23. ขอมากไป

ด้านปารารินที่กำลังจัดโต๊ะทำงานของตัวเองเสร็จ ก็ถูกเรียกเข้าไปประชุมพร้อมกับรับมอบหมายงานก่อนจะแยกย้ายกันไปทำงานตามหน้าที่ที่พวกเธอได้รับ แต่สายตาของปารารินก็เจอกับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเธอก็จำได้ว่านั่นคือเลขาของภารัณกำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอ เธอก็มั่นใจเลยว่าต้องมีเรื่องมาให้เธอปวดหัวอีกแน่ๆ

“สวัสดีจ้ะคุณน้อง จำพี่ได้ใช่ไหมคะ พี่ชื่อวินะจ้ะเป็นเลาขาของคุณภารัณ” วิชุดาเดินเข้าไป ก่อนจะเอ่ยทักทายปารารินออกไป เพราะเธอเคยเจอเด็กสาวมาก่อนหน้านี้แล้ว คือตอนที่เธอเข้ามารับฟังคำชี้แจงเรื่องทุนการศึกษาคราวก่อน

“จำได้ค่ะ เรียกปรางก็ได้ค่ะพี่ พี่มีอะไรจะคุยกับปรางหรือเปล่า” ปารารินถามออกไปอย่างสงสัย เพราะเธอพึ่งมาทำงานที่นี่วันแรก แต่เลขาของภารัณก็มาหาเธอซะแล้ว แล้วแบบนี้เธอจะหนีเขาพ้นยังไงกัน

“พอดีคุณภารัณเขาให้พี่มาตามน้องปรางไปพบน่ะ ตามพี่มาสิจ้ะ” วิชุดาพูดบอกไปแล้วยิ้มอย่างเป็นมิตรออกไป

“พบกับปรางเหรอคะ แต่ตอนนี้ปรางทำงานอยู่ไม่สะดวกไปพบคุณภารัณหรอกค่ะ พี่วิช่วยแจ้งเขาด้วยนะคะ” ปารารินพูดปฎิเสธออกไป เพราะการที่เธอไปพบกับผู้บริหารตั้งแต่วันแรกอย่างนี้มันไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด

“ไปกับพี่เถอะนะน้องปราง ไม่งั้นคุณภารัณด่าพี่เละแน่ๆเลยอ่ะ อีกอย่างท่านก็เป็นผู้บริหารของที่นี่นะ ปรางไม่มีสิทธิ์ปฎิเสธถ้าท่านต้องการจะพบ พี่ขอร้องล่ะ ตามพี่ไปพบคุณภารัณเถอะนะ” วิชุดาพูดเตือนเด็กสาวออกไป เพราะไม่ใช่เรื่องดีเลยที่จะปฎิเสธคนหัวร้อนอย่างภารัณ

“เฮ้อ งั้นก็ได้ค่ะ ปรางจะไปพบคุณภารัณกับพี่วิก็ได้ค่ะ” ปารารินถอนหายใจออกมาแล้วเอ่ยพูดออกไปอย่างปลงๆ เพราะมันก็จริงอย่างที่เลขาของเขาพูด เธอไม่ไปก็คงจะไม่ได้ในเมื่อเขาใช้อำนาจในการเป็นผู้บริหารมาข่มขู่เธออย่างนี้

“ดีมากจ้ะ งั้นตามพี่มาเลย” วิชุดาพูดออกไปก็ยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะเดินออกไปโดยมีปารารินเดินตามออกไปด้วย โดยที่ไม่มีเพื่อนร่วมงานคนไหนสนใจ เพราะมัวแต่จัดโต๊ะทำงานและเอกสารต่างๆกันอยู่

