Semua Bab From Maid to Billionaire's Wife: Bab 321 - Bab 330

"ENOUGH IS ENOUGH!" Halos maubos ang boses ko sa sigaw, ang lalamunan ko ay mahapdi na. "Buong buhay ko, Mommy... buong buhay ko, ako ang umiintindi sa 'yo! Ako ang sumusunod sa lahat ng gusto mo! Ako ang nagpapaka-perpekto para lang mapansin mo! Ako ang umiiwas sa gulo para hindi maabala ang mamahalin mong buhay! Ako ang nagsisikap araw-araw na huwag kayong bigyan ng problema ni Daddy!"Huminga ako nang malalim, ang dibdib ko ay humihingal sa matinding pagtaas at pagbaba."Pero ngayon... ngayon man lang... ako naman! Ako naman ang intindihin ninyo!"Tinitigan ko silang dalawa—ang aking ina na malamig ang mukha, at ang aking ama na puno ng pagsisisi ang mga mata."Hindi ko hinihingi na makulong habambuhay si Bea," patuloy ko habang pumatak muli ang aking luha. "Hindi ko hinihingi na sirain ninyo ang buhay ng pamilya Dominguez. Ang hinihingi ko lang... ang tanging hinihingi ko lang bilang anak ninyo... ay huwag ninyong sabihin sa akin na walang nangyari! Huwag ninyong ipamukha sa akin

Natahimik siya sandali, bagaman ang kaniyang mukha ay nananatiling matigas."Hindi mo alam," umiiyak kong patuloy. "Hindi mo alam kung ilang gabi akong hindi natutulog noong elementary at high school ako, pinipilit kong maging top 1 sa klase, pinipilit kong makuha ang lahat ng medalya... dahil umaasa ako na balang-araw, kapag nakita mo ang mga award ko, yayakapin mo ako at sasabihin mong, 'Proud ako sa 'yo, Amalia'!"Nangingilid at patuloy na pumapatak ang mga luha ko."Hindi mo alam kung ilang beses kong itinatanong sa sarili ko sa harap ng salamin kung ano pa ang kulang sa akin... kung bakit hindi mo ako kayang tingnan nang may totoong pagmamahal...""Amalia..." pilit na singit ni Daddy mula sa background, ngunit parang sarado na ang mundo namin ni Mommy."Bakit hindi ako sapat?" Nawala ang lakas ng boses ko sa huling salita, naging isang mahina at basag na bulong. "Bakit kapag ikaw ang tumitingin sa akin, palaging may mas maganda? Mas mabait? Mas masayahin? Mas matalino? Bakit kail

POV: AndreaHindi ko alam kung ilang minuto akong nakaupo roon sa gilid ng sofa, tulala at nakahawak sa aking sariling mga balikat habang patuloy ang walang pigil na pag-agos ng mainit na luha sa aking mga pisngi.Sa harap ko, nakatayo si Amalia.Ang anak ko.Ang batang minsan kong kinalong sa aking mga bisig, basang-basa pa ng dugo at tubig, nanginginig at umiiyak nang unang beses kong makita ang napakaliit niyang mukha sa delivery room.At ngayon, siya ang kaharap ko—malamig, matigas, at sugatan—habang sinasabi sa akin nang buong katatagan na mas gugustuhin niyang hindi ako naging ina. Mas gugustuhin niyang lumaking ulila kaysa maging anak ng isang babaeng tulad ko.Masakit. Parang may pumipiga sa puso ko. Masakit sa paraang halos hindi ako makahinga, na para bang ang bawat salitang binitiwan niya ay kutsilyong unti-unting pumupunit sa natitira kong natatagong pagkatao.Pero marahil… may isang madilim na bahagi sa akin na matagal nang nakakaalam na darating at darating ang araw na i

Sa piling ni Arthur, pakiramdam ko ay normal akong babae. Hindi ako produkto. Hindi ako koneksiyon. Hindi ako ang 'Andrea na kailangang maging perpekto'. Andrea lang ako—isang simpleng babae na karapat-dapat mahalin. At iyon ang pinakamagandang pakiramdam na naranasan ko sa buong buhay ko.Pero may isang napakabigat na problema.Si Olivia.Isang hapon, habang nagkakape kami ni Olivia sa isang hotel lounge, bigla niyang binanggit sa akin ang tungkol kay Arthur."I think I'm falling for Arthur Dominguez, Andrea," nakangiti niyang sabi habang namumula ang mga pisngi. "He’s everything I ever wanted in a man."Hindi niya alam na kami na ni Arthur noon. Itinatago namin ang aming relasyon sa publiko dahil ayaw naming maging paboritong paksa ng mga tsismis. Hindi niya alam na gabi-gabi kaming nag-uusap at nagpaplano na ng aming hinaharap.Nang marinig ko ang mga salitang iyon mula kay Olivia, parang may humawak sa lalamunan ko at sumaksak sa dibdib ko.May dalawa akong pagpipilian noon, Amali

Dahan-dahang lumapit si Manuel sa akin. Ipinatong niya ang kaniyang kamay sa aking balikat.“Andrea...” mahinang tawag ng aking asawa.Napatingin ako sa kaniya, luhaan at basag.“Umalis na tayo,” pabulong na sabi ni Manuel.Napatingin ako muli kay Amalia. “Pero, Manuel... ang anak natin...”“Hayaan mo muna siya, Andrea,” mahinahon ngunit matigas ang boses ni Manuel. “Kailangan niya ng hangin. Kailangan ninyong dalawa ng oras.”Hindi ako gumalaw mula sa sofa. Gustong-gusto kong manatili. Gustong-gusto kong lumapit sa kaniya, lumuhod sa harap niya, at yakapin ang kaniyang mga binti. Gusto kong sabihin sa kaniya na mahal na mahal ko siya at patawarin niya ako.Pero natatakot ako. Natatakot ako na ang yakap ko ngayon ay isa na namang bagay na ipinipilit ko sa kaniya—isa na namang pagviolate sa kaniyang hangganan.Kaya gamit ang natitira kong lakas, tumango ako.Dahan-dahan akong tumayo. Kinuha ko ang aking mamahaling handbag na nakapatong sa mesa. Si Manuel ang unang naglakad patungo sa p