Todos los capítulos de Mommy Hates My Daddy CEO: Capítulo 151 - Capítulo 160

ZAILYNNaalimpungatan akong napabangon bigla at napalingon sa tabi ko.Wala na ang lampastangang si Nicolo.Kaagad kong sinuri ang sarili ko bago muling napahiga nang makitang suot ko pa rin ang damit ko kagabi.“Bakit ako nakatulog?” Napisil ko ang noo ko.Malinaw ko pang naaalala ang nangyari kagabi. Kinulong ako ni Nicolo sa mga bisig niya. Hindi ako makagalaw.Natatakot talaga akong gumalaw dahil ramdam na ramdam ko ang paninigas niya… ng alaga niya.Muli kong sinilip ang sarili ko sa ilalim ng kumot, na para bang kailangan kong makasigurong wala talagang nangyari.Kahit ganoon ang kalagayan niya kagabi, natiis niyang huwag akong gawan ng masama.Tama pala si Monette. Talagang mabuting tao siya.Kahit masakit pa rin ang ulo ko at parang kulang pa ang tulog ko, bumangon na rin ako para maligo.May trabaho pa ako. Hindi puwedeng tumigil ang mundo ko dahil lang brokenhearted ako.At lalong hindi puwedeng gawing dahilan ang isang lalaking nanloko sa akin para pabayaan ko ang sarili ko.

ZAILYNAlas-onse y medya pa lang ng umaga, pero natatanaw ko na si Clark sa labas ng pharmacy.Paminsan-minsan siyang sumulyap sa relo at sumisilip sa loob.Pero sinisiguro kong hindi niya ako makikita. O kung makita man niya ako, iniiwasan kong sumulyap sa kanya.“Zailyn… nakailang balik na ’yan?” Ininguso ni Trish si Clark at napangiwi pa.“Ang kapal talaga ng mukha ng walking red flag na ’yon!” sabi niya habang naglalagay ng gamot sa paper bag.“Nagtaka ka pa. Eh, kakapalan ng mukha ang bumubuhay riyan…” gatong naman ni Jen nang umalis ang customer niya.“May tanga kasing bumuhay sa kanya…” singit naman ni Mira.Nakagat ko na lang ang labi ko. Nakakahiya mang aminin, pero talagang ako nga ang bumubuhay sa kanya.Pinalaki akong maayos. Matapang at matalino rin naman ako, pero ewan ko ba kung bakit naging bobo ako pagdating sa lalaki.“Humihinga ka pa ba?” Siniko ako ni Mira.Napalingon ako sa kanya, pero nanatiling tikom ang bibig ko.“Seryoso ka na ba talagang hiwalayan si Clark?”

ZAILYNIlang minuto na akong nakahiga, pero hindi pa rin ako makatulog.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang sinabi ni Nicolo kanina.Why would you think I like Monette when you're the one I like?I said, I like you, Zailyn. Not Monette.Napapikit ako at napahila ng kumot hanggang sa dibdib.Anong klaseng biro iyon?Hindi ako naniniwalang seryoso siya. Nakita ko kung paano niya tratuhin si Monette. Kung paano siya ngumiti sa kaibigan ko, kung paano siya makipag-usap dito, at kung gaano sila ka-komportable sa isa't isa.At higit sa lahat, alam kong may gusto si Monette sa kanya.Ayokong maging dahilan para masira ang pagkakaibigan namin.Kaya naman kanina, hindi na ako sumagot. Sinabi ko na lang kay Nicolo na ihatid na ako dahil sumasakit na ang ulo ko.Ang totoo, hindi ko lang alam kung ano ang sasabihin ko.Mas mabuting umiwas na lang ako sa kanya. Hangga't maaari, iiwasan ko muna ang club na pag-aari niya at ang mga pagkakataong puwede kaming magkita.***Kinabukasan, lutang akon

ZAILYN Gusto kong ibaon ang sarili ko sa lupa nang marinig ang tanong ni Nicolo. At saka, bakit ba lapit nang lapit siya sa akin? Hindi ba puwedeng sa kabilang dulo na lang ng mundo siya tumambay? “Mr. Nicolo!” Napalingon kaming tatlo sa pamilyar na boses. Si Professor Tobias iyon, nakangiti habang hawak ang isang baso ng wine. Bahagyang ngumiti si Nicolo at humarap sa kanya. “Good evening, Professor.” “Good evening! I didn't know you'd be attending tonight's gala.” Saglit siyang tumingin sa mukha ni Nicolo bago biglang lumiwanag ang ekspresyon niya. “Wala ka pa ring pinagbago.” Napangiti si Professor Tobias at bahagyang tinapik ang balikat ni Nicolo. “Professor…” singit ni Khieran sa usapan nila. “Oh… Khieran, Zai… This Mr. Nicolo is one of our research sponsors.” Napabaling ang tingin namin ni Khieran kay Nicolo. So, hindi lang pala siya club owner na playboy. Sumusuporta rin siya sa medical research. “Thank you, Mr. Nicolo…” Nakipagkamay sa kanya si Khieran. Tinangga

ZAILYN“Zailyn…”“Daddy, naman! Okay na okay po ako. Advice lang naman po ’yon.” Tumingin ako kay Zihan. “Alam n’yo namang po na maloko si Zihan. Tinuturan pa si Zhaion…”Tumawa pa rin ako para tuluyang ma-dismiss ang tanong nila at ang anumang duda nila sa akin.Pero hindi natawa si Daddy. Sa halip, sumandal siya sa sofa at pinagkrus ang mga braso.“Fine. Kung ayaw mong umamin, I have ways to—”Bigla akong tumayo.“Daddy!”Napatingin sa akin ang lahat nang marinig nila ang pagtaas ng boses ko.“Pasusundan n’yo ako? Papaimbestigahan?” Nagtatampo akong tumingin sa kanya. “Wala ba kayong tiwala sa akin? Kapag ginawa n’yo ’yan, magtatampo talaga ako sa inyo.”Agad na hinawakan ni Mommy ang kamay ko. Pagkatapos, tumingala siya kay Daddy na para bang sinasabing hayaan na lang ako.Bumuntong-hininga si Daddy.“Fine. I won't do anything.”“Promise?” Tinaasan ko siya ng kilay.“Promise,” sagot niya, kahit halatang napipilitan lang.“Mabuti naman po.”Muli akong umupo sa tabi ni Mommy.“Zadrick