จากนั้นปารารินก็เดินตามเลขาของภารัณขึ้นมาจนถึงชั้นของผู้บริหาร พร้อมกับเจอสายของพนักงานที่อยู่ในชั้นนี้มองเธออย่างจดจ้อง ก่อนจะซุบซิบนินทาอะไรกันสักอย่าง ปารารินก็มองแล้วถอนหายใจออกมาทันที ก่อนจะหยุดที่หน้าห้องของภารัณ เพื่อรอให้เลขาของเขาแจ้งบอก แล้วปารารินก็เดินเข้าไปคนเดียว โดยที่เลขาของภารัณไม่ได้ตามเข้ามาด้วย

“ไง เจอกันอีกแล้วนะปาราริน สงสัยว่าคุณคงหนีคนอย่างผมไม่พ้นแล้วล่ะ” ภารัณเอ่ยพูดออกไปแล้วมองปารารินพร้อมกับรอยิ้มเจ้าเล่ห์ออกไป เมื่อเขาสามารถทำให้เธอมายืนอยู่ตรงหน้าของเขาได้

“ก็ถ้าคุณไม่ซื้อบริษัทที่ฉันทำงานอยู่ ฉันก็คงไม่ได้มายืนตรงนี้หรอกค่ะฉันก็คงจะหนีคุณไม่พ้นจริงๆแล้วมั้งคะ ในเมื่อฉันก็หลงกลเซ็นต์สัญญาจ้างบ้าๆนั่นกับบริษัทของคุณไปแล้ว” ปารารินเอามือกอดอกแล้วเอ่ยพูดออกไป พร้อมกับมองหน้าของภารัณอย่างจดจ้อง เพราะเธอต้องตกมาอยุ่ในสถานการณ์อย่างนี้ก็เพราะสัญญาจ้างนั่น

“หึๆ ก็คุณมันดื้อนิ ผมก็เลยต้องใช้ลูกไม้เล็กๆน้อยๆมาจัดการกับคุณไง คุณคงไม่อยากจะทำให้เพื่อนๆในบริษัทของคุณต้องลำบากเพราะคุณหรอกใช่ไหม ” ภารัณพูดบอกไปเพราะยังไงตอนนี้เขาก็เป็นต่อกับเธออยู่ เขาจะต่อรองยังไงมันก็ชนะเธอเห็นๆ

“คุณต้องการอะไรก็พูดมาเลยคุณภารัณ ไม่ต้องมาพูดอ้อมค้อมให้เสียเวลา ฉันไม่ได้มีเวลามากนักหรอกนะคะ” ปารารินพูดออกไปเพราะถ้าเธออยู่นานกว่านี้เธอคงจะทนความกวนของเขาไม่ไหวแน่ๆ

“ก็ไม่มีอะไรมาก ผมก็ยังยื่นข้อเสนอให้คุณมาเป็นแฟนผมเหมือนเดิม และนี่คือเอกสารข้อตกลงที่คุณจะต้องเซ็นต์ ถ้าคุณอยากให้เพื่อนๆในบริษัทเป็นอิสระจากสัญญาจ้าง คุณก็ยอมตกลงรับข้อเสนอของผมซะ แล้วผมจะไม่ยุ่งเกี่ยวอะไรกับคนในบริษัทของคุณเลย ” ภารัณพูดบอกไปแล้วก็นั่งยิ้มอย่างพึงพอใจกับแผนของเขาที่สามารถทำให้ปารารินจนมุมได้

“นี่คุณกำลังใช้เพื่อนในบริษัทเพื่อมาขู่ให้ฉันยอมตกลงรับข้อเสนอของคุณงั้นเหรอ คุณมันใจร้ายที่สุดคุณภารัณ คุณทำทุกอย่างเพียงแค่อยากจะเอาชนะแค่นี้เนี่ยนะ คุณรู้ไหมว่ามันทำให้ฉันแล้วก็คนอื่นๆต้องเดือดร้อนน่ะ” ปารารินพูดออกไปอย่างอึ้งๆ เธอไม่คิดเลยว่าเขาจะกล้าทำถึงขนาดนี้

