๆออกไป

“เปล่าหรอกค่ะ คือเขาก็แค่เรียกไปคุยเรื่องทุนที่เคยมีปัญหาเท่านั้นแหละค่ะ ไม่มีอะไรหรอก อย่าไปสนใจคนเม้าท์กันเลยค่ะ แค่ขึ้นไปเจอผู้บริหารนี้เองทำเป็นเรื่องใหญ่กันไปได้ เฮ้อ” ปารารินพูดบ่นๆออกไปอย่างอดไม่ได้ วันแรกเม้าท์ขนาดนี้วันต่อไปจะขนาดไหนกัน

“อ่อ ไม่มีเรื่องอะไรก็ดีแล้ว แกก็พยายามอย่าไปมีเรื่องกับคุณภารัณเขาล่ะ ถ้าเขาไม่พอใจแล้วไล่แกออกพี่ก็ช่วยอะไรแกไม่ได้แล้วนะยัยปราง” ชเอมพูดเตือนๆออกไปอย่างเป็นห่วงปารารินในฐานะน้องสาวคนหนึ่ง

“ค่ะพี่ชเอม ปรางจะปฎิบัติตัวอย่างดีเลยค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ” ปารารินพูดบอกไปก็ยิ้มออกไปอย่างน่ารัก เพราะเธอจะใช้ความน่ารักขี้อ้อนของเธอนี่แหละจัดการเขาให้อยู่หมัดเลย

ห้าโมงครึ่งเย็น

ปารารินที่เลิกงานแล้วก็มารอภารัณที่ลานจอดรถที่เขานัดเธอไว้ ก่อนจะมองนาฬิกาอย่างใจจดใจจ่อเมื่อเขาไม่ลงมาสักที ปารารินจึงเลือกที่จะโทรไปตามเขาตามเบอร์ที่เขาใช้โทรมาหาเธอ

“เดี๋ยวผมลงไป” ภารัณกดรับสายแล้วเอ่ยพูดเสียงเบาๆออกไป เมื่อเขาลืมไปเลยว่าเขานั้นนัดกับปารารินเอาไว้ แล้วเวลาเลิกงานของเธอคือห้าโมงเย็น แล้วนี่ก็ห้าโมงครึ่งแล้วเธอคงจะรอเขานานใช่เล่นเลย เขาจึงต้องรับสายของเธอ

“คุณภารัณ ฉันรอคุณนานแล้วนะ ถ้าอีกห้านาทีคุณยังไม่ลงมา ฉันจะกลับเองแล้วนะคะ แล้วคืนนี้ก็ไปชักว่าวเอาเองละกัน” ปารารินพูดต่อว่าเขาออกไปอย่างอดไมได้ เพราะเธอรอเขามานานจนเธอไม่อยากจะรอแล้ว

“ผมกำลังประชุมอยู่ คุณขึ้นมารอผมที่ล็อบบบี้ข้างล่างก่อนก็แล้วกัน เสร็จแล้วผมจะรีบลงไปหา” ภารัณพูดออกไปเบาๆ เมื่อเขากำลังฟังการนำเสนองานของลูกน้องอยู่ แล้วดูคำพูดของเธอสิ แม่ง น่าจับมีตีก้นซะจริงๆ

“ฉันหิว ฉันไม่มานั่งรอคุณหรอกนะ ฉันจะไปกินข้าว ถ้าคุณเสร็จแล้วก็ตามไปรับฉันที่ร้านอาหารก็แล้วกัน ฉันจะส่งโลเคชั่นไปให้ แค่นี้นะคะ”ปารารินพูดบอกไปก่อนจะกดวางสายโดยไม่ฟังคำพูดอะไรของภารัณอีกต่อไป เพราะถ้าเธอยอมให้เขาควบคุมเธอจะเจอแบบนี้ไปตลอด เธอจึงเลือกแสดงความต้องการของตัวเองอย่างชัดเจนออกไป

“แม่ง ” ภารัณพูดกัดฟันออกไปอย่างโมโหที่ปารารินไม่ทำตามคำสั่งของเขา แถมเธอยังเป็นคนสั่งเขาอีก นี่เขาไม่ใช่คนขับรถของเธอนะที่จะเรียกไปรับที่ไหนก็ไปน่ะ คิดไปแล้วภารัณก็ชักสีหน้าอย่างไม่พอใจ จนลูกน้องที่ประชุมกันอยู่หันมามองเขาแบบกลัวๆว่างานจะไม่โดนใจ

“อ่อ มีตรงไหนไม่ดีหรือเปล่าคะคุณภาม” ผู้จัดการฝ่ายการตลาดเอ่ยถามออกไป เมื่อเห็นภารัณทำหน้าบึ้งตึงออกมา

“เปล่า นี่มีมาเสนอกันแค่นี้ใช่ไหม ไม่ผ่าน กลับไปทำมาใหม่ กลุ่มต่อไปขึ้นมานำเสนอต่อเลย” ภารัณพูดด้วยเสียงห้วนๆ แล้วเขาก็นั่งฟังการเสนองานของกลุ่มต่อไปอย่างไม่มีสมาธิเมื่อปารารินมาทำให้เขาโมโห