All Chapters of Mommy Hates My Daddy CEO: Chapter 181 - Chapter 188

ZAILYNNapatingin ako kay Nicolo nang ihinto niya ang kotse sa tapat ng apartment ko."Good night. Drive safely."Sa halip na sumagot, agad siyang bumaba at pinagbuksan ako ng p***o."Thank you...""You're welcome."Ngumiti siya, pero hindi pa rin umaalis sa harap ko.Bahagyang umangat ang mga kilay ko. Naisip kong baka may sasabihin pa siya. Pero wala. Nakangiti lang siya habang nakatingin sa akin."May sasabihin ka?"Tumikhim siya at napakamot sa batok."Good night, Zailyn."Akala ko may ibubulong siya, pero mabilis niyang idinikit ang labi sa pisngi ko."Sweet dreams, Zai."Bago pa ako makapagreklamo, nakabalik na siya sa driver's seat."Nicolo!"Tumawa lang siya at kumaway sa akin bago paandarin ang kotse.Napahawak na lang ako sa pisngi ko habang pinapanood ang kotse niyang papalayo.Grabe talaga ang lalaking iyon! Namimihasa na.Pumasok ako sa unit, nagbihis at humiga na. Pero kahit anong gawin ko, ayaw pumikit ng mga mata ko.Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang ginawa niya.

ZAILYNIlang beses kong sinubukang ibalik ang atensiyon ko sa ginagawa ko, pero hindi ko maiwasang mapatingin sa pintuan ng office ni Prof. Tobias.Nandoon pa rin si Uncle Rover.Pagdating namin sa laboratoryo kanina, halatang nagulat si Prof. Tobias nang makita siya. Hindi raw kasi ito nagpaalam na bibisita. Pero sinabi ni Uncle Rover sa akin na may usapan sila.Hindi ko alam kung tungkol pa ba talaga sa research ang pinag-uusapan nila.Ayokong mag-isip ng kung ano-ano tungkol kay Uncle Rover, pero may kung anong bumabagabag sa akin.Magkakilala sila ni Nicolo. Iyon ang sigurado.Ang hindi ko lang maintindihan ay kung bakit parang may kung anong hindi sinasabi sa akin.“Zailyn.”Napalingon ako kay Khieran.Nakatayo siya sa tabi ng worktable, nakatingin sa mga dokumentong hawak ko. Bahagyang nakakunot ang noo niya.“Are you even looking at the results?” tanong niya.Napatingin ako sa papel. “I am.”“Then why are your calculations all over the place? You’ve been staring at the same fig

ZAILYNMuntik nang magdikit ang mga labi namin.Pero sa huling sandali, may naalala ako.Hindi pa kami.Hindi pa nga niya ako girlfriend, at heto ako, hinahayaan siyang halikan ako.Pinihit ko ang ulo ko kaya sa pisngi ko tumama ang halik niya. Agad akong bumangon.“Matutulog na ako,” mabilis kong sabi bago tuluyang tumalikod.Hindi na ako lumingon habang nagmamadaling pumasok sa kuwarto. Muntik pa akong mapasubsob sa pagmamadali.Hindi sumagot si Nicolo, pero narinig ko ang mahina niyang tawa.Parang tuwang-tuwa pa siya sa naging reaksiyon ko!“Oh, God, Zailyn! Ano na naman ‘yon…”Napahawak ako sa dibdib ko pagkapasok sa kuwarto. Hindi ko alam kung bakit ganoon na lang kabilis ang tibok ng puso ko. Isang halik lang naman sa pisngi, pero parang kung ano na ang nangyari sa akin.Pabagsak akong humiga sa kama. Wala akong ibang ginawa kundi ang tumitig sa mga butiki sa kisame.“Matulog ka na, Zailyn, kung ayaw mong magmukhang zombie bukas.”Pero…Mangkukulam yata 'yon si Nicolo. Kasi mukh

ZAILYNNapakurap ako sa tanong ni Khieran.Hindi ako agad nakasagot. Kasi si Khieran ang kaharap ko, pero si Nicolo ang pumasok sa isip ko.Naaalala ko ang usapan namin kanina at ang date na hinihintay niya mamayang gabi.Paano kung pumayag ako kay Khieran? Ano kaya ang mararamdaman ni Nicolo?Bahagyang ngumiti si Khieran. “You don't have to answer that...”Napatitig lang ako sa kaniya. Bigla ko kasing naalala ang sinabi ni Nicolo noong hindi rin ako nakasagot sa tanong niya tungkol kay Khieran.Pareho sila ng sagot. Pareho rin ang reaction. Nakangiti nga, pero malungkot ang mga mata.“Come on. Let's get inside,” aya niya na para bang walang nangyari.Tumango ako at sumabay sa kaniya papasok sa building. Pero habang naglalakad kami, hindi ko maiwasang makaramdam ng kakaibang bigat sa dibdib ko.Ayaw ko nang ganito.Ayokong maging awkward ang samahan namin. Mahigit isang taon na kaming magkatrabaho. Komportable ako kay Khieran, at ayaw kong maapektuhan ang samahan namin dahil nagtapat