“ผมบอกแล้วไงว่าผมทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้มาในสิ่งที่ผมต้องการ แล้วผมก็ชอบอะไรที่มันได้ยากๆอย่างคุณซะด้วยสิ คุณจะปฎิเสธก็ได้ ผมไม่ได้ว่าอะไรเลย แต่ผมคงต้องไล่พนักงานในบริษัทของคุณออกทั้งหมดแล้วก็รับสมัครพนักงานเข้ามาใหม่ก็เท่านั้นเอง ทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณเองปาราริน” ภารัณพูดบอกไปแล้วยักไหล่ใส่เธอแบบไม่แคร์ เพราะเขาก็แค่เอามาขู่ให้เธอยอมเขาก็เท่านั้น

ปารารินได้ยินภารัณพูดมาแบบนั้นก็หนักใจทันที เพราะทุกนไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้เลยสักนิด เธอคงจะยอมให้คนหลายๆคนมาลำบากเพราะเธอไม่ได้ เอาสิ ในเมื่อเขาอยากให้เธอเป็นแฟนเขามากนักเธอก็จะจัดให้

“ก็ได้ ฉันจะตกลงรับข้อเสนอเป็นแฟนกับคุณ เพื่อแลกกับการที่คุณเลิกเอาคืนอื่นเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่มีข้อแม้ว่าคุณจะต้องคบฉันเป็นแฟนอย่างเปิดเผย ทำทุกอย่างเหมือนคนเป็นแฟนกันทั่วๆไป ดูหนังกินข้าวไปเที่ยว ไม่ใช่แค่นางบำเรอที่ต้องรอคุณเอาไปวันๆ” ปารารินพูดตอบเขาไป พร้อมกับพูดในสิ่งที่เธอต้องการออกไป เพราะถ้าเธอจะต้องเปลืองตัวกับเขาแล้ว เธอก็ขอลองเสี่ยงทำให้เขารักเธอดูสักครั้ง อย่างน้อยมันก็ไม่เสียเวลาที่เธอต้องอยู่กับเขา เพราะใกล้ชิดกันทุกวันมันก็ต้องมีหวั่นไหวบ้างแหละ

“ขอมากไป แต่ก็ได้ ผมจะยอมทำตามที่คุณขอ งั้นคุณก็อ่านสัญญาซะ” ภารัณพูดบอกไปก็ผายมือชี้สัญญาใส่เธอ

“อืม รู้แล้วน่า” ปารารินตอบไปก็เอามือหยิบเอกสารขึ้นมา ก่อนจะเริ่มอ่านข้อตกลงที่ภารัณเขียนลงในหนังสือสัญญาอย่างละเอียด

“สัญญาว่าจ้างเป็นแฟนของนายภารัณ ธรรมรงสกุลและนางสาวปาราริน คงทรัพย์ มีข้อตกลงร่วมกันดังนี้ ข้อหนึ่งทั้งสองฝ่ายสามารถมีเซ็กส์ร่วมกันได้ทุกที่ทุกเวลาที่คู่สัญญาต้องการ ข้อสองทั้งสองฝ่ายจะต้องปกปิดเรื่องสัญญานี้ให้เป็นความลับไม่ให้มีผู้ใดรับรู้ ข้อสามฝ่ายหญิงจะต้องซื่อสัตย์และมีเพียงฝ่ายชายคนเดียวเท่านั้น หากนอกใจจะไม่ได้รับค่าตอบแทนใดๆจากคู่สัญญาทั้งสิ้น ข้อสี่ทั้งสองฝ่ายจะต้องแสดงความรักใคร่ต่อกันทุกครั้งที่อยู่ต่อหน้าอดีตแฟนของฝ่ายชายและคู่หมั่น ข้อห้าฝ่ายหญิงจะได้รับค่าตอบแทนจำนวนสองล้านบาทเมื่อสิ้นสุดสัญญา ข้อหกสัญญานี้จะสิ้นสุดลงเมื่อมีฝ่ายใดต้องการยกเลิกสัญญา แต่ต้องหลังจากที่อดีตคนรักของฝ่ายชายแต่งงานแล้วเท่านั้น จึงจะสามารถยกเลิกสัญญานี้เป็นต้นได้ ” ปารารินอ่านสัญญานี้ออกมาอย่างอึ้งๆ เพราะแต่ล่ะอย่างนี่คือภารัณเอาแต่ได้ทั้งนั้นเลย

“ข้อหนึ่งกับข้อสองฉันโอเค แต่ข้อสามต้องไม่ใช่แค่ฉันแต่คุณก็ต้องซื่อสัตย์กับฉันเหมือนกัน ส่วนข้ออื่นๆฉันก็ตกลง อ่ะ ฉันเซ็นต์แล้ว ” ปารารินพูดตอบไปก่อนจะเขียนสัญญาเพิ่มลงไป แล้วเธอก็เซ็นต์สัญญานั้นทันที เพราะเขาบีบบังคับเธอให้ยอมเป็นแฟนของเขา เขาก้รอรับมือกับเธอให้ดีก็แล้ว เธอจะรุกจะอ่อยจะยั่วให้เขาหลงรักจนลืมไอ้สัญญาที่เซ็นต์กันอยู่ตรงนี้ไปเลยแต่ถ้าทำไม่ได้ก็ถือว่าเธอดวงไม่สมพงษ์กับเขาก็แล้วกัน

“หึๆ ยอมง่ายๆแบบนี้ก็ดี คนอื่นจะได้ไม่ต้องเดือดร้อนเพราะคุณ ทีนี้ข้อตกลงระหว่างเราถือว่าเสร็จสิ้น ต่อไปนี้คุณคือแฟนของผม” ภารัณพูดออกไปก่อนจะเซ็นต์สัญญาร่วมกับปารารินอย่างเป็นลายลักษณ์อักษร

“อืม ฉันก็หวังว่าคุณจะทำตามที่ตกลงกันไว้ด้วย ยกเลิกสัญญาจ้างของบริษัทฉันซะ แล้วให้อิสระกับทุกคน แล้วก็ไม่ต้องเรียกฉันขึ้นมาพบอีก ฉันไม่อยากถูกมองใช้เต้าใต่ คุณก็รู้นิว่าพนักงานธรรมดาๆอย่างฉันไม่สมควรมาอยู่ชั้นผู้บริหารอย่างนี้”ปารารินพูดบอกไปแล้วก็มองหน้าของภารัณอย่างจริงจัง

“แคร์ทำไมในเมื่อต่อไปนี้สถานะของคุณคือแฟนของผม คุณจะขึ้นมาที่นี่เมื่อไหร่ก็ได้ และถ้าผมเรียกคุณก็ต้องมาทันที ไม่ว่าจะทำอะไร แล้วเย็นนี้ก็กลับกับผม คืนนี้คุณต้องนอนกับผม” ภารัณพูดบอกไปก้ยิ้มมุมปากออกไป เพราเขาไม่ได้สนใจหรือแคร์คำพูดของคนอื่นเลย ยังไงเดี๋ยวเขาก็ต้องเปิดตัวว่าปารารินเป็นแฟนของเขาอยู่แล้ว

“หึๆ พูดตรงจังเลยนะคะ ดีค่ะฉันชอบคนพูดตรงๆ แต่ถ้าคุณอยากมากนักล่ะก็เราไม่จำเป็นต้องรอคืนนี้ก็ได้นะคะ ถ้าคุณจะทำเรื่องอย่างว่าที่นี่ฉันก็ไม่เกี่ยงนะ ” ปารารินพูดด้วยเสียงอ่อน ก่อนจะเอามือไปยันที่โต๊ะทำงานของเขาพร้อมกับใช้สายตามองอย่างยั่วยวนเขา